Бидон ки дар рӯзии панҷ вирдаст :

بدان که در روزی پنج ورد است:

Вирди аввал аз субҳаст то баромадани офтоб ва ин вақте шарифаст ки ҳақи таъолии бад-ӣни савганд ёд кардааст , «у алсбҳи азои танаффус » ва гуфт , « қул аъўзи брби алФлқ » , ва гуфт , « Фолқи алосбоҳ » , ҳама дар ин омадааст бояд ки дар ин вақти ҳамаи анфоси худро муроқиб буд . Чун аз хоб бедор шавад , бояд ки бигӯед , « алҳмдллаҳи алзӣ аҳёнан баъди мо амотноу илайҳи алншўр »у ҷомаи дарушад ва ба зикру дуои машғӯл буд ва дар пӯшидани ҷомаи нияти стар урату амтсоли фармон ва аз қасди риёу ръўнт ҳазар кунад . Пас ба таҳорат ҷой шаваду пои чапи пеш наад , пас вузӯ кунаду мисвоки чунон ки гуфтаем бо ҷумлаи азкору даъвоат ба ҷои орад . Пас суннати субҳ дар хони бикунад , онгоҳ ба масҷид равад ки расӯл ( с ) чунин кардӣу дуое ки ибни аббос ривоят кардаст пас аз суннат , чунон ки дар китоби бдоиаҳи алҳдоиаҳ ва эҳё оварадем ёд гирад ва бигӯед . Пас ба масҷид равад оҳистау пои рост дар нааду дуои духул масҷид бигӯеду қасди саф аввал кунаду суннати субҳи бгзорд ва агар дар хона гзордаҳаст тҳиФ масҷид кунаду мунтазир ҷамоат нишинад ва ба тасбеҳу истиғфор машғӯл шавад ва чун фариза бгзорд биншинад то офтоб барояд ки расӯл ( с ) мегуяд , « нишастан дар масҷид то офтоб барояд дӯст тар дорам аз он ки чаҳор банда озод кунам . »

ورد اول از صبح است تا برآمدن آفتاب و این وقتی شریف است که حق تعالی بدین سوگند یاد کرده است، «و الصبح اذا تنفس» و گفت، «قل اعوذ برب الفلق»، و گفت، «فالق الاصباح»،همه در این آمده است باید که در این وقت همه انفاس خود را مراقب بود. چون از خواب بیدار شود، باید که بگوید، «الحمدلله الذی احیانا بعد ما اماتنا و الیه النشور» و جامه درپوشد و به ذکر و دعا مشغول بود و در پوشیدن جامه نیت ستر عورت و امتثال فرمان و از قصد ریا و رعونت حذر کند. پس به طهارت جای شود و پای چپ پیش نهد، پس وضو کند و مسواک چنان که گفته ایم با جمله اذکار و دعوات به جای آرد. پس سنت صبح در خان بکند، آنگاه به مسجد رود که رسول (ص)چنین کردی و دعایی که ابن عباس روایت کرد است پس از سنت، چنان که در کتاب بدایه الهدایه و احیا آوردیم یاد گیرد و بگوید. پس به مسجد رود آهسته و پای راست در نهد و دعای دخول مسجد بگوید و قصد صف اول کند و سنت صبح بگزارد و اگر در خانه گزارده است تحیف مسجد کند و منتظر جماعت نشیند و به تسبیح و استغفار مشغول شود و چون فریضه بگزارد بنشیند تا آفتاب برآید که رسول (ص) می گوید، «نشستن در مسجد تا آفتاب برآید دوست تر دارم از آن که چهار بنده آزاد کنم.»

Ва то офтоб барояд , бояд ки ба чаҳор навъи зикр машғӯл бошад . Дуоу тасбеҳу қуръони хондану тафаккур . Чун салом намоз бидиҳад ибтидо ба дуо кунад ва гуяд , « аллоҳами сли алии Муҳамади аллоҳами анати ассалому мнки ассалому алики иъўди ассалом , ҷинои рбнои болслому адхлнои доруссалом , таборакати рбно ё золҷлолу алокром » , онгоҳи дуоҳои мосўраҳ дар ин вақт хондан гирад ва аз китоби даъвоат ёд гирад .

