Бояд ки бозорӣ бо панҷ тан мъомлт накунад : кӯдаку девонау бандау нобӣноу ҳароми хор . Аммо кӯдак ки болиғ набӯд , байъи ваии наздики шофиии ботил буд , агар чаҳ ба дастур вале вай буду девона ҳамчунин ҳарчӣ аз эшон бстоднд , дар змони вай буд агар ҳалок буд ва ҳарчӣ ба эшон диҳаду барояшон товон набошад ки вай зойеъ карда бошад ки ба эшон дод ва аммо банда , харид ва фурухт вай бе дастурии худованди ваии ботил буд ва раво набӯд қассобу баққолу нобанноу ғайри эшонро ки бо банда мъомлт кунанд то онгоҳ ки аз хоҷа дастурӣ нашавад ё касе ки адл буд хабар диҳад ё дар шаҳр маърӯф шавад ки вай мозўнаст , пас агар бе дастурии чизе аз вай бастанд бар ваии товон буд , агар ба вай диҳад товони натавонади ситад то онгоҳ ки банда озод нашавад .

باید که بازاری با پنج تن معاملت نکند: کودک و دیوانه و بنده و نابینا و حرام خوار. اما کودک که بالغ نبود، بیع وی نزدیک شافعی باطل بود، اگر چه به دستور ولی وی بود و دیوانه همچنین هرچه از ایشان بستادند، در ضمان وی بود اگر هلاک بود و هرچه به ایشان دهد و برایشان تاوان نباشد که وی ضایع کرده باشد که به ایشان داد و اما بنده، خرید و فروخت وی بی دستوری خداوند وی باطل بود و روا نبود قصاب و بقال و نابنا و غیر ایشان را که با بنده معاملت کنند تا آنگاه که از خواجه دستوری نشود یا کسی که عدل بود خبر دهد یا در شهر معروف شود که وی ماذون است، پس اگر بی دستوری چیزی از وی بستاند بر وی تاوان بود، اگر به وی دهد تاوان نتواند ستد تا آنگاه که بنده آزاد نشود.

Ва аммо нобӣно , мъомлти ваии ботил буд , магар ки вакилӣ бино кунад , аммо ончӣ бастанд бар ваии товон буд ки ваии мукаллаф ва озодаст . Ва аммо ҳароми хор чун золимону дуздону касоне ки рбўо диҳанд ва хамр фурушанд ва ғорат кунанду мутрибӣу навҳа гарӣ кунанду гувоҳӣ дурӯғ диҳанд ва ришват ситонанд , бо ин ҳамаи мъомлт кардан раво набӯд . Пас агар кунад , агар ба ҳақиқат донад ки малик вай нест ботил буд , агар дар шак буд нигоҳ кунад . Агар бештари моли вай ҳалоласту ончӣ ҳаромаст камтараст мъомлти дуруст буд ва аз шабаҳат холӣ набӯд ва агар бештар ҳаромасту камтари ҳалол , дар зоҳири мъомлт ботил накунем , валикини ин шбҳтӣ бошад ба ҳароми наздику хатари ин бузург буд .

و اما نابینا، معاملت وی باطل بود، مگر که وکیلی بینا کند، اما آنچه بستاند بر وی تاوان بود که وی مکلف و آزاد است. و اما حرام خوار چون ظالمان و دزدان و کسانی که ربوا دهند و خمر فروشند و غارت کنند و مطربی و نوحه گری کنند و گواهی دروغ دهند و رشوت ستانند، با این همه معاملت کردن روا نبود. پس اگر کند، اگر به حقیقت داند که ملک وی نیست باطل بود، اگر در شک بود نگاه کند. اگر بیشتر مال وی حلال است و آنچه حرام است کمتر است معاملت درست بود و از شبهت خالی نبود و اگر بیشتر حرام است و کمتر حلال، در ظاهر معاملت باطل نکنیم، ولیکن این شبهتی باشد به حرام نزدیک و خطر این بزرگ بود.

Аммо ҷуҳуду тарсо , мъомлти эшон дуруст буд , валикин бояд ки мусҳафу бандаи мусулмон ба эшон нафурӯшад . Ва агар аҳл ҳарб бошад силаҳ ба эшон нафурӯшад ки ин мъомлт бар зоҳири мазҳаби ботил буду вай осӣ шавад , аммо агар абоҳтён ва зиндиқ бошанд мъомлт бо эшон ботил буду ҳукми эшон ҳукм муртадон бошад . Ва ҳаркии хамр хӯрдан ва бо занони номаҳрами нишастану намоз нокардан раво дорад ба шбҳтӣ аз он ҳафт шабаҳат ки дар унвон мусулмонӣ гуфтаем , ваии зиндиқ буду мъомлту никоҳ вай набандад .

اما جهود و ترسا، معاملت ایشان درست بود، ولیکن باید که مصحف و بنده مسلمان به ایشان نفروشد. و اگر اهل حرب باشد سلاح به ایشان نفروشد که این معاملت بر ظاهر مذهب باطل بود و وی عاصی شود، اما اگر اباحتیان و زندیق باشند معاملت با ایشان باطل بود و حکم ایشان حکم مرتدان باشد. و هرکه خمر خوردن و با زنان نامحرم نشستن و نماز ناکردن روا دارد به شبهتی از آن هفت شبهت که در عنوان مسلمانی گفته ایم، وی زندیق بود و معاملت و نکاح وی نبندد.