Бидон ки халқ дар ҳоўиаҳ афтодаанд ва водӣҳоро ниҳоят нест , локини муҳим дар дунёи шаш чизаст : хӯрданӣу пӯшиданӣу маскану хнўри хонау зану молу ҷоҳ .

بدان که خلق در هاویه افتاده اند و وادیها را نهایت نیست، لکن مهم در دنیا شش چیز است: خوردنی و پوشیدنی و مسکن و خنور خانه و زن و مال و جاه.

Муҳими аввал таом аст

مهم اول طعام است

Дар ҷинсу қадару нони хӯриш назараст , аммо ҷинси камтарини чизе буд ки ғизо диҳад ва агар ҳамаи сабӯс буд . Ва миёнаи нони ҷӯину гоўрсин . Ва маин нони гандумин буд нобихтаҳ . Чун бихтаҳ шуд аз зуҳд берун шуд ва ба тнъм расед . Аммо миқдори камтарини даҳ сайр буду миёнаи ним ману ақсри мадӣ . Ва тақдири шаръ дар ҳақи дарвеш инаст . Агар бар ин зиёдат кунад зуҳд дар меъда фӯт шавад . Ва аммо нигоҳи доштани мстқблро бузургтарин дараҷа онаст ки беш аз он ки гуруснагӣ дафъ кунад ҳеҷ чиз нигоҳ надорад ки асли зуҳди кӯтоҳӣ амласт . Ва миёнаи он буд ки қӯти моҳӣ ё чиҳил рӯз нигоҳ дорад . Ва камтарини дараҷа онаст ки як сол нигоҳ дорад . Агар зиёдати як сол нигоҳ дорад аз зуҳд маҳрӯм монад ки ҳаркии умеди умр беш аз як сол дорад аз ваии зуҳд рост наёяд .

در جنس و قدر و نان خورش نظر است، اما جنس کمترین چیزی بود که غذا دهد و اگر همه سبوس بود. و میانه نان جوین و گاورسین. و مهین نان گندمین بود نابیخته. چون بیخته شد از زهد بیرون شد و به تنعم رسید. اما مقدار کمترین ده سیر بود و میانه نیم من و اقصر مدی. و تقدیر شرع در حق درویش این است. اگر بر این زیادت کند زهد در معده فوت شود. و اما نگاه داشتن مستقبل را بزرگترین درجه آن است که بیش از آن که گرسنگی دفع کند هیچ چیز نگاه ندارد که اصل زهد کوتاهی امل است. و میانه آن بود که قوت ماهی یا چهل روز نگاه دارد. و کمترین درجه آن است که یک سال نگاه دارد. اگر زیادت یک سال نگاه دارد از زهد محروم ماند که هرکه امید عمر بیش از یک سال دارد از وی زهد راست نیاید.

Ва расӯл ( с ) як сола барои аёл биниҳодӣ аз он ки эшон тоқати як сола надоштандӣ , аммо барои хеши шабонгоҳ ҳеҷ нагузоштӣ . Ва нони хӯриши камтарини сирка ва тарааст . Ва миёнаи равғану ончӣ аз вай кунанд . Ва маин гӯшт ва агар бар давом хӯрд зуҳд рафт ва агар дар ҳафтаи як ё ду бор беш нахурд аз дараҷаи зуҳд ба куллият берун науфтад .

و رسول (ص) یک ساله برای عیال بنهادی از آن که ایشان طاقت یک ساله نداشتندی، اما برای خویش شبانگاه هیچ نگذاشتی. و نان خورش کمترین سرکه و تره است. و میانه روغن و آنچه از وی کنند. و مهین گوشت و اگر بر دوام خورد زهد رفت و اگر در هفته یک یا دو بار بیش نخورد از درجه زهد به کلیت بیرون نیفتد.