و تا آفتاب برآید، باید که به چهار نوع ذکر مشغول باشد. دعا و تسبیح و قرآن خواندن و تفکر. چون سلام نماز بدهد ابتدا به دعا کند و گوید، «اللهم صل علی محمد اللهم انت السلام و منک السلام و الیک یعود السلام، جینا ربنا بالسلام و ادخلنا دارالسلام، تبارکت ربنا یا ذالجلال و الاکرام»، آنگاه دعاهای ماثوره در این وقت خواندن گیرد و از کتاب دعوات یاد گیرد.

Чун аз дуо фориғ шавад ба тасбеҳу тҳлил машғӯл шаваду ҳаряки сад бор ё ҳафтод бор ё даҳ бор бигӯед ва чун даҳ зикр , ҳар якеро даҳ бор бигӯед , ҷумлаи сад бор бошаду камтар аз ин набояд ва ин даҳ зикр ки дар фазли ваии ахбор бисёр омадааст ва нақл накардем то дароз нашавад , яке лоолаҳи алооллаҳи вҳдаҳи лошарики ?ла , ?лаи алмалику алҳмди яҳёу имит ,у ҳўи ҳии лои имўт , бедаи алхиру ҳўи алии кули шайъи қадири дувум , « лоолаҳи алооллаҳи алмалик алҳақ улмубини сеюм , « субҳони аллоҳу алҳмдллаҳу лоолаҳи алооллаҳу аллоҳи Акбар , лоҳўли влои қувваи алоболлаҳи алълии алъзим » ,у чаҳорум , « субҳони аллоҳу бҳмдаҳ , субҳони аллоҳи алъзиму бҳмдаҳ , астағфируллоҳ » панҷум , « сбўҳи қуддуси раби алмлоӣкаҳу алрўҳ » шашум , « астағфируллоҳи алзии лои илоҳи алои ҳўи алҳии алқиўму асолаҳи алтўбаҳ » ҳафтум « ё ҳӣ ё қиўм , брҳмтки астғис , лои тклнии илои нафасии туруқаи айн , вослҳи лии шонеи калла » ҳаштум , « аллоҳами лои монеъи лмои аътиту лои мътии лмои манъат ,у лои инФъи золҷди мнки алҷд » нуҳум , « аллоҳами сли алии Муҳамаду алии ?или Муҳамад » даҳум , « бисмии аллоҳи алзии лои изри маъаи исмаи шийъи фии аларзу лои фии алсмоءу ҳўи алсмиъи алълим » ин даҳ калимаи ҳаряки даҳ бор ё чандон ки тавонад бигӯед ки ҳар якеро фазлӣ дигараст ва дар ҳар яке лиззатӣу инсӣ дигар бошад .

چون از دعا فارغ شود به تسبیح و تهلیل مشغول شود و هریک صد بار یا هفتاد بار یا ده بار بگوید و چون ده ذکر، هر یکی را ده بار بگوید، جمله صد بار باشد و کمتر از این نباید و این ده ذکر که در فضل وی اخبار بسیار آمده است و نقل نکردیم تا دراز نشود، یکی لااله الاالله وحده لاشریک له، له الملک و الحمد یحیی و یمیت، و هو حی لا یموت، بیده الخیر و هو علی کل شی قدیر دوم، «لااله الاالله الملک الحق المبین سوم، «سبحان الله و الحمدلله و لااله الاالله و الله اکبر، لاحول ولا قوه الابالله العلی العظیم»، و چهارم، «سبحان الله و بحمده، سبحان الله العظیم و بحمده، استغفرالله» پنجم، «سبوح قدوس رب الملائکه و الروح» ششم، «استغفرالله الذی لا اله الا هو الحی القیوم و اساله التوبه» هفتم «یا حی یا قیوم، برحمتک استغیث، لا تکلنی الی نفسی طرقه عین، واصلح لی شانی کله» هشتم، «اللهم لا مانع لما اعطیت و لا معطی لما منعت، و لا ینفع ذالجد منک الجد» نهم، «اللهم صل علی محمد و علی ال محمد» دهم، «بسم الله الذی لا یضر مع اسمه شیء فی الارض و لا فی السماء و هو السمیع العلیم» این ده کلمه هریک ده بار یا چندان که تواند بگوید که هر یکی را فضلی دیگر است و در هر یکی لذتی و انسی دیگر باشد.

