Бидон ки тавоф ҳамчун намозаст дар ваии таҳорати тану ҷома ва стар урат шартаст валикини сухан дар вай мубоҳасту аввал бояд ки суннати азтбоъ ба ҷои ораду азтбоъи он буд ки миёни азор дар зери даст рост кунаду ҳардуи каронаи вай бар китфи чапи афканд , пас хонаро бар ҷониб чап кунад ва аз ибтидои ЊАЉАРУЛАСВАДи тавоф ибтидо кунад чунон ки миёни хонау миёни ваии се гом бошад то пой бар шодравон наниҳад ки он ҳад хонааст ва чун тавоф ибтидо кунад бигӯед , « аллоҳами аимонои бкўи тсдиқои бктобку вФоءи бъҳдку атбоъо лснаҳ набик Муҳамади слии аллоҳи алайҳу силам » ва чун ба дар хона расад бигӯед , « аллоҳами ҳзоолбити битку ҳзоолҳрми ҳрмк ,у ҳзооломни амнку ҳозои мақоми хлики алъоизбки ман алнор » ва чун ба рукн ироқӣ расад гуяд , « аллоҳами ании аъўзи бки ман алшрку алшку алкФри волнФоқу алшқоқу сӯъи алохлоқу сӯъи алмнзри фии алоҳлу алмолу алўолд » ва чун ба зер новдон расад гуяд , « аллоҳами азлнии таҳти зилли ършки явми алозли ършки аллоҳами асқнии бкоси Муҳамади слии аллоҳи алайҳу илоҳу силами шурбаи лои азмои баъдҳо абадан » ва чун ба рукн шомӣ расад гуяд , « аллоҳами аҷълаҳи ҳҷои мбрўрои всъёи мшкўроу знбои мғФўроу туҷҷораи лни тбўр , ё азиз ё ғафур , раби аФФрўорҳму таҷовузи ъмои тааллуми анки анати алоъзи алокррм » ва чун ба рукн ямонӣ расад гуяд , « аллоҳами ании аъўзбки ман алкФру ағўзбки ман алФқр ва ман азоби алқбр ва ман фитнаи алмҳёу алммоту аъўзи бки ман алхзии фии алднёу алохраҳи аллоҳами рбнои атнои фии алднёи ҳасанау фии алохраҳи ҳасанау қнои брҳмтки азоби алқбру азоби алнор » ҳафт бор ҳамчунин бигардад ва ҳар бории ин дуоҳо мегуяд ва ҳар бориро шўтӣ гӯйанд , дар се шўт ба шитоб меравад ҷлдўор ва ба нишот , ва агар ба наздики хонаи заҳмат буд давртар шавад то ба шитоб тавонад рафт ва дар чаҳор шўти бозпасин оҳиста раваду ҳрбории ҳаҷарро бӯса диҳаду даст ба рукни ямонӣ фароз оварад ва агар натавонад аз заҳмат ба даст ишорат кунад , чун ҳафт шўт тамом шавад миёни хона ва санг боистаду шикаму синаи ҷониби рост аз рӯй бар девори хона наад ва ду дасти зери сари хеш ба девори бози ниҳода ё дар астор каъба занад ва ин ҷойро мултазам гӯйанду дуои ӣнҷои мустаҷоб буд бигӯед , « аллоҳам ёрб албити алътиқи аътқи рқбтии ман алнору аъзнии ман кули сӯъи вқнънии бмои рзқнӣу боруки лии Фимои атитнӣ »у онгоҳ салавот диҳад ва истиғфор кунаду ҳоҷатӣ ки дар дил дорад бихоҳад онгоҳ дар пас мақом боистад ва ду ракаат намоз кунад ки онро ракаатӣ алтўоФ гӯйанду тамомӣ тавоф бидон буд , дар ракаати аввали алҳмд ва қул ё аиҳо алкоФрўн ва дар дувуми алҳмд ва қул ҳўи аллоҳи аҳад ва пас аз тмоз дуо кунад ва то ҳафт шўти бнгрдди як тавоф тамом нашавад ва ҳар ҳафт бории ин ду ракаат намоз кунад , онгоҳ то ба наздик ҳаҷар шавад ва бӯса диҳад ва хатм кунад бад-ӣн ва ба саъй машғӯл шавад .

