Бидон ки дуо кардан ба тазаррӯъу зорӣ аз ҷумла қурботасту расӯл ( с ) мегуяд ки дуои мх ибодатаст ва ин барои онаст ки мақсӯд аз ибодат убудийятаст ва убудийят бидон буд ки шикастагии худу азимати ҳақи таъолӣ ҳар ду ба ҳам бинад ва донад . Ва дар дуои ин ҳар ду падед ояд ва ҳар чанд ба тазаррӯъ тар бошад аўлитр ва бояд ки ҳашт одоб нигоҳ дорад .

بدان که دعا کردن به تضرع و زاری از جمله قربات است و رسول (ص) می گوید که دعا مخ عبادت است و این برای آن است که مقصود از عبادت عبودیت است و عبودیت بدان بود که شکستگی خود و عظمت حق تعالی هر دو به هم بیند و داند. و در دعا این هر دو پدید آید و هر چند به تضرع تر باشد اولیتر و باید که هشت آداب نگاه دارد.

Аввали он ки ҷаҳд кунад то дар вақт шариф уфтад чун арафау рамазону одинау вақти саҳаргоҳ ва дар миёни шаб .

اول آن که جهد کند تا در وقت شریف افتد چون عرفه و رمضان و آدینه و وقت سحرگاه و در میان شب.

Дувуми он ки аҳволи шариф нигоҳ дорад , чун вақт масоф кашӣдан ғозён ва бозомадану вақти намози фариза ки дар хабараст ки дарҳои осмонӣ дар ин вақти нгшоинд ва ҳамчунин дар миёни бонги намозу иқомат ва вақте ки рӯза дорад ва вақте ки дили рақиқ тар бошад ки риққати дили далели кушодан дар раҳматаст .

دوم آن که احوال شریف نگاه دارد، چون وقت مصاف کشیدن غازیان و بازآمدن و وقت نماز فریضه که در خبر است که درهای آسمانی در این وقت نگشایند و همچنین در میان بانگ نماز و اقامت و وقتی که روزه دارد و وقتی که دل رقیق تر باشد که رقت دل دلیل گشادن در رحمت است.

Сеюм он ки ҳарду даст бардорад ба охир бар ваии фурӯди орад ки дар хабараст ки « худои таъолии Каримтар аз онаст ки дастӣ ки ба вай бардоштанд тиҳӣ бозгарданд » . Ва расӯли алайҳи алслўаҳ ва ассалом гуфт , « ҳарки дуо кунад , аз се чиз холӣ намонад . ё гуноҳӣ биёмурзад ё дар ҳоли хабарӣ ба ваии расонад ва ё дар мстқбли хабарӣ ба вай расад » .

سوم آن که هردو دست بردارد به آخر بر وی فرود آرد که در خبر است که «خدای تعالی کریم تر از آن است که دستی که به وی برداشتند تهی بازگرداند». و رسول علیه الصلوه و السلام گفت، «هرکه دعا کند، از سه چیز خالی نماند. یا گناهی بیامرزد یا در حال خبری به وی رساند و یا در مستقبل خبری به وی رسد».

Чаҳоруми он ки дуо бо тараддуд накунад , балки дил дар он дорад ки лобуд иҷобат ояд ки расӯл ( с ) мегуяд , « аъўзооллаҳу антми мўқнўни болоҷобаҳ » .

چهارم آن که دعا با تردد نکند، بلکه دل در آن دارد که لابد اجابت آید که رسول (ص) می گوید، «اعوذاالله و انتم موقنون بالاجابه».

Панҷуми он ки дуо ба зорӣ ва хушўъ кунад ки дар хабараст ки « аз дили ғофили ҳеҷ дуо нашаванд . »

پنجم آن که دعا به زاری و خشوع کند که در خبر است که «از دل غافل هیچ دعا نشوند.»

Шашум алҳоҳ кунад дар дуо ва такрор мекунад ва май овезад ва нагӯяд : «анд бор дуо кардам ва иҷобат набӯд » ки вақти дуои иҷобату маслиҳати он эзади таъолӣ беҳтар донад ва чун иҷобат ёбад , суннат онаст ки бигӯед , « алҳмдллаҳи алзии бнъмаҳи ттми алсолҳот » ва чун иҷобати дайртар буд , гуяд « алҳмдллаҳи алии кули ҳол » .