Ва пас аз ин ба қуръони хондан машғӯл шавад ва агар аз бар ёд надорад қўоръ қуръон бархонад , чун ояти алкрсӣу амн алрасул шаҳди аллоҳ ва қул аллоҳами молики алмалику аввали сӯраи алҳдиду охири алҳшр . Ва агар чизе ҷомеъ хоҳад мсбъот ъушр хонд ки қуръону зикр ва дуост ки Хизр ( ъ ) иброҳӣми тимиро биёмухтааст дар мукошифотӣ ки ӯро бӯдааст онро мехонд ки дар ваии фазл бисёраст . Ва он даҳ чизаст . Ҳарякии ҳафт бор , алҳмдллаҳу мъўзтину ихлос ва қул ё аиҳо алкоФрўну ояи алкрсии ин шаш аз қуръонаст ва чаҳор зикраст , « субҳони аллоҳу алҳмдллаҳу лоолаҳи алооллаҳи валлоҳи Акбар »у дигар « аллоҳами сли алии Муҳамаду ?или Муҳамад » дигар , « аллоҳами ағФри ллмўмнину алмўмнот »у дигар « аллоҳами ағФрлӣу лўолдӣу арҳмҳоу аФъл беу баҳами ъоҷлоу оҷлои мо анати ?лаи аҳлу лои тФъли баннои мо нҳни ?лаи аҳл , анки ғафури раҳим »у андари фасли ин ҳикоят дарозаст ва дар китоби эҳё ва чун аз ин фориғ шавад ба тафаккур машғӯл шаваду маҷоли тафаккур бисёраст ва дар охир китоб гуфта ояд .

و پس از این به قرآن خواندن مشغول شود و اگر از بر یاد ندارد قوارع قرآن برخواند، چون آیت الکرسی و امن الرسول شهد الله و قل اللهم مالک الملک و اول سوره الحدید و آخر الحشر. و اگر چیزی جامع خواهد مسبعات عشر خواند که قرآن و ذکر و دعاست که خضر (ع) ابراهیم تیمی را بیاموخته است در مکاشفاتی که او را بوده است آن را می خواند که در وی فضل بسیار است. و آن ده چیز است. هریکی هفت بار، الحمدلله و معوذتین و اخلاص و قل یا ایها الکافرون و آیه الکرسی این شش از قرآن است و چهار ذکر است، «سبحان الله و الحمدلله و لااله الاالله والله اکبر» و دیگر «اللهم صل علی محمد و ال محمد» دیگر، «اللهم اغفر للمومنین و المومنات» و دیگر «اللهم اغفرلی و لوالدی و ارحمها و افعل بی و بهم عاجلا و آجلا ما انت له اهل و لا تفعل بنا ما نحن له اهل، انک غفور رحیم» و اندر فصل این حکایت دراز است و در کتاب احیا و چون از این فارغ شود به تفکر مشغول شود و مجال تفکر بسیار است و در آخر کتاب گفته آید.

Аммо ончӣ муҳимаст дар ҳар рӯз , онаст ки дар маргу наздикии аҷал тафаккур кунад ва бо худ гуяд ки мумкинаст ки аз аҷали як рӯз беш намондааст ки фоидаи ин фикрат азимаст ки ин халқ ки рӯй ба дунё овардаанд аз дарозӣ амласт ва агар ба яқини донндӣ ки то як моҳ ё як сол бихоҳанд мард , аз ҳарчӣ бидон машғуланд давр бошандӣ ва бошад ки то як рӯз бихоҳанд , мард ва эшон ба тадбири кории машғуланд ки то даҳ сол ба кор хоҳад омад ва барои ин гуфт ҳақи таъолӣ , « аввалами инзрўои фии малакӯти алсмўоту аларз ва мо халқи аллоҳи ман шийъу ани ъсии ани икўни қдоқтрби аҷлҳм . . . Алоиаҳ » ва чун дил софӣ кунад ва ин тааммул кунад рағбати сохтани зоди охират дар дил ҳаракат кунад ва бояд ки тафаккур кунад то дар ин рӯз чанд хайр муяссар тавонад буд вайро ва аз ҳарчӣ маъсиятаст ҳазар мебояд кард . Ва дар гузашта чаҳ тақсир кардааст ки май тадорук бояд кард . Ва ин ҳамаро ба тадаббуру тафаккури ҳоҷат буд , пас агар касеро роҳи кушода буд то дар малакӯти осмон ва замин нигарад ва дар аҷоиб сунъ нигарад , балки дар ҷамолу ҷалоли ҳазрат илоҳят нигарад , ин тафаккур аз ҳамаи ибодот ва аз ҳамаи тафаккурҳо фозилтар ки таъзими ҳақи таъолии бад-ӣн бар дил ғолиб шавад то таъзим ғолиб нашавад муҳаббат ғолиб нашаваду камоли саодат дар камол муҳаббатаст , лекини ин ҳар касеро муяссар набошад .