بدان که طواف همچون نماز است در وی طهارت تن و جامه و ستر عورت شرط است ولیکن سخن در وی مباح است و اول باید که سنت اضطباع به جای آرد و اضطباع آن بود که میان ازار در زیر دست راست کند و هردو کرانه وی بر کتف چپ افکند، پس خانه را بر جانب چپ کند و از ابتدای حجرالاسود طواف ابتدا کند چنان که میان خانه و میان وی سه گام باشد تا پای بر شادروان ننهد که آن حد خانه است و چون طواف ابتدا کند بگوید، «اللهم ایمانا بکو تصدیقا بکتابک و وفاء بعهدک و اتباعا لسنه نبیک محمد صلی الله علیه و سلم» و چون به در خانه رسد بگوید، «اللهم هذاالبیت بیتک و هذاالحرم حرمک، و هذاالامن امنک و هذا مقام خلیک العایذبک من النار» و چون به رکن عراقی رسد گوید، «اللهم انی اعوذ بک من الشرک و الشک و الکفر والنفاق و الشقاق و سوء الاخلاق و سوء المنظر فی الاهل و المال و الوالد» و چون به زیر ناودان رسد گوید، «اللهم اظلنی تحت ظل عرشک یوم الاظل عرشک اللهم اسقنی بکاس محمد صلی الله علیه و اله و سلم شربه لا اظما بعدها ابدا» و چون به رکن شامی رسد گوید، «اللهم اجعله حجا مبرورا وسعیا مشکورا و ذنبا مغفورا و تجاره لن تبور، یا عزیز یا غفور، رب اففروارحم و تجاوز عما تعلم انک انت الاعز الاکررم» و چون به رکن یمانی رسد گوید، «اللهم انی اعوذبک من الکفر و اغوذبک من الفقر و من عذاب القبر و من فتنه المحیا و الممات و اعوذ بک من الخزی فی الدنیا و الاخره اللهم ربنا اتنا فی الدنیا حسنه و فی الاخره حسنه و قنا برحمتک عذاب القبر و عذاب النار» هفت بار همچنین بگردد و هر باری این دعاها می گوید و هر باری را شوطی گویند، در سه شوط به شتاب می رود جلدوار و به نشاط، و اگر به نزدیک خانه زحمت بود دورتر شود تا به شتاب تواند رفت و در چهار شوط بازپسین آهسته رود و هرباری حجر را بوسه دهد و دست به رکن یمانی فراز آورد و اگر نتواند از زحمت به دست اشارت کند، چون هفت شوط تمام شود میان خانه و سنگ بایستد و شکم و سینه جانب راست از روی بر دیوار خانه نهد و دو دست زیر سر خویش به دیوار باز نهاده یا در استار کعبه زند و این جای را ملتزم گویند و دعا اینجا مستجاب بود بگوید، «اللهم یارب البیت العتیق اعتق رقبتی من النار و اعذنی من کل سوء وقنعنی بما رزقنی و بارک لی فیما اتیتنی» و آنگاه صلوات دهد و استغفار کند و حاجتی که در دل دارد بخواهد آنگاه در پس مقام بایستد و دو رکعت نماز کند که آن را رکعتی الطواف گویند و تمامی طواف بدان بود، در رکعت اول الحمد و قل یا ایها الکافرون و در دوم الحمد و قل هو الله احد و پس از تماز دعا کند و تا هفت شوط بنگردد یک طواف تمام نشود و هر هفت باری این دو رکعت نماز کند، آنگاه تا به نزدیک حجر شود و بوسه دهد و ختم کند بدین و به سعی مشغول شود.