Чун миқдори бист динор ба нияти тиҷорати хираду сол тамом шавад , ҳамон зкўаҳи нақд воҷиб ояд ва ҳар чаҳ суд карда бошад дар миёни сол , дар ҳисоб ояду охир ҳар солӣ бояд ки қимати мол маълум кунад , онгоҳ агар сармоя дар асл зар бӯдааст ё сим , ҳам аз он бидиҳад ва агар ба нақд нахарида бошад , аз он нақд ки дар шаҳри ғолиб тар бошад , бидиҳад ва чун матоъӣ дораду ният тиҷорат кунад ё бидон чизеи бихарад , аввали соли дрнёиди зкўаҳ воҷиб нашавад ; аммо агар нақд буду нассобӣ буд , аввали соли он вақти малики нассоб буду ҳаргоҳ дар миёни соли азми тиҷорат ботил кунад , зкўаҳ воҷиб нашавад .

چون مقدار بیست دینار به نیت تجارت خرد و سال تمام شود، همان زکوه نقد واجب آید و هر چه سود کرده باشد در میان سال، در حساب آید و آخر هر سالی باید که قیمت مال معلوم کند، آنگاه اگر سرمایه در اصل زر بوده است یا سیم، هم از آن بدهد و اگر به نقد نخریده باشد، از آن نقد که در شهر غالب تر باشد، بدهد و چون متاعی دارد و نیت تجارت کند یا بدان چیزی بخرد، اول سال درنیاید زکوه واجب نشود؛ اما اگر نقد بود و نصابی بود، اول سال آن وقت ملک نصاب بود و هرگاه در میان سال عزم تجارت باطل کند، زکوه واجب نشود.