Ки бар вай мъомлт кунанд ва дар ваии шаш шарти нигоҳ бояд дошт :

که بر وی معاملت کنند و در وی شش شرط نگاه باید داشت:

Шарти аўлон ки палид набӯд ки байъи сагу хӯку саргину устихони пелу хамру гӯшту равғани мурдори ботил буд . Аммо равған пок бидон ки наҷосат дар вай уфтад байъ ҳаром нашаваду ҷомаи палид ҳамчунин , аммо нофаи машку тухми карами қзи раво буд ки дуруст онаст ки ин ҳар ду покаст .

شرط اولآن که پلید نبود که بیع سگ و خوک و سرگین و استخوان پیل و خمر و گوشت و روغن مردار باطل بود. اما روغن پاک بدان که نجاست در وی افتد بیع حرام نشود و جامه پلید همچنین، اما نافه مشک و تخم کرم قز روا بود که درست آن است که این هر دو پاک است.

Шарти дувум

شرط دوم

Онаст ки дар вай манфиатӣ бошад ки он мақсӯди байъ буд . Байъи мӯшу мору каждуму ҳашароти замини ботил буд . Ва манфиатӣ ки мшъбдро дар мор буд аслӣ надорад . Ва байъи як донаи гандум ё чизи дигар ки ба андакии чунон буд ки дар ваии ғараз дуруст наёяд ҳам ботил буд , аммо байъи гурбау занбӯру юзу шеру гург ва ҳарчӣ дар пӯст ё дар ваии манфиатӣ буд раво буд . Ва байъи тўтку товусу мурғони некӯи раво буду манфиати эшон роҳати дидору овози эшон буд . Ва байъи барбату чангу работи ботил буд ки ин манфиатҳо ҳаромаст ҳамчун маъдӯм буд . Ва сӯратҳо ки аз гул карда бошад то кӯдакон бидон бозӣ кунанд ҳарчӣ сӯрат ҷонварон дорад байъи он ботил буду баҳоии он ҳаром ва шикастан он воҷиб , аммо сӯрати дарахту наботи раво буд , аммо тибқу ҷома ки бар ваии сӯрат буд байъи ваии дуруст буд ва аз он ҷомаи фарш кардани раво буду пӯшидани раво буд бо кроҳит .

آن است که در وی منفعتی باشد که آن مقصود بیع بود. بیع موش و مار و کژدم و حشرات زمین باطل بود. و منفعتی که مشعبد را در مار بود اصلی ندارد. و بیع یک دانه گندم یا چیز دیگر که به اندکی چنان بود که در وی غرض درست نیاید هم باطل بود، اما بیع گربه و زنبور و یوز و شیر و گرگ و هرچه در پوست یا در وی منفعتی بود روا بود. و بیع طوطک و طاووس و مرغان نیکو روا بود و منفعت ایشان راحت دیدار و آواز ایشان بود. و بیع بربط و چنگ و رباط باطل بود که این منفعتها حرام است همچون معدوم بود. و صورتها که از گل کرده باشد تا کودکان بدان بازی کنند هرچه صورت جانوران دارد بیع آن باطل بود و بهای آن حرام و شکستن آن واجب، اما صورت درخت و نبات روا بود، اما طبق و جامه که بر وی صورت بود بیع وی درست بود و از آن جامه فرش کردن روا بود و پوشیدن روا بود با کراهیت.

Шарти сим

شرط سیم

Он ки моли малик фурӯшанда бошад . Ҳаркии моли дайгарии фурушади ботил буд , агарчӣ шӯй буд ё падар буд ё фарзанд , пас агар бифурӯшад , пас аз он дастурӣ диҳад ҳам дуруст нагардад , ки дастурӣ аз аввал бояд .

آن که مال ملک فروشنده باشد. هرکه مال دیگری فروشد باطل بود، اگرچه شوی بود یا پدر بود یا فرزند، پس اگر بفروشد، پس از آن دستوری دهد هم درست نگردد، که دستوری از اول باید.

Шарти чаҳорум

شرط چهارم

Он ки чизеи фурушад ки қодир буд бар таслим . Байъи бандаи гурехтау моҳӣ дар обу мурғ дар ҳавоу бача дар шиками асбу об дар пушти гшни ботил буд ки таслими ин дар даст вай набӯд дар ҳол . Ва байъи пашм бар пушти ҳайвону шер дар пистони ҳам ботил буд ки ба таслим кардан омехта гардад ба ширӣ ки нав падед ояд . Ва байъи чизе ки гарав карда бошанд бе дастурии мртҳни ботил буд ки таслими вай раво набӯд . Ва байъи канизакӣ ки модари фарзанд шуда бошад ботил буд ки таслими вай раво набӯд . Ва байъи канизакӣ ки фарзанд хирад дорад бефарзанд , ё байъи фарзанд бе модари ботил буд ки ҷудо кардани миёни эшон ҳаром буд .