Аммо вақт хӯрдан : бояд ки ду рӯзии як бор беш нахурд ва агар дар рӯзи як бор хӯрд тамомтар буд . Аммо чун рӯзии ду бор хӯрд ин зуҳд набӯд . Ва ҳарки хоҳад ки заҳри бидонад , бояд ки аҳволи расӯл ( с ) бидонад . Оиша мегуяд ки вақт будӣ ки ба чиҳил шаб дар хонаи расӯл ( с ) чаро набӯдӣ ва таом набӯдӣ , магари хурмоу об . Ва исо ( ъ ) гуфт , « ҳаркии талаб фирдавс кунад , вайро нони ҷӯин ва хуфтан бар саргини дон бо сегон бисёр буд » . Ва бо ҳўорён гуфтӣ , « нони ҷӯин ва тара хуреду гирд гандум нигаред ки ба шукри он қиём натавонед кард » .

اما وقت خوردن: باید که دو روزی یک بار بیش نخورد و اگر در روز یک بار خورد تمامتر بود. اما چون روزی دو بار خورد این زهد نبود. و هرکه خواهد که زهر بداند، باید که احوال رسول (ص) بداند. عایشه می گوید که وقت بودی که به چهل شب در خانه رسول(ص) چرا نبودی و طعام نبودی، مگر خرما و آب. و عیسی (ع) گفت، «هرکه طلب فردوس کند، وی را نان جوین و خفتن بر سرگین دان با سگان بسیار بود». و با حواریان گفتی، «نان جوین و تره خورید و گرد گندم نگرید که به شکر آن قیام نتوانید کرد».

Муҳими дувум ҷома аст

مهم دوم جامه است

Зоҳидро бояд ки ҷомаи яке беш набӯд . Чун бишӯяд бояд ки бараҳна буд . Чун ду шуд зоҳид набӯду камтарини ин пероҳанӣу кулоҳӣу кафшӣ буд ,у бештарини он ки бози ин дасторӣу азорпоиӣ буд . Ва аммо ҷинси камтарини пилос буду миёнаи пашми дурушт ва аъло пунба буд дурушт . Чун нарм ва борӣк бошад зуҳд набӯд . Ва дар он вақт ки расӯл ( с ) фармон ёфт , Оишаи гилӣмӣ ва азорӣ биоварад ва гуфт ин бӯдааст хоссаи вайу бас » , ва дар хабараст ки ҳеҷ каси ҷомаи шаҳват дар напушад ки на худои таъолӣ аз вай эъроз кунад , агар чаҳ дӯст буд наздики вай , то онгоҳ ки берун накунад . Ва қимати ду ҷомаи расӯл ( с ) понздаҳи дарҳам беш набӯдӣ . Ва гоҳ будӣ ки ҷомаи ваии чунон шўхгн будӣ чун ҷомаи равғангар , ва як роҳи ҷома Эй овараданд вайро ба ҳадя ва бар он илмӣ буд . Дарушед ва пас бигуфт , « ин ба наздик абўҷҳм бурид ва он гилӣм вай биоваред ки ин илми чашми марои машғӯли бикрад » .

زاهد را باید که جامه یکی بیش نبود. چون بشوید باید که برهنه بود. چون دو شد زاهد نبود و کمترین این پیراهنی و کلاهی و کفشی بود، و بیشترین آن که باز این دستاری و ازارپایی بود. و اما جنس کمترین پلاس بود و میانه پشم درشت و اعلی پنبه بود درشت. چون نرم و باریک باشد زهد نبود. و در آن وقت که رسول (ص) فرمان یافت، عایشه گلیمی و ازاری بیاورد و گفت این بوده است خاصه وی و بس»، و در خبر است که هیچ کس جامه شهوت در نپوشد که نه خدای تعالی از وی اعراض کند، اگر چه دوست بود نزدیک وی، تا آنگاه که بیرون نکند. و قیمت دو جامه رسول (ص) پانزده درهم بیش نبودی. و گاه بودی که جامه وی چنان شوخگن بودی چون جامه روغن گر، و یک راه جامه ای آوردند وی را به هدیه و بر آن علمی بود. درپوشید و پس بگفت، «این به نزدیک ابوجهم برید و آن گلیم وی بیاورید که این علم چشم مرا مشغول بکرد».

