Расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркии маро ба хоб бинад маро бинад ки шайтон бар сӯрати ман натавонад омадан » . Ва умри разии аллоҳи анҳу расӯл ( с )ро ба хоб дид сар бар ваии гарон . Умр гуфт , « чаҳ бӯдааст ? » гуфт , « натавонӣ ки дар рӯзаи аҳли хештанро бӯсаи диҳӣ » . Ҳаргиз низ умр он накард ҳарчанд ки ин ҳаром нест влкн нокардани аўлитр . Ва бо садиқони чунин дақоиқ мсомҳт накунанд агарчӣ бо дигарон кунанд .

رسول (ص) گفت، «هرکه مرا به خواب بیند مرا بیند که شیطان بر صورت من نتواند آمدن». و عمر رضی الله عنه رسول (ص) را به خواب دید سر بر وی گران. عمر گفت، «چه بوده است؟» گفت، «نتوانی که در روزه اهل خویشتن را بوسه دهی». هرگز نیز عمر آن نکرد هرچند که این حرام نیست ولکن ناکردن اولیتر. و با صدیقان چنین دقایق مسامحت نکنند اگرچه با دیگران کنند.

Аббос мегуяд маро бо умри дӯстӣ буд хостам ки пас марги вайро ба хоби байнами пас аз як соли вайро дайми чашм май стрд . Гуфт , « акнӯн фориғ шудаму кор дар хатар буд агар на он будӣ ки худои Карим буд » . Ва аббос мегуяд , « Абулаҳабро ба хоб дидам дар оташ май сӯхт . Гуфтам : чигунае ? гуфт : ҳамеша дар азобам , магари шаби душанбе ки расӯл ( с ) шаби душанбеи бзоднди маро бишорат доданд аз шодии бандае озод кардам . Ба савоби он шаби душанбеи азоб аз ман барграфтанд » .

عباس می گوید مرا با عمر دوستی بود خواستم که پس مرگ وی را به خواب بینم پس از یک سال وی را دیم چشم می سترد. گفت، «اکنون فارغ شدم و کار در خطر بود اگر نه آن بودی که خدای کریم بود». و عباس می گوید، «ابولهب را به خواب دیدم در آتش می سوخت. گفتم: چگونه ای؟ گفت: همیشه در عذابم، مگر شب دوشنبه که رسول (ص) شب دوشنبه بزادند مرا بشارت دادند از شادی بنده ای آزاد کردم. به ثواب آن شب دوشنبه عذاب از من برگرفتند».

Ва умри бен абдулазиз гуяд , « расӯл ( с )ро ба хоб дидам бо Абубакр ва умр нишаста чун бо эшон бинишастам ногаҳони алии алайҳ ассалом даромаду Муъовияро биовараданд ва дар хона фиристодад ва дар бибастанд дар вақти алӣ берун омад ва гуфт , « қзии илоу раби алкъбаҳ , яъне ки ҳақ маро ниҳоданд » . Пас ба зӯдии Муъовия берун омад ва гуфт , « ғФрлӣу раби алкъбаҳ , маро низ афв карданду бёмрзиднд » .

و عمر بن عبدالعزیز گوید، «رسول (ص) را به خواب دیدم با ابوبکر و عمر نشسته چون با ایشان بنشستم ناگهان علی علیه السلام درآمد و معاویه را بیاوردند و در خانه فرستادد و در ببستند در وقت علی بیرون آمد و گفت، «قضی الی و رب الکعبه، یعنی که حق مرا نهادند». پس به زودی معاویه بیرون آمد و گفت، «غفرلی و رب الکعبه، مرا نیز عفو کردند و بیامرزیدند».

