Он ки ҳеҷ чиз ба ботин худ нарасонад ба амд ва ба қасду ҳиҷомат кардан ва серума кашӣдану майл дар гӯш кардану пунба дар аҳлил кардан ҳеҷ зиён надорад ки ботини он буд ки қароргоҳ чизе бошад , чун димоғу шикаму меъдау масона ва агар беқасд ӯ чизе ба ботин расад , чун магасӣ ки биппарад , ё ғубори роҳ ё оби мзмзаҳ ки бо коми ҷаҳд , зиён надорад , магар ки дар мзмзаҳ маболиғат кунаду оби бокоми барад ва агар ба фаромӯшӣ чизе бихӯрад зиён надорад , аммо агар бомдод ё шабонгоҳ бар гумон чизе хӯрд , онгоҳи бидонад ки пас аз субҳ бӯдааст ё пеш аз шом , рӯзаи қазо бояд кард .

آن که هیچ چیز به باطن خود نرساند به عمد و به قصد و حجامت کردن و سرمه کشیدن و میل در گوش کردن و پنبه در احلیل کردن هیچ زیان ندارد که باطن آن بود که قرارگاه چیزی باشد، چون دماغ و شکم و معده و مثانه و اگر بی قصد او چیزی به باطن رسد، چون مگسی که بپرد، یا غبار راه یا آب مضمضه که با کام جهد، زیان ندارد، مگر که در مضمضه مبالغت کند و آب باکام برد و اگر به فراموشی چیزی بخورد زیان ندارد، اما اگر بامداد یا شبانگاه بر گمان چیزی خورد، آنگاه بداند که پس از صبح بوده است یا پیش از شام، روزه قضا باید کرد.