آن که چیزی فروشد که قادر بود بر تسلیم. بیع بنده گریخته و ماهی در آب و مرغ در هوا و بچه در شکم اسب و آب در پشت گشن باطل بود که تسلیم این در دست وی نبود در حال. و بیع پشم بر پشت حیوان و شیر در پستان هم باطل بود که به تسلیم کردن آمیخته گردد به شیری که نو پدید آید. و بیع چیزی که گرو کرده باشند بی دستوری مرتهن باطل بود که تسلیم وی روا نبود. و بیع کنیزکی که مادر فرزند شده باشد باطل بود که تسلیم وی روا نبود. و بیع کنیزکی که فرزند خرد دارد بی فرزند، یا بیع فرزند بی مادر باطل بود که جدا کردن میان ایشان حرام بود.

Шарти панҷум

شرط پنجم

Он ки айни колоу миқдори ону сифати вай маълум бошад . Аммо донистани айн он бошад ки гуяд , « гӯсфанд аз ҷумлаи ин рама ё карбосӣ аз ҷумлаи ин карбосҳо он ки ту хоҳӣ , ба ту фурухтам » , ин ботил буд , балки бояд ки худованд ба ишорати бозФрўшд ва агар гуяд , « даҳ газ аз ин замин ба ту фурухтам , аз ҳар ҷониб ки хоҳӣ » ин ботил бошад .

آن که عین کالا و مقدار آن و صفت وی معلوم باشد. اما دانستن عین آن باشد که گوید، «گوسفند از جمله این رمه یا کرباسی از جمله این کرباسها آن که تو خواهی، به تو فروختم»، این باطل بود، بلکه باید که خداوند به اشارت بازفروشد و اگر گوید، «ده گز از این زمین به تو فروختم، از هر جانب که خواهی» این باطل باشد.

Аммо донистани миқдори онҷо бояд ки айн ба чашм бинад , чунон ки гуяд , « ба ту Фрўхтмбаҳи чандон ки фалони ҷома хеш фурӯхтааст , ё ба ҳамсанги фалони чизи зар ё сим » ,у миқдор он надонад , аммо агар гуяд , « ин гандум ба ту фурухтам бад-ӣни каф ё зар ё сим » ва мебинад , раво буд .

اما دانستن مقدار آنجا باید که عین به چشم بیند، چنان که گوید، «به تو فروختمبه چندان که فلان جامه خویش فروخته است، یا به همسنگ فلان چیز زر یا سیم»، و مقدار آن نداند، اما اگر گوید، «این گندم به تو فروختم بدین کف یا زر یا سیم» و می بیند، روا بود.

Аммо донистан сифат бидон ҳосил ояд ки бибинад . Ончӣ надид бошад ё дида бошад аз рӯзгори дароз ва дар мисли он рӯзгори он чиз мутағаййир шавад , байъи он ботил буд . Байътузӣ дар пилосу ҷомаи навиштау гандум дар хӯшаи ботил буд . Ва чун канизакии хирад бояд ки мӯии сару дасту пойу ончии одат нхосаст ки арза кунад бинад , агар баъзе бинад байъи ботил буд .

اما دانستن صفت بدان حاصل آید که ببیند. آنچه ندید باشد یا دیده باشد از روزگار دراز و در مثل آن روزگار آن چیز متغیر شود، بیع آن باطل بود. بیع توزی در پلاس و جامه نوشته و گندم در خوشه باطل بود. و چون کنیزکی خرد باید که موی سر و دست و پای و آنچه عادت نخاس است که عرضه کند بیند، اگر بعضی بیند بیع باطل بود.

Аммо байъи ҷўзи бодому боқулӣу нору хояи мурғи дурусти раво буд , агарчӣ ба пӯсти пӯшида буд ки маслиҳати ин чизҳо он буд ки чунин фурушанду байъи боқулитару ҷўзтар ҳар ду дар пӯсти раво буд барои ҳоҷатро . Ва байъи Фқоъи ботил буд ки пӯшидааст , лекин хӯрдан ба дастурии раво буд .

اما بیع جوز بادام و باقلی و نار و خایه مرغ درست روا بود، اگرچه به پوست پوشیده بود که مصلحت این چیزها آن بود که چنین فروشند و بیع باقلی تر و جوز تر هر دو در پوست روا بود برای حاجت را. و بیع فقاع باطل بود که پوشیده است، لیکن خوردن به دستوری روا بود.

Шарти шашум

شرط ششم

Он ки ҳарчӣ харида буд то қабз накунад , байъи он дуруст набӯд , бояд ки аввал дар даст вай ояд онгоҳи бозФрўшд .

آن که هرچه خریده بود تا قبض نکند، بیع آن درست نبود، باید که اول در دست وی آید آنگاه بازفروشد.