Ибни аббоси як роҳ аз хоб даромад , пеш аз он ки ҳусайн ( ъ )ро бикуштанд ва гуфт , « анои ллаҳу анои илайҳи роҷъўн » . Гуфтанд , « чаҳ афтод ? » гуфт , « ҳусайнро киштанд » , гуфтанд , « чаро ? » гуфт , « расӯл ( с )ро дидам ва бо ваии кӯзае обгинаи пар аз хӯн гуфт бинӣ ки уммати ман пас аз ман чаҳ карданд ? фарзандами ҳусайнро бикуштанд ва ин хӯни вайу асҳоб вайаст ба тазаллуми пеши худоӣ барам » . Пас аз бист ва чаҳор рӯз хабар омад ки ҳусайнро бикуштанд . Ва садиқро ба хоби диданди вайро гуфтанд , « ту ҳамеша ишорат ба забон ҳаме кардӣ ва мегуфтӣ ки ин корҳо дар пеши ман ниҳодааст » . Гуфт , « оре . Лои илоҳи алои аллоҳ ки бигуфтам биҳишт дар пеш ман биниҳоданд » .

ابن عباس یک راه از خواب درآمد، پیش از آن که حسین (ع) را بکشتند و گفت، «انا لله و انا الیه راجعون». گفتند، «چه افتاد؟» گفت، «حسین را کشتند»، گفتند، «چرا؟» گفت، «رسول (ص) را دیدم و با وی کوزه ای آبگینه پر از خون گفت بینی که امت من پس از من چه کردند؟ فرزندم حسین را بکشتند و این خون وی و اصحاب وی است به تظلم پیش خدای برم». پس از بیست و چهار روز خبر آمد که حسین را بکشتند. و صدیق را به خواب دیدند وی را گفتند، «تو همیشه اشارت به زبان همی کردی و می گفتی که این کارها در پیش من نهاده است». گفت، «آری. لا اله الا الله که بگفتم بهشت در پیش من بنهادند».

Ва Юсуфи ибни алҳусайнро ба хоби диданд . Гуфтанд , « худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? » гуфт , « раҳмат кард » , гуфтанд , « ба чаҳ ? » гуфт , « бидон ки ҳаргизи ҷад ба ҳазл омехта накардам »у Мансури бен асмъил гуяд , « Абдуллоҳи бзозро ба хоб дидам . Гуфтам : худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт , « ҳргноаҳ ки бидон иқрор додам бёмрзиднд , магари як гуноҳи шарми доштам ки иқрори даҳум . Маро дар арақ бар пои бдоштнд то гӯшт рӯй ман ҳамаи биФтод . Гуфтанд : он чаҳ буд ? гуфт : як роҳ дар ғуломии нгридм некӯ омад маро , шарми доштам ки иқрори даҳум .

و یوسف ابن الحسین را به خواب دیدند. گفتند، «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت، «رحمت کرد»، گفتند، «به چه؟» گفت، «بدان که هرگز جد به هزل آمیخته نکردم» و منصور بن اسمعیل گوید، «عبدالله بزاز را به خواب دیدم. گفتم: خدای تعالی با تو چه کرد؟گفت، «هرگناه که بدان اقرار دادم بیامرزیدند، مگر یک گناه شرم داشتم که اقرار دهم. مرا در عرق بر پای بداشتند تا گوشت روی من همه بیفتاد. گفتند: آن چه بود؟ گفت: یک راه در غلامی نگریدم نیکو آمد مرا، شرم داشتم که اقرار دهم.

Ва Абуҷаъфар сидлонӣ гуяд ки расӯл ( с )ро ба хоб дидаму гуруҳеи даравишон яъне суфиён бо вай нишаста , ду Фриштаҳ аз осмон фурӯд омаданд яке таштӣ ва яке абриқӣ дошт расӯл ( с ) даст бишуст ва даравишон бишустанд пеш ман ниҳоданд то башуем яке гуфт , « вайро он марез ки вай аз эшон нест » гуфтам , « ё расӯли аллоҳ ! аз ту раво нест ки гуфтӣ ҳаркии қавмиро дӯст дорад бо эшон бошад , ва ман ин қавмро дӯст дорам » расӯл ( с ) гуфт , « об бирез ки вай аз эшонаст » . Маҷмаъро ба хоби диданд ва гуфтанд , « кор чун дидӣ ? » гуфт , хайри охирату дунёи зоҳидии ббрднд » .