اما آنچه مهم است در هر روز، آن است که در مرگ و نزدیکی اجل تفکر کند و با خود گوید که ممکن است که از اجل یک روز بیش نمانده است که فایده این فکرت عظیم است که این خلق که روی به دنیا آورده اند از درازی امل است و اگر به یقین دانندی که تا یک ماه یا یک سال بخواهند مرد، از هرچه بدان مشغولند دور باشندی و باشد که تا یک روز بخواهند، مرد و ایشان به تدبیر کاری مشغولند که تا ده سال به کار خواهد آمد و برای این گفت حق تعالی، «اولم ینظروا فی ملکوت السموات و الارض و ما خلق الله من شیء و ان عسی ان یکون قداقترب اجلهم... الآیه» و چون دل صافی کند و این تامل کند رغبت ساختن زاد آخرت در دل حرکت کند و باید که تفکر کند تا در این روز چند خیر میسر تواند بود وی را و از هرچه معصیت است حذر می باید کرد. و در گذشته چه تقصیر کرده است که می تدارک باید کرد. و این همه را به تدبر و تفکر حاجت بود، پس اگر کسی را راه گشاده بود تا در ملکوت آسمان و زمین نگرد و در عجایب صنع نگرد، بلکه در جمال و جلال حضرت الهیت نگرد، این تفکر از همه عبادات و از همه تفکرها فاضلتر که تعظیم حق تعالی بدین بر دل غالب شود تا تعظیم غالب نشود محبت غالب نشود و کمال سعادت در کمال محبت است، لیکن این هر کسی را میسر نباشد.

Лекин дар бадали ин бояд ки дар неъматҳои ҳақи таъолӣ ки бар вайаст тафаккур кунад ва дар меҳнатҳо ки дар оламаст аз беморӣу дарвешӣу анвоъи ъқўбот ки варо аз он халос додаанд то бидонад ки шукр бар вай воҷибаст ва шукр бидон буд ки фармонҳо ба ҷои орад ва аз маъсиятҳо давр бошад ва дар ҷумлаи соъатӣ дар онҳо тафаккур кунад ки пас аз баромадани субҳи ҷузи фаризау суннати намоз дигар нишоед то офтоб барояд бадали он зикр ва тафаккураст .

لیکن در بدل این باید که در نعمتهای حق تعالی که بر وی است تفکر کند و در محنت ها که در عالم است از بیماری و درویشی و انواع عقوبات که ورا از آن خلاص داده اند تا بداند که شکر بر وی واجب است و شکر بدان بود که فرمانها به جای آرد و از معصیتها دور باشد و در جمله ساعتی در آنها تفکر کند که پس از برآمدن صبح جز فریضه و سنت نماز دیگر نشاید تا آفتاب برآید بدل آن ذکر و تفکر است.

Аммо вирди дувум : аз офтоби баромадан то чоштгоҳ . Бояд ки агар тавонад дар масҷид сабр кунад то офтоби як найза боло барояд ва ба тасбеҳ машғӯл бошад то вақти гроҳит намоз бугзарад . Онгоҳи ду ракаат намоз кунад ва чун чоштгоҳ фарох шавад ки чаҳор яке аз рӯз бугзарад , намози чошти онгоҳи фозилтар . Чаҳор ракаат намоз кунад ё шаш ё ҳашт ки ин ҳама нақл кардаанд . Чун офтоб иртифоъ гирифт ва он ду ракаати намози гузорад , ба хиротӣ ки таъаллуқ ба халқ дорад машғӯл шавад , чун ибодату ташйиъи ҷинозау қазои ҳоҷати мусулмонон ё ҳузур дар маҷлиси илм .

اما ورد دوم: از آفتاب برآمدن تا چاشتگاه. باید که اگر تواند در مسجد صبر کند تا آفتاب یک نیزه بالا برآید و به تسبیح مشغول باشد تا وقت گراهیت نماز بگذرد. آنگاه دو رکعت نماز کند و چون چاشتگاه فراخ شود که چهار یکی از روز بگذرد، نماز چاشت آنگاه فاضلتر. چهار رکعت نماز کند یا شش یا هشت که این همه نقل کرده اند. چون آفتاب ارتفاع گرفت و آن دو رکعت نماز گزارد، به خیراتی که تعلق به خلق دارد مشغول شود، چون عبادت و تشییع جنازه و قضای حاجت مسلمانان یا حضور در مجلس علم.