Ва як бори шроки наълин ваии нўбкрднд . Гуфт он куҳна боз оваред ки ин нахоҳам ки дар намози чашми ман бад-ӣни бознигарӣад . Ва бар минбари ангуштарӣ аз ангушти биндохт , бидон ки чашмаш бар он афтод . Ва як бор ӯро наълин некӯ овараданд . Худоиро таъолӣ саҷда кард ва берун омаду аввали дарвеширо ки бидид бадв дод . Ва гуфт некӯ омад ба чашми ман , тарсидам ки худои таъолии маро душман гираду суҷуд аз он кардам . Ва Оишаро гуфт , « агар хоҳӣ ки маро дарёбӣ ба қадари зоди мусофирӣ қаноат кун . Ҳеҷ пероҳан берун макун то пора нанаҳй бар ҷома » .

و یک بار شراک نعلین وی نوبکردند. گفت آن کهنه باز آورید که این نخواهم که در نماز چشم من بدین بازنگرید. و بر منبر انگشتری از انگشت بینداخت، بدان که چشمش بر آن افتاد. و یک بار او را نعلین نیکو آوردند. خدای را تعالی سجده کرد و بیرون آمد و اول درویشی را که بدید بدو داد. و گفت نیکو آمد به چشم من، ترسیدم که خدای تعالی مرا دشمن گیرد و سجود از آن کردم. و عایشه را گفت، «اگر خواهی که مرا دریابی به قدر زاد مسافری قناعت کن. هیچ پیراهن بیرون مکن تا پاره ننهی بر جامه».

Ъмррзии аллоҳи анҳу чаҳордаҳи пора бар дӯхта буд . Ва алии алайҳи ассалом ба рӯзгори хилофат ба се дирами пероҳани харид ва аз остин ҳарчӣ аз дасти гузашта буд давр кард ва гуфт шукри он худоиро ки ин халъат ӯст . Яке мегуяд , « ҳрҷомаҳ ки бар Сафёни саврӣ буд қимат карданд як дирам ва чаҳор донги баромад » . Ва дар хабараст ки ҳарки бар ҷомаи таҷаммули қодир буду тавозуъи худоиро даст бидорад , ҳақаст бар худои таъолӣ ки вайро ъбқрии биҳишт бар тахтҳои ёқӯт ба дил диҳад . Ва алии алайҳ ассалом гуфт , « худои таъолии аҳд фурӯ гирифт бар аъиммаи ҳудо ки ҷомаи эшон ҷомаи камтарини мардумон буд то тавонгари бадв иқтидо кунаду дарвеши дил шикаста нашавад » . Фзолаҳи бен ъмири амири Миср буд . Вайро диданди пой бараҳна мерафт бо ҷомае мухтасар . Гуфтанд , « ту амири шаҳрӣ . Чунин макун ! » гуфт , « расӯл ( с ) моро аз тнъм наҳй кардааст ва фармӯдааст ки гоҳи гоҳи пои бараҳнаи равед » . Муҳамади бен восеъ дар наздики қтибаҳи Бам мусаллам рафт бо ҷомаи суф , гуфт , « чаро суфи пӯшедӣ ? » хомӯш буд . Гуфт , « чаро ҷавоб надиҳӣ ? » гуфт , « нахоҳам гӯям аз зуҳд ки бар хештан сано карда бошам , ё аз дарвешӣ ки аз худои таъолӣ гила карда бошам » . Сулаймон ( ъ )ро гуфтанд , « чаро некӯ напӯшӣ ? » гуфт , « бандаро ҷомаи некӯ чаҳ кор ? чун фардо озод шавам аз ҷомаи некӯи дрнмонм » . Умри бен абдулазиз пилосӣ дошт ба шаб ки намоз кардӣ ва ба рӯз надоштӣ то халқ набенанд . Ҳасани басарӣ , фарқади сбхиро гуфт , « май пиндорӣ ки туро бад-ӣни гилӣмӣ ки дрпўшидӣ фазласт бар дигарон ? шунидам ки дӯзахёни бештари гилӣм пӯшон бошанд » .