و ابوجعفر صیدلانی گوید که رسول (ص) را به خواب دیدم و گروهی درویشان یعنی صوفیان با وی نشسته، دو فریشته از آسمان فرود آمدند یکی تشتی و یکی ابریقی داشت رسول (ص) دست بشست و درویشان بشستند پیش من نهادند تا بشویم یکی گفت، «وی را آن مریز که وی از ایشان نیست» گفتم، «یا رسول الله! از تو روا نیست که گفتی هرکه قومی را دوست دارد با ایشان باشد، و من این قوم را دوست دارم» رسول (ص) گفت، «آب بریز که وی از ایشان است». مجمع را به خواب دیدند و گفتند، «کار چون دیدی؟» گفت، خیر آخرت و دنیا زاهدان ببردند».

Зроаҳи бен абии аўФиро ба хоб диданд гуфтанд , « аз аъмол чаҳ фозилтар ? » гуфт , « ризо ба ҳукми худои таъолӣу амли кӯтоҳ » . Ва язиди бен мзъўр гуяд ки аўзоъиро ба хоб дидам гуфтам , « марои хабари даҳ аз илмӣ ки беҳтараст то бидон тақарруб кунам » . Гуфт , « ҳеҷ дараҷаи беҳтар аз дараҷа уламо надидам ва аз он гузаштаи дараҷаи андўҳгнон » ин язиди мардии пер буд . Пас аз он ҳамеша мегиристӣ то фармон ёфт чашми торик шудаи ибн ъиинаҳ мегуяд , « бародарро ба хоб дидам . Гуфтам : худоӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт ҳар гуноҳ ки аз он истиғфор карда будам биёмурзед ва ҳарчӣ истиғфор накарда будам нёмрзид » . Збидаҳро ба хоб диданд гуфтанд ки худоӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт , « биёмурзед ва раҳмат кард » , гуфтанд , « бидон молҳо ки дароа Макка нафақа кардӣ ? » гуфт , « музди он бо худовандон шуд , маро ба нияти ман бёмрзиднд » .

زراه بن ابی اوفی را به خواب دیدند گفتند، «از اعمال چه فاضلتر؟» گفت، «رضا به حکم خدای تعالی و امل کوتاه». و یزید بن مذعور گوید که اوزاعی را به خواب دیدم گفتم، «مرا خبر ده از علمی که بهتر است تا بدان تقرب کنم». گفت، « هیچ درجه بهتر از درجه علما ندیدم و از آن گذشته درجه اندوهگنان» این یزید مردی پیر بود. پس از آن همیشه می گریستی تا فرمان یافت چشم تاریک شده ابن عیینه می گوید، «برادر را به خواب دیدم. گفتم: خدای با تو چه کرد؟ گفت هر گناه که از آن استغفار کرده بودم بیامرزید و هرچه استغفار نکرده بودم نیامرزید». زبیده را به خواب دیدند گفتند که خدای با تو چه کرد؟ گفت، «بیامرزید و رحمت کرد»، گفتند، «بدان مالها که دراه مکه نفقه کردی؟» گفت، «مزد آن با خداوندان شد، مرا به نیت من بیامرزیدند».

Сафёни савриро ба хоб диданд гуфтанд ки худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт , « як қадам бар сироти ниҳодаму дигар дар биҳишт » . Аҳмади бен абӣ алҳўорӣ мегуяд , « заниро ба хоб дидам ки ба ҷамоли ваии ҳаргиз надида будам ва рӯй вай ҳамчун нур ҳаме тофт гуфтам : ин равшанӣ рӯй аз ту чист ? гуфт : ёддорӣ ки фалони шаби худоиро ёд кардӣ ва бигиристӣ ? гуфтам дорам гуфт : оби чашми ту дар рӯй хеш молидаам . Ин ҳамаи нур аз онаст » . Каттонӣ мегуяд , « ҷунайдро ба хоб дидам гуфтам : худоӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт : бар ман раҳмат кард , ва он ҳамаи ибороту ишорати боди бабрад ва ҳеҷ ҳосил наомад , магари он ду ракаати намоз ки ба шаб мекардам .

