Ниятаст ва ҳар шабӣ бояд ният кунад ва бо ёд оварад ки ин рӯза рамазонаст ва фаризааст ва адост ва ҳар мусулмон ки бо ин ёд оварад , худ дил ӯ аз ният холӣ набӯду шаби шак агар гуяд ки ният кардам ки фардо рӯза дорам агар аввали моҳ рамазон бошад , он ният дуруст набӯд то онгоҳ ки шак бархезад ба қавли Муътамидӣ ва дар шаби бозпасин раво буд , агарчӣ дар шак буд ки асл онаст ки рамазон ҳануз нагузаштааст .

نیت است و هر شبی باید نیت کند و با یاد آورد که این روزه رمضان است و فریضه است و اداست و هر مسلمان که با این یاد آورد، خود دل او از نیت خالی نبود و شب شک اگر گوید که نیت کردم که فردا روزه دارم اگر اول ماه رمضان باشد، آن نیت درست نبود تا آنگاه که شک برخیزد به قول معتمدی و در شب بازپسین روا بود، اگرچه در شک بود که اصل آن است که رمضان هنوز نگذشته است.

Ва касеро ки дар ҷои торик боздошта бошанд , ба андешау ҷиҳоди вақт ба ҷой оварад ва бар он эътимод кунад , дуруст буд ва агар ба шаб ният кунад бдонкаҳ чизе бихӯрад , ният ботил нашавад , балки агрдонд ки ҳайз мунқатиъ хоҳад шуд , ният кунаду ҳайз мунқатиъ шавад , рӯзаи дуруст буд .

و کسی را که در جای تاریک بازداشته باشند، به اندیشه و جهاد وقت به جای آورد و بر آن اعتماد کند، درست بود و اگر به شب نیت کند بدانکه چیزی بخورد، نیت باطل نشود، بلکه اگرداند که حیض منقطع خواهد شد، نیت کند و حیض منقطع شود، روزه درست بود.