عمررضی الله عنه چهارده پاره بر دوخته بود. و علی علیه السلام به روزگار خلافت به سه درم پیراهن خرید و از آستین هرچه از دست گذشته بود دور کرد و گفت شکر آن خدای را که این خلعت اوست. یکی می گوید، «هرجامه که بر سفیان ثوری بود قیمت کردند یک درم و چهار دانگ برآمد». و در خبر است که هرکه بر جامه تجمل قادر بود و تواضع خدای را دست بدارد، حق است بر خدای تعالی که وی را عبقری بهشت بر تختهای یاقوت به دل دهد. و علی علیه السلام گفت، «خدای تعالی عهد فرو گرفت بر ائمه هدی که جامه ایشان جامه کمترین مردمان بود تا توانگر بدو اقتدا کند و درویش دل شکسته نشود». فضاله بن عمیر امیر مصر بود. وی را دیدند پای برهنه می رفت با جامه ای مختصر. گفتند، «تو امیر شهری. چنین مکن!» گفت، «رسول (ص) ما را از تنعم نهی کرده است و فرموده است که گاه گاه پای برهنه روید». محمد بن واسع در نزدیک قتیبه بم مسلم رفت با جامه صوف، گفت، «چرا صوف پوشیدی؟» خاموش بود. گفت، «چرا جواب ندهی؟» گفت، «نخواهم گویم از زهد که بر خویشتن ثنا کرده باشم، یا از درویشی که از خدای تعالی گله کرده باشم». سلیمان (ع) را گفتند، «چرا نیکو نپوشی؟» گفت، «بنده را جامه نیکو چه کار؟ چون فردا آزاد شوم از جامه نیکو درنمانم». عمر بن عبدالعزیز پلاسی داشت به شب که نماز کردی و به روز نداشتی تا خلق نبینند. حسن بصری، فرقد سبخی را گفت، «می پنداری که تو را بدین گلیمی که درپوشیدی فضل است بر دیگران؟ شنیدم که دوزخیان بیشتر گلیم پوشان باشند».

Муҳими сеюм маскан аст

مهم سوم مسکن است

Ва камтарини ин онаст ки ба расми хоси ҳеҷ ҷое надорад ва ба гӯшаи масҷидӣу работӣ қаноат кунад . Ва бештари он ки ҳуҷра Эй дорад ба малик ё ба аҷорт ба қадари ҳоҷат ки баланд набӯд ва нигор карда набӯд ва беш аз миқдор ҳоҷат набӯд ва чун сақф беш аз шаш газ рафъ кард ва ба гач кард аз зуҳди биФтод . Ва дар ҷумлаи мақсӯди маскан онаст ки сармоу гармо ва борон боздорад , ҷузи ин талаб набояд кард . Гуфтаанд ки аввали чизе ки аз тӯли амли пас аз расӯл ( с ) падед омад , банно кардан ба гач буду дарзи ҷомаи бознўштн ки дар он аҳд беш аз як дарз набӯдӣ . Ва аббоси разии аллоҳи анҳу манзарае баланд карда буд . Расӯл ( с ) бифармуд то бозкрд ва як роҳ ба гунбадӣ баланд бигузашт . Гуфт , « ин ки рост ? » гуфтанд , « фалонро » . Пас аз он мард ба наздики расӯл ( с ) омад . Дар вай наменагирист . То он каси сабаб он бозпурсед . Ба ӯ бигуфтанд . Он гунбадро боз кард . Онгоҳи расӯл бо ӯ дил хуш кард ва ӯро дуо гуфт .