سفیان ثوری را به خواب دیدند گفتند که خدای تعالی با تو چه کرد؟ گفت، «یک قدم بر صراط نهادم و دیگر در بهشت». احمد بن ابی الحواری می گوید، «زنی را به خواب دیدم که به جمال وی هرگز ندیده بودم و روی وی همچون نور همی تافت گفتم: این روشنی روی از تو چیست؟ گفت: یادداری که فلان شب خدای را یاد کردی و بگریستی؟ گفتم دارم گفت: آب چشم تو در روی خویش مالیدم. این همه نور از آن است». کتانی می گوید، «جنید را به خواب دیدم گفتم: خدای با تو چه کرد؟ گفت: بر من رحمت کرد، و آن همه عبارات و اشارت باد ببرد و هیچ حاصل نیامد، مگر آن دو رکعت نماز که به شب می کردم.

Збидаҳро ба хоби диданд . Гуфтанд , « худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? » гуфт , « бар ман раҳмат кард бад-ӣни чаҳор калима ки ҳаме гуфтам , лоолаҳи алооллаҳи аФнии баҳои умрӣ , лоолаҳи алооллаҳи адхли баҳои қабрӣ , лоолаҳи алооллаҳи ахлўбҳои вҳдии лоолаҳи алооллаҳи алқии баҳои рабӣ » . Башарро ба хоби диданд . Гуфтанд ки худои тъол бо ту чаҳ кард ? гуфт , « раҳмат кард » . Ва гуфт , « шарм надоштӣ аз ман ба он сахӣ аз ман тарсидӣ ? »у абӯи сулаймонро ба хоб диданд гуфтанд , « худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? » гуфт , « раҳмат карду марои ҳеҷ он зиён надошт ки ишорати ин қавм ба ман буд , яъне ангушт намо будам дар миёни аҳли дайн » .

زبیده را به خواب دیدند. گفتند، «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت، «بر من رحمت کرد بدین چهار کلمه که همی گفتم، لااله الاالله افنی بها عمری، لااله الاالله ادخل بها قبری، لااله الاالله اخلوبها وحدی لااله الاالله القی بها ربی». بشر را به خواب دیدند. گفتند که خدای تعال با تو چه کرد؟ گفت، «رحمت کرد». و گفت، «شرم نداشتی از من به آن سخی از من ترسیدی؟» و ابو سلیمان را به خواب دیدند گفتند، «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت، «رحمت کرد و مرا هیچ آن زیان نداشت که اشارت این قوم به من بود، یعنی انگشت نما بودم در میان اهل دین».

Ва абӯи Саид хроз гуяд , « Иблисро ба хоб дидам , Асо барграфтам то вайро бизанам . Ҳотифӣ овоз дод ки вай аз Асо натарсад . Вай аз нурии тарсад ки дар дил бошад » . Мсўҳӣ гуяд , « Иблисро ба хоб дидам бараҳна . Гуфтам : шарми надорӣ аз мардумон ? гуфт : ӣнон мардум наянд . Агар мардум будандӣ чунон ки кӯдак бо ҷўз бозӣ кунад ман бо эшон бозӣ накунамӣ . Мардумон гуруҳе дигаранд ки марои зор ва назор бкрднд » . Ва ишорат ба суфиён кард .

و ابو سعید خراز گوید، «ابلیس را به خواب دیدم، عصا برگرفتم تا وی را بزنم. هاتفی آواز داد که وی از عصا نترسد. وی از نوری ترسد که در دل باشد». مسوحی گوید، «ابلیس را به خواب دیدم برهنه. گفتم: شرم نداری از مردمان؟ گفت: اینان مردم نیند. اگر مردم بودندی چنان که کودک با جوز بازی کند من با ایشان بازی نکنمی. مردمان گروهی دیگرند که مرا زار و نزار بکردند». و اشارت به صوفیان کرد.

