Ҳар мусулмонӣ ки шаби иди Фитр беш аз қӯти хешу қӯти аёли хеш ки дар рӯзи ид ба кори баради чизе зиёдат дорад беруни саройу ҷомау ончии лобуд буд , бар ваии соғии тамом аз он ҷинс ки мехӯрдааст воҷиб ояд ва он се ман бошад кам се як манӣ ва агар гандум хӯрда бошад ҷӯ нишоед ва агар ҷӯ хӯрда бошад гандум нишоед ва агар аз ҳар ҷинсӣ хӯрда бошад , беҳтарин бидиҳаду бадали гандуми ораду ғайр он нишоед ба наздики шофиӣу ҳаркии нафақаи вай бар вай воҷиб ояд , садақаи Фитри вай воҷиб ояд , чун падару модару фарзанду бандау зкўаҳи бандаи муштарак бар ҳар ду шарик буду зкўаҳи бандаи кофар воҷиб набӯд ва агар зани закот хеш диҳад шояд ва агар шавҳар бедастурӣ ӯ бидиҳад раво буд .

هر مسلمانی که شب عید فطر بیش از قوت خویش و قوت عیال خویش که در روز عید به کار برد چیزی زیادت دارد بیرون سرای و جامه و آنچه لابد بود، بر وی صاغی تمام از آن جنس که می خورده است واجب آید و آن سه من باشد کم سه یک منی و اگر گندم خورده باشد جو نشاید و اگر جو خورده باشد گندم نشاید و اگر از هر جنسی خورده باشد، بهترین بدهد و بدل گندم آرد و غیر آن نشاید به نزدیک شافعی و هرکه نفقه وی بر وی واجب آید، صدقه فطر وی واجب آید، چون پدر و مادر و فرزند و بنده و زکوه بنده مشترک بر هر دو شریک بود و زکوه بنده کافر واجب نبود و اگر زن زکات خویش دهد شاید و اگر شوهر بی دستوری او بدهد روا بود.

Ин қадар аз аҳкоми зкўаҳи лобуд донистанӣаст то агар берун аз ин воқеа Эй уфтад , бидонад ки бибояд пурсед .

این قدر از احکام زکوه لابد دانستنی است تا اگر بیرون از این واقعه ای افتد، بداند که بباید پرسید.

Кайфият ба додани зкўаҳ

کیفیت به دادن زکوه

Бояд ки панҷ чиз нигоҳ дорад дар зкўаҳ додан ,

باید که پنج چیز نگاه دارد در زکوه دادن،

Яке он ки нияти зкўаҳи фаризаи бикунад ва агар вакилӣ фаро дорад ; дар вақти тўкил ният кунад ё вакилро дастурӣ диҳад то ба вақт додан ният кунад ва чун вале зкўаҳи мол Тифл диҳад ният кунад ё вакилро дастурӣ диҳад то ба вақт додан ният кунад ва чун вале зкўаҳи мол Тифл диҳад ният кунад .

یکی آن که نیت زکوه فریضه بکند و اگر وکیلی فرا دارد؛ در وقت توکیل نیت کند یا وکیل را دستوری دهد تا به وقت دادن نیت کند و چون ولی زکوه مال طفل دهد نیت کند یا وکیل را دستوری دهد تا به وقت دادن نیت کند و چون ولی زکوه مال طفل دهد نیت کند.

Дувуми он ки чун солӣ тамом шуд шитоб кунад ки тохир беузрӣ нишоеду зкўаҳи Фитр аз рӯз ид нишоед тохир кардану таъҷили он дар рамазони раво буду пеш аз рамазон нишоеду таъҷили зкўаҳи мол дар ҷумлаи сол шояд , ба шарти он ки стонндаҳ то охири сол дарвеш бимонад агар пеш аз соли бимирад , ё тавонгар шавад ё муртад шавад , зкўаҳи дигари бора бибояд дод .

دوم آن که چون سالی تمام شد شتاب کند که تاخیر بی عذری نشاید و زکوه فطر از روز عید نشاید تاخیر کردن و تعجیل آن در رمضان روا بود و پیش از رمضان نشاید و تعجیل زکوه مال در جمله سال شاید، به شرط آن که ستاننده تا آخر سال درویش بماند اگر پیش از سال بمیرد، یا توانگر شود یا مرتد شود، زکوه دیگر باره بباید داد.

Сеюм он ки зкўаҳ ҳар ҷинсӣ аз он ҷинс диҳад , агар зари бадал сим диҳаду гандуми бадали ҷӯ ё молии дигар ба миқдори қимат , ба мазҳаби шофиӣ раво набошад .

سوم آن که زکوه هر جنسی از آن جنس دهد، اگر زر بدل سیم دهد و گندم بدل جو یا مالی دیگر به مقدار قیمت، به مذهب شافعی روا نباشد.

Чаҳоруми он ки садақа ҷое диҳад ки мол онҷо бошад ки даравишони чашм дар мол ӯ доранд ва агар ба шаҳр дайгарӣ диҳад , дуруст онаст ки зкўаҳ аз ӯ биафтад .

چهارم آن که صدقه جایی دهد که مال آنجا باشد که درویشان چشم در مال او دارند و اگر به شهر دیگری دهد، درست آن است که زکوه از او بیفتد.

Панҷуми он ки зкўаҳ бар ҳашт қавм қисмат кунад , он миқдор ки буд , чунон ки аз ҳар қавмии се тан кам набошад , ҷумлаи бист ва чаҳор бишавад агар як дирами зкўаҳ буд ба мазҳаби шофиии воҷиб буд ки бад-ӣни ҳамаи расонад ва ба ҳашт қисми баробари бикунади онгоҳ ҳар як қисми миёни се тан қисмат кунад ё зиёдати чунон ки хоҳад , агарчӣ баробар набӯд ва дар ин рӯзгори се қавми камтар бояд : ғозӣу муаллафау омили зкўаҳ , аммо фақиру маскану макотибу ибни алсбилу вомдор бояд , пас ҳар касеро зкўаҳ ба понздаҳи кас кам набояд дод ба наздики шофиӣу мазҳаби шофиӣ дар ин ду масъала душвораст он ки бадал нишоед ва он ки ба ҳама бояд расониду бештари мардумон ба мазҳаб Абӯҳанифа мегиранд дар ин ду масъала ва мо умед дорем ки бад-ӣн мохўз набошанд иншоаллоҳи таъолӣ .

پنجم آن که زکوه بر هشت قوم قسمت کند، آن مقدار که بود، چنان که از هر قومی سه تن کم نباشد، جمله بیست و چهار بشود اگر یک درم زکوه بود به مذهب شافعی واجب بود که بدین همه رساند و به هشت قسم برابر بکند آنگاه هر یک قسم میان سه تن قسمت کند یا زیادت چنان که خواهد، اگرچه برابر نبود و در این روزگار سه قوم کمتر باید: غازی و مولفه و عامل زکوه، اما فقیر و مسکن و مکاتب و ابن السبیل و وامدار باید، پس هر کسی را زکوه به پانزده کس کم نباید داد به نزدیک شافعی و مذهب شافعی در این دو مساله دشوار است آن که بدل نشاید و آن که به همه باید رسانید و بیشتر مردمان به مذهب ابوحنیفه می گیرند در این دو مساله و ما امید داریم که بدین ماخوذ نباشند انشاءالله تعالی.