Аммо вирди сеюм : аз чоштгоҳ то намози пешин . Ин вирдҳо мухталиф буд ва дар ҳақи мардумон ва аз чаҳор ҳол холӣ набошад .

اما ورد سوم: از چاشتگاه تا نماز پیشین. این وردها مختلف بود و در حق مردمان و از چهار حال خالی نباشد.

Ҳолати аввали он ки қодир бошад бар таҳсили илму ибодат аз ин фозилтар набошад , балки касе ки бар ин қодир бошад , чун аз фариза бомдод пардохт , аўлитри он буд ки ба тааллум машғӯл шавад , лекин илмӣ хонд ки нофеъ буд дар охират ва он илмӣ буд ки рағбати дунёро заъиф гирданду рағбати охират зиёд кунаду уюбу офтоби аъмолро кашф кунад ва ба ихлос даъват кунад . Аммо илми ҷадалу хилофу қасасу тзкир ки ба санъату саҷъи боз ниҳода бошад , ин ҳамаи ҳирси дунёро зиёдат кунад ва дар дили тухми ҳасаду мубоҳот пайдо кунад ва ин илми нофеъ дар китоби эҳё ва дар китоби ҷавоҳири алқуръон ва дар ин китоб маҷмӯаст . Ин ҳосил бояд кардани пеш аз илмҳои дигар .

حالت اول آن که قادر باشد بر تحصیل علم و عبادت از این فاضلتر نباشد، بلکه کسی که بر این قادر باشد، چون از فریضه بامداد پرداخت، اولیتر آن بود که به تعلم مشغول شود، لیکن علمی خواند که نافع بود در آخرت و آن علمی بود که رغبت دنیا را ضعیف گرداند و رغبت آخرت زیاد کند و عیوب و آفتاب اعمال را کشف کند و به اخلاص دعوت کند. اما علم جدل و خلاف و قصص و تذکیر که به صنعت و سجع باز نهاده باشد، این همه حرص دنیا را زیادت کند و در دل تخم حسد و مباهات پیدا کند و این علم نافع در کتاب احیا و در کتاب جواهر القرآن و در این کتاب مجموع است. این حاصل باید کردن پیش از علمهای دیگر.

Ҳолати дувуми он ки қудрат ин надорад , валикин ба зикру тасбеҳу ибодат машғӯл тавонад буд ки ин дараҷа обидонасту мақом бузургаст , хосса ки ба зикрӣ машғӯл тавонад буд ки ғолиб бошад бар дилу мутамаккину мулозим буд дилро .

حالت دوم آن که قدرت این ندارد، ولیکن به ذکر و تسبیح و عبادت مشغول تواند بود که این درجه عابدان است و مقام بزرگ است، خاصه که به ذکری مشغول تواند بود که غالب باشد بر دل و متمکن و ملازم بود دل را.

Ҳолати сими он ки ба чизе машғӯл шавад ки дар он роҳати халқ буд , чун хизмати суфиёну фуқаҳоу даравишон ва ин аз навофили ибодоти фозилтар ки ин ҳам ибодатаст ва ҳам роҳати мусулмонон ва ҳам муовинати эшон буд бар ибодату баракоту дуои эшон асарӣ азим кунад .

حالت سیم آن که به چیزی مشغول شود که در آن راحت خلق بود، چون خدمت صوفیان و فقها و درویشان و این از نوافل عبادات فاضلتر که این هم عبادت است و هم راحت مسلمانان و هم معاونت ایشان بود بر عبادت و برکات و دعای ایشان اثری عظیم کند.

Ҳолати чаҳоруми он буд ки бар ин низ қодир набошад то ба касб машғӯл бошад барои хешу аёл . Чун амонат нигоҳ дораду халқ аз дасту забони вай саломат ёбаду ҳирси дунёи вайро дар талаби зёдтии ниФкнд ва ба қадари кифоят қаноат кунад , вай низ аз ҷумлаи обидон буд ва дар дараҷаи асҳоби алимин буд ва агарчӣ аз собиқон ва муқаррабон набошад .

حالت چهارم آن بود که بر این نیز قادر نباشد تا به کسب مشغول باشد برای خویش و عیال. چون امانت نگاه دارد و خلق از دست و زبان وی سلامت یابد و حرص دنیا وی را در طلب زیادتی نیفکند و به قدر کفایت قناعت کند، وی نیز از جمله عابدان بود و در درجه اصحاب الیمین بود و اگرچه از سابقان و مقربان نباشد.

