Бояд ки аввал ки азм ҳаҷ кунад тавба кунаду мазолим боз диҳад ва вомҳо бгзорду аёлу фарзанду ҳаркиро бар вай нафақааст нФқот бидиҳаду васияти номаи бинависаду зоди роҳ аз ваҷҳеи ҳалол ба даст ва аз шабаҳат ҳазар кунад ки агар ҳаҷ ба мол бо шабаҳат кунад бими он буд ки нопазируфта буд ва чандон соз бисозад ки бо даравишон рафиқ битавонад кард дар роҳу пеш аз берун шудани саломати роҳро чизе садақа диҳаду шутурии қавӣ ба кор гирад ва ҳарчӣ бархоҳад гирифт ҷумла ба макории намояд то ба кароҳат набошаду рафиқӣ ба салоҳ ба дасти орад ки сафар карда буд ва дар дайну масолеҳи роҳи ёр буду дӯстонро видоъ кунад ва аз эшон дуо хоҳад ва бо ҳар яке гуяд , « аأстўдъи аллоҳи динку амонтку хўотими ъмлк » ва эшон бо вай гӯйанд , « фии ҳифзи аллоҳу кнФаҳ , зўдки аллоҳи алтқўӣу ҷнбку ғФрзнбку вҷҳки ллхири аинмои тавваҷуҳат » ва чун аз сарой берун хоҳад омад , нахусти ду ракаат намоз кунад дар ракаати нахустин қул ё аиҳо алкоФрўн ва дар дувуми қул ҳўоллаҳ аҳад бархонад бо фотиҳа ва ба охир бигӯед , « аллоҳами анати алсоҳби фии алсФру анати алхлиФаҳи фии алоҳлу алмолу алўолди аҳФзноу аёҳми ман кулова аллоҳам ано насолик фии мсирноҳзоолбру алтқўӣ ва ман алъамали мо трзӣ » , чун ба дар сарой расад бигӯед , « бисмии аллоҳ , таваккулати алии аллоҳ , лои ҳавлу лои ҳавлу лои қувваи алои биллоҳ , аллоҳами бки антшрт ва алейк таваккулату бки аътсмту алики тавваҷуҳати аллоҳами зўднии алтқўӣ ,у ағФрлии занбӣу вҷҳнии ллхири аинмои тавваҷуҳат » , ва чун бар сутур нишинад бигӯед , бисмии аллоҳу биллоҳи валлоҳи Акбари субҳони алзии схрлнои ҳозоу мокнолаҳи мқрнину аноолии рбнои мнқлбўн » , ва дар ҷумлаи роҳ ба зикру қуръон машғӯл бошад ва чун ба болоӣ бирасад бигӯед , « аллоҳами лаки алшрФи алии кули алшрФу лаки алҳмди алии кули ҳол » , ва чун ба бимӣ бошад дар роҳ , ояи алкрсӣу омн алрасул . . . Ва қул ҳўоллаҳ ва мъўзтин бархонад .

باید که اول که عزم حج کند توبه کند و مظالم باز دهد و وامها بگزارد و عیال و فرزند و هرکه را بر وی نفقه است نفقات بدهد و وصیت نامه بنویسد و زاد راه از وجهی حلال به دست و از شبهت حذر کند که اگر حج به مال با شبهت کند بیم آن بود که ناپذیرفته بود و چندان ساز بسازد که با درویشان رفیق بتواند کرد در راه و پیش از بیرون شدن سلامت راه را چیزی صدقه دهد و شتری قوی به کار گیرد و هرچه برخواهد گرفت جمله به مکاری نماید تا به کراهت نباشد و رفیقی به صلاح به دست آرد که سفر کرده بود و در دین و مصالح راه یار بود و دوستان را وداع کند و از ایشان دعا خواهد و با هر یکی گوید، «اأستودع الله دینک و امانتک و خواتیم عملک» و ایشان با وی گویند، «فی حفظ الله و کنفه، زودک الله التقوی و جنبک و غفرذنبک و وجهک للخیر اینما توجهت» و چون از سرای بیرون خواهد آمد، نخست دو رکعت نماز کند در رکعت نخستین قل یا ایها الکافرون و در دوم قل هوالله احد برخواند با فاتحه و به آخر بگوید، «اللهم انت الصاحب فی السفر و انت الخلیفه فی الاهل و المال و الوالد احفظنا و ایاهم من کل افه اللهم انا نسالک فی مسیرناهذاالبر و التقوی و من العمل ما ترضی»، چون به در سرای رسد بگوید، «بسم الله، توکلت علی الله، لا حول و لا حول و لا قوه الا بالله، اللهم بک انتشرت و علیک توکلت و بک اعتصمت و الیک توجهت اللهم زودنی التقوی، و اغفرلی ذنبی و وجهنی للخیر اینما توجهت»، و چون بر ستور نشیند بگوید، بسم الله و بالله والله اکبر سبحان الذی سخرلنا هذا و ماکناله مقرنین و اناالی ربنا منقلبون»، و در جمله راه به ذکر و قرآن مشغول باشد و چون به بالایی برسد بگوید، «اللهم لک الشرف علی کل الشرف و لک الحمد علی کل حال»، و چون به بیمی باشد در راه، آیه الکرسی و آمن الرسول ... و قل هوالله و معوذتین برخواند.