Ва абӯи Саид хроз гуяд ба димишқ будам . Расӯл ( с )ро ба хоб дидам ки омаду такя бар Абубакр ва умр зад . Ва ман байтӣ мегуфтамӣу ангушт бар сина май здмӣ . Гуфт , « шари ин аз хайр бешаст » . Шблиро ба хоб диданд гуфтанд ки худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт , « ҳисоби танг бар ман фаро гирифт то навмед шудам . Чун навмидӣ бидид бар ман рҷмт кард » . Сафёни савриро ба хоби диданд . Гуфтанд ки худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт , « раҳмат кард » , гуфтанд , « ҳоли Абдуллоҳ муборак чист ? » гуфт , « вайро ҳар рӯзаи ду бор диҳанд то худои таъолиро бинад » .

و ابو سعید خراز گوید به دمشق بودم. رسول (ص) را به خواب دیدم که آمد و تکیه بر ابوبکر و عمر زد. و من بیتی می گفتمی و انگشت بر سینه می زدمی. گفت، «شر این از خیر بیش است». شبلی را به خواب دیدند گفتند که خدای تعالی با تو چه کرد؟ گفت، «حساب تنگ بر من فرا گرفت تا نومید شدم. چون نومیدی بدید بر من رجمت کرد». سفیان ثوری را به خواب دیدند. گفتند که خدای تعالی با تو چه کرد؟ گفت، «رحمت کرد»، گفتند، «حال عبدالله مبارک چیست؟» گفت، «وی را هر روزه دو بار دهند تا خدای تعالی را بیند».

Ва молики бен инсро ба хоби диданд . Гуфтанд , « худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? » гуфт , « раҳмат кард ба клмтӣ ки аз Усмон ъФон шунида будам ки бигуфтӣ чун ҷиноза бидидӣ , бигӯ субҳони алҳии алзии лои имўт » . Ва дар он шаб ки ҳасани басарӣ фармон ёфт ба хоби диданд ки дарҳои осмон кушода буданд ва Нидо мекарданд ки ҳасани худоиро бидид ва аз ваии хушнӯд буд . Ва ҷунайд , Иблисро ба хоб дид бараҳна . Гуфт , « шарми надорӣ аз мардумон ? » гуфт , « ин мардумон наанд . Мардумон ононанд ки дар масҷид шўнизиаҳанд ки марои зор ва назор карданд » . Гуфт , « бомдод ба масҷид шўнизиаҳ рафтам . Чун аз дар дар шудам эшонро дидам дар тафаккури сар ба зонуи ниҳода . Овоз доданд ки ғарра машав ба сухани он палиди малъун » .

و مالک بن انس را به خواب دیدند. گفتند، «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت، «رحمت کرد به کلمتی که از عثمان عفان شنیده بودم که بگفتی چون جنازه بدیدی، بگو سبحان الحی الذی لا یموت». و در آن شب که حسن بصری فرمان یافت به خواب دیدند که درهای آسمان گشاده بودند و ندا می کردند که حسن خدای را بدید و از وی خشنود بود. و جنید، ابلیس را به خواب دید برهنه. گفت، «شرم نداری از مردمان؟» گفت، «این مردمان نه اند. مردمان آنانند که در مسجد شونیزیه اند که مرا زار و نزار کردند». گفت، «بامداد به مسجد شونیزیه رفتم. چون از در در شدم ایشان را دیدم در تفکر سر به زانو نهاده. آواز دادند که غره مشو به سخن آن پلید ملعون».