Ва дараҷаи саломатро мулозим бӯдан , ақал дараҷотаст , аммо он ки рӯзгор на дар ин чаҳор қисми яке бигузорад , аз ҷумлаи ҳолкону атбоъ шайтонаст .

و درجه سلامت را ملازم بودن، اقل درجات است، اما آن که روزگار نه در این چهار قسم یکی بگذارد، از جمله هالکان و اتباع شیطان است.

Аммо вирди чаҳорум : аз вақти завол то намози дигар буд , бояд ки пеш аз завол қилўлаҳ кунад ки қилўлаҳ ҳар намози шабро ҳамчун сҳўр буд рӯзаро , аммо чун қиём шаб набошад қилўлаҳ кроҳит бошад ки бисёр хуфтан макрӯҳаст . Ва чун бедор шавад бояд ки пеш аз вақт таҳорат кунаду ҷаҳд он кунад ки пеш аз бонги намоз дар масҷид шаваду тҳити масҷиди бгзорду ҷавоби муаззини боздиҳад , ва чаҳор ракаат кунад пеш аз фарз ки расӯл ( с ) ин чаҳор ракаати дарози бкрдӣ ва гуфтӣ дар ин вақти дарҳои осмон бигушоӣанд .

اما ورد چهارم: از وقت زوال تا نماز دیگر بود، باید که پیش از زوال قیلوله کند که قیلوله هر نماز شب را همچون سحور بود روزه را، اما چون قیام شب نباشد قیلوله کراهیت باشد که بسیار خفتن مکروه است. و چون بیدار شود باید که پیش از وقت طهارت کند و جهد آن کند که پیش از بانگ نماز در مسجد شود و تحیت مسجد بگزارد و جواب موذن بازدهد، و چهار رکعت کند پیش از فرض که رسول (ص) این چهار رکعت دراز بکردی و گفتی در این وقت درهای آسمان بگشایند.

Ва дар хабараст ки ҳаркии ин чаҳор ракаати бикунад , ҳафтод ҳазор фиришта бо вай намоз кунанд ва то шаби вайро омурзиш хоҳанд , пас бо эмоми фаризаи бгзорд ва ду ракаати суннати бикунад ва то намози дигари ҷуз ба илм ё муовинати мусулмонӣ ё зикру қироати қуръон ё касбии ҳалол ба қадари ҳоҷат машғӯл набошад .

و در خبر است که هرکه این چهار رکعت بکند، هفتاد هزار فرشته با وی نماز کنند و تا شب وی را آمرزش خواهند، پس با امام فریضه بگزارد و دو رکعت سنت بکند و تا نماز دیگر جز به علم یا معاونت مسلمانی یا ذکر و قرائت قرآن یا کسبی حلال به قدر حاجت مشغول نباشد.

Аммо вирди панҷум : аз намози дигар то фурӯ шудани офтоб буд . Бояд ки пеш аз намози дигар ба масҷид ояд ва чаҳор ракаат намоз кунад ки расӯл ( с ) гуфтааст , « худоӣ раҳмат кунад бар касе ки пеш аз фаризаи асри чаҳор ракаат намоз кунад » ва чун фориғ шавад , ҷуз бидонча гуфтем машғӯл нашавад ки фазли ин вақт чун фазл бомдодаст , чунон ки гуфт , «у сбҳи бҳмди рбк қабл тулӯъи алшмс ва қабл алғрўб » ва дар ин вақт бояд ки «у алшмсу зҳиҳо » ва « воллили азои иғшӣ » ва « алмъўзтин » бархонад ва бояд ки чун офтоб фурӯ шавад вай дар истиғфор буд .

اما ورد پنجم: از نماز دیگر تا فرو شدن آفتاب بود. باید که پیش از نماز دیگر به مسجد آید و چهار رکعت نماز کند که رسول (ص) گفته است، «خدای رحمت کند بر کسی که پیش از فریضه عصر چهار رکعت نماز کند» و چون فارغ شود، جز بدانچه گفتیم مشغول نشود که فضل این وقت چون فضل بامداد است، چنان که گفت، «و سبح بحمد ربک قبل طلوع الشمس و قبل الغروب» و در این وقت باید که «و الشمس و ضحی ها» و «واللیل اذا یغشی» و «المعوذتین» برخواند و باید که چون آفتاب فرو شود وی در استغفار بود.