ششم الحاح کند در دعا و تکرار می کند و می آویزد و نگوید: «اند بار دعا کردم و اجابت نبود» که وقت دعا اجابت و مصلحت آن ایزد تعالی بهتر داند و چون اجابت یابد، سنت آن است که بگوید، «الحمدلله الذی بنعمه تتم الصالحات» و چون اجابت دیرتر بود، گوید «الحمدلله علی کل حال».

Ҳафтуми он ки нахуст тасбеҳ кунад ва салавот диҳаду расӯл ( с ) пеш аз дуо бигуфтӣ , « субҳони рабии алълии алоълии алўҳоб » ва гуфтааст , « ҳарки дуо хоҳад кард , нахуст бояд ки бар ман салавот диҳад ки ин дуоро иҷобат буд ночору худои таъолии Каримтар аз онаст ки аз ду дуои яке иҷобат кунад ва яке манъ кунад . »

هفتم آن که نخست تسبیح کند و صلوات دهد و رسول (ص) پیش از دعا بگفتی، «سبحان ربی العلی الاعلی الوهاب» و گفته است، «هرکه دعا خواهد کرد، نخست باید که بر من صلوات دهد که این دعا را اجابت بود ناچار و خدای تعالی کریم تر از آن است که از دو دعا یکی اجابت کند و یکی منع کند.»

Ҳаштуми он ки тавба кунад ва аз мазолим берун ояду дил ба куллият ба ҳақи таъолии барад ки бештари дуо ки рад уфтад аз ғифлати дилҳо буду зулмати маъсиятҳо .

هشتم آن که توبه کند و از مظالم بیرون آید و دل به کلیت به حق تعالی برد که بیشتر دعا که رد افتد از غفلت دلها بود و ظلمت معصیتها.

Ва каъб алохбор мегуяд , « қаҳтӣ буд дар замин банӣ Исроил . Мӯсо ( ъ ) бо ҷумлаи уммат ба истисқо шуданд се бор ва иҷобат науфтод . Пас ваҳй омад ба Мӯсо ( ъ ) ки дар миёни шумо нмомӣаст ва то вай тавба накунад иҷобат накунам . Гуфт , « бори худоё он кист то ӯро аз миён берун кунем ? » гуфт , « ман аз нмомӣ манъ мекунам , нмомӣ чун кунам ? » Мӯсо гуфт , « тавба кунед аз сухани чинӣ . » ҳама тавба карданду борон омадан гирифт .

و کعب الاخبار می گوید، «قحطی بود در زمین بنی اسرائیل. موسی (ع) با جمله امت به استسقا شدند سه بار و اجابت نیفتاد. پس وحی آمد به موسی (ع) که در میان شما نمامی است و تا وی توبه نکند اجابت نکنم. گفت، «بار خدایا آن کیست تا او را از میان بیرون کنیم؟» گفت، «من از نمامی منع می کنم، نمامی چون کنم؟» موسی گفت، «توبه کنید از سخن چینی.» همه توبه کردند و باران آمدن گرفت.

Ва молики бен динор гуяд , « дар банӣ Исроили қаҳтӣ буд , дубор ба астқсо шуданд , иҷобат науфтод . Пас ваҳй омад ба пайғомбари эшон ки эшонро бигӯӣ ки берун омадаанд ва дуо кунанд бо колбудҳои палид ва шикамҳои пурҳаром ва дастҳои ба хӯни ноҳақи олӯда . Бад-ӣни берун омадани хашми ман ба зиёдат шуд ва аз ман давр гаштед . »

و مالک بن دینار گوید، «در بنی اسرائیل قحطی بود، دوبار به استقسا شدند، اجابت نیفتاد. پس وحی آمد به پیغامبر ایشان که ایشان را بگوی که بیرون آمده اند و دعا کنند با کالبدهای پلید و شکمهای پرحرام و دستهای به خون ناحق آلوده. بدین بیرون آمدن خشم من به زیادت شد و از من دور گشتید.»