Утбаи алғломи якеро аз ҳури биҳишт ба хоб дид бар сӯратии некӯ . Гуфт , « ё Утба ! бар ту ошиқам . Зинҳор то корӣ накунӣ ки ба ту нарасму маро аз ту боздорнд » . Гуфт , « дунёро се талоқ додаму гирд вай нигарадам то ба ту расм » . Абӯи Айюби саҷистонии ҷинозаи мардии муфсидро дид . Бар болоӣ шуд то бар вай намоз накунад . Он мурдаро ба хоби диданд . Гуфтанд , « худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? » гуфт , « раҳмат кард » ва гуфт , « АбуАйюбро бигӯӣ « луи антми тмлкўни хзоӣни раҳмаи рабии азои ломсктми хшиаҳи алнФоқ , яъне агар хзоини раҳмати худоӣ ба дасти ту будӣ аз бахилии ҳеҷ нафақа накардӣ » .

عتبه الغلام یکی را از حور بهشت به خواب دید بر صورتی نیکو. گفت، «یا عتبه! بر تو عاشقم. زنهار تا کاری نکنی که به تو نرسم و مرا از تو بازدارند». گفت، «دنیا را سه طلاق دادم و گرد وی نگردم تا به تو رسم». ابو ایوب سجستانی جنازه مردی مفسد را دید. بر بالایی شد تا بر وی نماز نکند. آن مرده را به خواب دیدند. گفتند، «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت، «رحمت کرد» و گفت، «ابوایوب را بگوی «لو انتم تملکون خزائن رحمه ربی اذا لامسکتم خشیه النفاق، یعنی اگر خزاین رحمت خدای به دست تو بودی از بخیلی هیچ نفقه نکردی».

Ва он шаб ки Довӯди тоӣ фармон ёфт , яке ба хоб дид ки млоикаҳ исмон меомаданд ва май рафтанд . Гуфт , « ин чаҳ шабаст ? » гуфтанд , « имшаби Довӯди тоӣ фармон ёфтааст . Ва биҳиштҳо барои вай биёроста » . Ва абӯи Саид шҳом гуяд , « саҳли сълўкиро ба хоб дидам . Гуфтам , « ё хоҷаи эмом . Гуфт : хоҷагӣ даст бидор ки он ҳама рафт . Гуфтам : он ҳамаи корҳои ту ва кирдорҳои ту ба куҷо расед ? гуфт : ҳеҷ суд надошт магари ҷавоби он масоил ки перзанон май прсидндӣ » .

و آن شب که داوود طایی فرمان یافت، یکی به خواب دید که ملایکه اسمان می آمدند و می رفتند. گفت، «این چه شب است؟» گفتند، «امشب داوود طایی فرمان یافته است. و بهشتها برای وی بیاراسته». و ابو سعید شحام گوید، «سهل صعلوکی را به خواب دیدم. گفتم، «یا خواجه امام. گفت: خواجگی دست بدار که آن همه رفت. گفتم: آن همه کارهای تو و کردارهای تو به کجا رسید؟ گفت: هیچ سود نداشت مگر جواب آن مسائل که پیرزنان می پرسیدندی».

Рабиъи бен сулаймон гуяд , « шофииро ба хоб дидам . Гуфтам : худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт : маро бар курсии нишонд аз зару марворидтар бар ман ҳаме ифшоанд » . Ва шофиӣ гуяд , « марои кории сахт пеш омад . Дар он дармондам . Ба хоб дидам яке биёмад ва гуфт : ё Муҳамади бен Идрӣс бигӯӣ : « аллоҳами лои амлки лнФсии нъъоу лои зроу лои мўтоу лои ҳиўаҳ ва ло нашӯроу лои асттиъи ани охзи алои мо аътитнӣу лои атқии алои мо вқтнӣ , аллоҳами вФқнии лмои тҳбу трзии ман алқўлу алъамали фии ъоФиаҳ » , чун бархестам ин дуои бкрдми вақти чоштгоҳи он кор бар ман мнсҳл шуд , бояд ки ин дуо фаромӯш накунӣ , ва яке гуяд , « Утбаи алғломро ба хоб дидам . Гуфтам ки худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? гуфт : маро биёмурзед бидон дуо ки бар девори хонаи ту набиштааст » , чун бедор шудам нигоҳ кардам ба хати Утба алғлом дидам бар девори набишта : ё ҳодии алмзлин ва ё роҳми алмзнбин ва ё мқили ъсроти алғосрин , арҳми ъбдки зоолхтри алъзим ,у алмуслимӣни каллаами аҷмъину аҷълнои маъаи алоҳёءи алмрзқин , аллазӣнаи анъмти алайҳими ман алнабӣину алсдиқину алшҳдоءу алсолҳин . Омин ё раби Алъоламин .