Ва дар ҷумла бояд ки авқот мўзъ бошад ки баракати умри бад-ӣн падед ояд ва касе ки авқоти вай фурӯ гузошта буд то дар ҳар вақте чаҳ иттифоқ уфтад , умри вай зойеъ шавад . Аммо авроди шаб сеаст :

و در جمله باید که اوقات موزع باشد که برکت عمر بدین پدید آید و کسی که اوقات وی فرو گذاشته بود تا در هر وقتی چه اتفاق افتد، عمر وی ضایع شود. اما اوراد شب سه است:

Вирди аввал аз намози шом буд то намоз хуфтану эҳё карданро дар миёни ин ду намози фазилат бузургаст . Ва дар хабараст ки , « ттҷоФии ҷнўбҳми ани алмзоҷъ » дар ин омадааст . Бояд ки ба намоз машғӯл шавад то фаризаи намоз хуфтани бгзорду бузургони ин фозилтар аз он доштаанд ки рӯз рӯза дорад то дар ин вақт ба нон хӯрдан машғӯл шавад . Ва чун аз ватар фориғ шуд , бояд ки ба ҳадису лаҳв машғӯл нашавад ки хотамати шуғл ин бошад .

ورد اول از نماز شام بود تا نماز خفتن و احیا کردن را در میان این دو نماز فضیلت بزرگ است. و در خبر است که، «تتجافی جنوبهم عن المضاجع» در این آمده است. باید که به نماز مشغول شود تا فریضه نماز خفتن بگزارد و بزرگان این فاضلتر از آن داشته اند که روز روزه دارد تا در این وقت به نان خوردن مشغول شود. و چون از وتر فارغ شد، باید که به حدیث و لهو مشغول نشود که خاتمت شغل این باشد.

Аммо вирди дувуми хоб буд . Ҳарчанд ки хоб аз ҷумла ибодот нест , лекин чун ороста буд ба одобу сунан , аз ҷумлаи ибодот буд . Ва суннат онаст ки рӯй ба қиблаи бхсбд . Ва бар даст рост хусбад . Ба аввал , чунон ки мурдаро дар лаҳади хўобоннд . Ва бидон ки хоби бародар маргасту бедорӣ чун ҳашараст . Ва бошад ки он рӯҳ ки дар хоб қабз карданд бозандаанд , бояд ки сохта бошад кори охиратро ва бояд ки бар таҳорат хусбад ва тавба кунад ва азм кунад ки беш бар сар маъсият наравад . Агар бедор шаваду васияти нома набишта дорад , дар зери болини ниҳода ва ба такаллуфи хештан дар хоб накунаду ҷомаи нарм дар бар напушад то хоб ғолиб нашавад ки хоби таътил умраст ва бояд ки дар шабу рӯзи ҳашт соъат беш нхсбд ки ин се як бист ва чаҳор соъат бошад ки чун чунин кунад агар шаст сол умр дорад бист сол зойеъ шавад дар хоб , беш аз ин набояд ки зойеъ шавад .

اما ورد دوم خواب بود. هرچند که خواب از جمله عبادات نیست، لیکن چون آراسته بود به آداب و سنن، از جمله عبادات بود. و سنت آن است که روی به قبله بخسبد. و بر دست راست خسبد. به اول، چنان که مرده را در لحد خوابانند. و بدان که خواب برادر مرگ است و بیداری چون حشر است. و باشد که آن روح که در خواب قبض کردند بازندهند، باید که ساخته باشد کار آخرت را و باید که بر طهارت خسبد و توبه کند و عزم کند که بیش بر سر معصیت نرود. اگر بیدار شود و وصیت نامه نبشته دارد، در زیر بالین نهاده و به تکلف خویشتن در خواب نکند و جامه نرم در بر نپوشد تا خواب غالب نشود که خواب تعطیل عمر است و باید که در شب و روز هشت ساعت بیش نخسبد که این سه یک بیست و چهار ساعت باشد که چون چنین کند اگر شصت سال عمر دارد بیست سال ضایع شود در خواب، بیش از این نباید که ضایع شود.

