Бидон ки дар самоъи се чиз бояд нигоҳ дошт : замону макону ихвон . Ки ҳар вақт длмшғўлӣ бошад ё вақти намоз буд ё вақти таом хӯрдан ва ё вақте буд ки дилҳо бештари пароканда буд ва машғӯл бошад , самоъ бефоида буд .

بدان که در سماع سه چیز باید نگاه داشت: زمان و مکان و اخوان. که هر وقت دلمشغولی باشد یا وقت نماز بود یا وقت طعام خوردن و یا وقتی بود که دلها بیشتر پراکنده بود و مشغول باشد، سماع بی فایده بود.

Аммо макон чун роҳ гузарӣ бошад , ё ҷое нохушу торик буд ё ба хонаи золимӣ буд , ҳамаи вақти шӯрида буд .

اما مکان چون راه گذری باشد، یا جایی ناخوش و تاریک بود یا به خانه ظالمی بود، همه وقت شوریده بود.

Аммо ихвони он буд ки ҳаркии ҳозир буд аҳли самоъ буд . Ва чун мутакаббирӣ аз аҳли дунёи ҳозир буд ё қроӣ мункир бошад ё мутакаллифии ҳозир буд ки вай ҳар замон ба такаллуфи ҳол ва рақс кунад ё қавмӣ аз аҳли ғифлат ҳозир бошанд ки эшон самоъ бар андеша ботил кунанд ё ба ҳадиси биҳдаҳ машғӯл бошанд ва ба ҳар ҷонибӣ менигаранд ва ба ҳурмат набошанд ё қавмӣ аз занон назорагӣ бошанд ва дар миёни қавм ҷавонон бошанд , агар аз андешаи якдигар холӣ набошанд , ин чунин самоъ ба кор наёяд . Маънии ин ки ҷунайд гуфтааст ки дар самоъи замону макону ихвон шартаст инаст .

اما اخوان آن بود که هرکه حاضر بود اهل سماع بود. و چون متکبری از اهل دنیا حاضر بود یا قرای منکر باشد یا متکلفی حاضر بود که وی هر زمان به تکلف حال و رقص کند یا قومی از اهل غفلت حاضر باشند که ایشان سماع بر اندیشه باطل کنند یا به حدیث بیهده مشغول باشند و به هر جانبی می نگرند و به حرمت نباشند یا قومی از زنان نظارگی باشند و در میان قوم جوانان باشند، اگر از اندیشه یکدیگر خالی نباشند، این چنین سماع به کار نیاید. معنی این که جنید گفته است که در سماع زمان و مکان و اخوان شرط است این است.

Аммо нишастан ба ҷое ки занони ҷавон ба назора оянду мардон ҷавон бошанд аз аҳли ғифлат ки шаҳват бар эшон ғолиб буд , ҳаром буд ки самоъ дар ин вақти оташи шаҳват аз ҳар ду ҷониб тез кунад . Ва ҳар касе ба шаҳват ба ҷонибӣ нигарад ва бошад низ ки дил овехта шавад ва он тухм бисёре фисқ ва фасод шавад . Ҳаргизи чунин самоъ набояд кард .

اما نشستن به جایی که زنان جوان به نظاره آیند و مردان جوان باشند از اهل غفلت که شهوت بر ایشان غالب بود، حرام بود که سماع در این وقت آتش شهوت از هر دو جانب تیز کند. و هر کسی به شهوت به جانبی نگرد و باشد نیز که دل آویخته شود و آن تخم بسیاری فسق و فساد شود. هرگز چنین سماع نباید کرد.

Пас чун касоне ки аҳл самоъ бошанд ва ба самоъ нишинанд , адаб онаст ки ҳамаи сар дар пеш афкананд ва дар якдигар нанигаранду дасту сари нҷнбоннд ва ба такаллуфи ҳеҷ ҳаракат накунанд балки чунон ки дар ташаҳҳуд намоз нишинанду ҳамаи дил бо ҳақ таъолӣ доранду мунтазир он бошанд ки чаҳ футуҳ падед ояд аз ғайбат ба сабаби самоъу хештан нигоҳ доранд то ба ихтиёри брнхизнд ва ҳаракат накунанд ва чун касе ба сабаби ғлбот ваҷд бархезад бо вай мувофиқат кунанд , агар дастораш биафтад дасторҳо бунаад ва ин ҳама агарчӣ бидъатаст ва аз саҳоба ва тобеъин нақл накардаанд , лекин на ҳарчӣ бидъат буд нишоед ки бисёр бидъат некӯ бошад ки шофиӣ мегуяд , « ҷамоат дар троўиҷи вазъи умри разии аллоҳ анҳуаст . » ва ин бидъатӣ некӯаст . Пас бидъати мазмуми он буд ки бар мухолифати суннатӣ буд , аммо ҳасани халқу дили мардумони шод кардан дар шаръ Маҳмӯдаст . Ва ҳар қавмиро одатӣ бошад ва бо эшон мухолифат кардан дар ахлоқи эшон бдхўиӣ бошад . Ва расӯл ( с ) гуфтааст , « холиқи анноси бохлоқҳм . Бо ҳар касе зиндагонӣ бар вифқи одату хуй вай кун » , чун ин қавми бад-ӣни мувофиқат шод шаванд ва аз ин мухолифат мстўҳш шаванд , мувофиқат аз суннат буду саҳобаи мари расӯл ( с )ро бар пои нхостндӣ ки ваии онро кора буд , лекин чун ҷое одат бинад ки брнохстни мувҳиш буд , бархестан бар пои дилхуширо аўлитр ки одати араб дигарасту одати аҷами дигар , валлоҳи аълам .

پس چون کسانی که اهل سماع باشند و به سماع نشینند، ادب آن است که همه سر در پیش افکنند و در یکدیگر ننگرند و دست و سر نجنبانند و به تکلف هیچ حرکت نکنند بلکه چنان که در تشهد نماز نشینند و همه دل با حق تعالی دارند و منتظر آن باشند که چه فتوح پدید آید از غیبت به سبب سماع و خویشتن نگاه دارند تا به اختیار برنخیزند و حرکت نکنند و چون کسی به سبب غلبات وجد برخیزد با وی موافقت کنند، اگر دستارش بیفتد دستارها بنهد و این همه اگرچه بدعت است و از صحابه و تابعین نقل نکرده اند، لیکن نه هرچه بدعت بود نشاید که بسیار بدعت نیکو باشد که شافعی می گوید، «جماعت در تراویج وضع عمر رضی الله عنه است.» و این بدعتی نیکوست. پس بدعت مذموم آن بود که بر مخالفت سنتی بود، اما حسن خلق و دل مردمان شاد کردن در شرع محمود است. و هر قومی را عادتی باشد و با ایشان مخالفت کردن در اخلاق ایشان بدخویی باشد. و رسول (ص) گفته است، «خالق الناس باخلاقهم. با هر کسی زندگانی بر وفق عادت و خوی وی کن»، چون این قوم بدین موافقت شاد شوند و از این مخالفت مستوحش شوند، موافقت از سنت بود و صحابه مر رسول (ص) را بر پای نخاستندی که وی آن را کاره بود، لیکن چون جایی عادت بیند که برناخستن موحش بود، برخاستن بر پای دلخوشی را اولیتر که عادت عرب دیگر است و عادت عجم دیگر، والله اعلم.