ربیع بن سلیمان گوید، «شافعی را به خواب دیدم. گفتم: خدای تعالی با تو چه کرد؟ گفت: مرا بر کرسی نشاند از زر و مروارید تر بر من همی افشاند». و شافعی گوید، «مرا کاری سخت پیش آمد. در آن درماندم. به خواب دیدم یکی بیامد و گفت: یا محمد بن ادریس بگوی: «اللهم لا املک لنفسی نععا و لا ضرا و لا موتا و لا حیوه و لا نشورا و لا استطیع ان آخذ الا ما اعطیتنی و لا اتقی الا ما وقتنی، اللهم وفقنی لما تحب و ترضی من القول و العمل فی عافیه»، چون برخاستم این دعا بکردم وقت چاشتگاه آن کار بر من منسهل شد، باید که این دعا فراموش نکنی، و یکی گوید، «عتبه الغلام را به خواب دیدم. گفتم که خدای تعالی با تو چه کرد؟ گفت: مرا بیامرزید بدان دعا که بر دیوار خانه تو نبشته است»، چون بیدار شدم نگاه کردم به خط عتبه الغلام دیدم بر دیوار نبشته: یا هادی المضلین و یا راحم المذنبین و یا مقیل عثرات الغاثرین، ارحم عبدک ذاالخطر العظیم، و المسلمین کلهم اجمعین و اجعلنا مع الاحیاء المرزقین، الذین انعمت علیهم من النبیین و الصدیقین و الشهداء و الصالحین. آمین یا رب العالمین.

Китоби кимиёии саодат хатм карда омаду умед чунонаст ки ҳарки дар ин китоб мтолът кунад мусаннифро фаромӯш накунад , вайро омурзиш хоҳад то агар саҳвӣу зллӣ ба гуфтор роҳ ёфта бошад ё такаллуфӣу риёе бо андешаи омехта шуда бошад ҳақи таъолии дргзорд ва аз савоби ин китоб бенасиб накунад ки ҳеҷ айбӣ беш аз ин набӯд ки касе халқро ба худо даъват кунад онгоҳ ба сабаби назар ба халқ аз ҳақ маҳҷӯб шавад ; наузи биллоҳи ман злк .

کتاب کیمیای سعادت ختم کرده آمد و امید چنان است که هرکه در این کتاب مطالعت کند مصنف را فراموش نکند، وی را آمرزش خواهد تا اگر سهوی و زللی به گفتار راه یافته باشد یا تکلفی و ریایی با اندیشه آمیخته شده باشد حق تعالی درگزارد و از ثواب این کتاب بی نصیب نکند که هیچ عیبی بیش از این نبود که کسی خلق را به خدا دعوت کند آنگاه به سبب نظر به خلق از حق محجوب شود؛ نعوذ بالله من ذلک.

Фнқўли фии хотимаи алкитоб

فنقول فی خاتمه الکتاب

Аллоҳами анои наузи бъФўки ани ъқобку наузи брзоки ани схтку наузи бки мнк , лои тҳсии алейк , анати комаи аснити алии нФску алҳмдллаҳи вҳдаҳ .

اللهم انا نعوذ بعفوک عن عقابک و نعوذ برضاک عن سخطک و نعوذ بک منک، لا تحصی علیک، انت کما اثنیت علی نفسک و الحمدلله وحده.