Ва бояд ки обу мисвок ба дасти хеш ниҳода бошад то дар шаб барои намоз бархезад ё бомдод пагоҳ бархезад . Ва бояд ки азм кунад бар қиёми шаб ё ба пагоҳ хостан ки чун ин азм кунад савоб ҳосил ояд , агарчӣ хоб ғалаба кунад . Ва чун паҳлу бар замин наад гуяд , « раби босмки вазъати ҷанбӣу босмки арФъаҳ » чунон ки дар даъвоат гуфтаему ояи алкрсӣу омн алрасулу мъўзтину сӯра таборак бархонад , чунон ки дар хоб шавад дар миёни зикр ва бар таҳорат бошад . Ва касе ки чунин кунад рӯҳи вайро ба арш баранд ва дар ҷумла мусаллоон нависанд вайро то бедор шавад .

و باید که آب و مسواک به دست خویش نهاده باشد تا در شب برای نماز برخیزد یا بامداد پگاه برخیزد. و باید که عزم کند بر قیام شب یا به پگاه خواستن که چون این عزم کند ثواب حاصل آید، اگرچه خواب غلبه کند. و چون پهلو بر زمین نهد گوید، «رب باسمک وضعت جنبی و باسمک ارفعه» چنان که در دعوات گفته ایم و آیه الکرسی و آمن الرسول و معوذتین و سوره تبارک برخواند، چنان که در خواب شود در میان ذکر و بر طهارت باشد. و کسی که چنین کند روح وی را به عرش برند و در جمله مصلیان نویسند وی را تا بیدار شود.

Аммо вирди сеюм таҳаҷҷудаст ва он намози шаб буд пас аз бедорӣ дар ним шаб ки ду ракаат дар нимаи бозпасин шаби фозилтар аз бисёре намоз дар вақти дигар . Ки дар он вақти дили софӣ буду машғала дунё набӯд ва дарҳои раҳмат аз осмони кушода буду ахбор дар фазли қиёми шаб бисёраст ва дар китоб эҳё овардаем .

اما ورد سوم تهجد است و آن نماز شب بود پس از بیداری در نیم شب که دو رکعت در نیمه بازپسین شب فاضلتر از بسیاری نماز در وقت دیگر. که در آن وقت دل صافی بود و مشغله دنیا نبود و درهای رحمت از آسمان گشاده بود و اخبار در فضل قیام شب بسیار است و در کتاب احیا آورده ایم.

Ва дар ҷумла бояд ки авқоти шабу рӯзи ҳарякиро кории маълум буд ва ҳеҷ зойеъ гузошта набӯд . Ва чун як шабонаи рӯз чунин кард ҳар рӯзӣ аз баъди он чунин кунад то ба охири умр . Агар бар ваии душвор буд амли дароз дар пеш нагирад ва бо худ гуяд , « имрӯзи ин бикунам бошад ки имшаби бимирам ,у имшаб бикунам бошад ки фардоро мурда бошам » ва ҳар рӯзии ҳам чунин ва чун ранҷур шавад аз мувозибат , бидонад ки вай дар сафарасту ватани вай охиратаст ва дар сафари ранҷ ғурбат бошад , лекин тасаллӣ бидон бошад ки зуд бугзарад ва дар ватан биёсоед . Ва миқдори умр падедаст ки чандаст ба азоФт бо умри ҷовдон ки дар охир хоҳад буд . Агар касе як сол ранҷ кашад барои роҳати даҳ сол аҷаб набошад , пас чаҳ аҷаб агар сад соли ранҷи барад барои роҳати садҳазори сол , балки барои роҳати ҷовдона .

و در جمله باید که اوقات شب و روز هریکی را کاری معلوم بود و هیچ ضایع گذاشته نبود. و چون یک شبانه روز چنین کرد هر روزی از بعد آن چنین کند تا به آخر عمر. اگر بر وی دشوار بود امل دراز در پیش نگیرد و با خود گوید، «امروز این بکنم باشد که امشب بمیرم، و امشب بکنم باشد که فردا را مرده باشم» و هر روزی هم چنین و چون رنجور شود از مواظبت، بداند که وی در سفر است و وطن وی آخرت است و در سفر رنج غربت باشد، لیکن تسلی بدان باشد که زود بگذرد و در وطن بیاساید. و مقدار عمر پدید است که چند است به اضافت با عمر جاودان که در آخر خواهد بود. اگر کسی یک سال رنج کشد برای راحت ده سال عجب نباشد، پس چه عجب اگر صد سال رنج برد برای راحت صدهزار سال، بلکه برای راحت جاودانه.

Тамом шуд рукни аввал аз китоби кимиёии саодату баъд аз ин рукни дувум бибояд ва он рукн муомилотаст .

تمام شد رکن اول از کتاب کیمیای سعادت و بعد از این رکن دوم بباید و آن رکن معاملات است.