و کمترین این آن است که به رسم خاص هیچ جایی ندارد و به گوشه مسجدی و رباطی قناعت کند. و بیشتر آن که حجره ای دارد به ملک یا به اجارت به قدر حاجت که بلند نبود و نگار کرده نبود و بیش از مقدار حاجت نبود و چون سقف بیش از شش گز رفع کرد و به گچ کرد از زهد بیفتاد. و در جمله مقصود مسکن آن است که سرما و گرما و باران بازدارد، جز این طلب نباید کرد. گفته اند که اول چیزی که از طول امل پس از رسول (ص) پدید آمد، بنا کردن به گچ بود و درز جامه بازنوشتن که در آن عهد بیش از یک درز نبودی. و عباس رضی الله عنه منظره ای بلند کرده بود. رسول (ص) بفرمود تا بازکرد و یک راه به گنبدی بلند بگذشت. گفت، «این که راست؟» گفتند، «فلان را». پس از آن مرد به نزدیک رسول (ص) آمد. در وی نمی نگریست. تا آن کس سبب آن بازپرسید. به او بگفتند. آن گنبد را باز کرد. آنگاه رسول با او دل خوش کرد و او را دعا گفت.

Ва ҳасан ( ъ ) мегуяд ки расӯл ( с ) дар ҳамаи умри хиштӣ бар хиштӣ наниҳод ё чӯбӣ бар чӯбӣ . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркии худои таъолӣ бо вай шарӣ хоҳад моли вай дар обу хок ҳалок кунад » . Ва Абдуллоҳи бен умр мегуяд ки расӯл ( с ) ба ман бргзшт . Гуфт , « ин чист ки мекунӣ ? » гуфтам , « хона Эйаст табоҳ шуда . Мариммат мекунам » . Гуфт , « кор аз он наздиктараст ки муҳлати пазирад » . Яъне ки марг . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳарки банно кунад беш аз ҳоҷат , дар қиёмати вайро таклиф кунанд то он баргирад » . Ва гуфт , « дар ҳамаи нФқтҳо муздаст ало дар ончӣ бар об ва хок кунанд » . Ва Нӯҳ ( ъ ) хона Эй кард аз не . Гуфтанд , « агар аз хашм будӣ чаҳ будӣ ? » гуфт , касеро ки май бибояд марди ин бисёраст » .

و حسن (ع) می گوید که رسول (ص) در همه عمر خشتی بر خشتی ننهاد یا چوبی بر چوبی. و رسول (ص) گفت، «هرکه خدای تعالی با وی شری خواهد مال وی در آب و خاک هلاک کند». و عبدالله بن عمر می گوید که رسول (ص) به من برگذشت. گفت، «این چیست که می کنی؟» گفتم، «خانه ای است تباه شده. مرمت می کنم». گفت، «کار از آن نزدیکتر است که مهلت پذیرد». یعنی که مرگ. و رسول (ص) گفت، «هرکه بنا کند بیش از حاجت، در قیامت وی را تکلیف کنند تا آن برگیرد». و گفت، «در همه نفقتها مزد است الا در آنچه بر آب و خاک کنند». و نوح (ع) خانه ای کرد از نی. گفتند، «اگر از خشم بودی چه بودی؟» گفت، کسی را که می بباید مرد این بسیار است».

Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳар банноӣ ки банда кунад дар қиёмат бар вай ваболаст , алои он ки вайро аз гармоу сармо нигоҳ дорад » . Ва умри разии аллоҳи анҳу дар роҳи шом кӯшкӣ дид аз хишти пухта . Гуфт , « ҳаргиз надонистам ки дар ин уммати ин банно кунанд ки ҳомон кард аз баҳри фиръавн ки хишти пухта ӯ хост » . Ва гуфт , « аўқдлӣ ёҳомон алии алтин » . Ва дар асараст ки чун бандаи банно аз шаш гази зиёдати боло наад Фриштаҳ эй мунодӣ кунад аз осмон ки ё фосиқтарин ҳамаи фосиқони куҷо май ое ? яъне ки туро ба замини фурӯд мебояд шуд ба гӯр , аз ҷониби осмони куҷо май ое ? »

و رسول (ص) گفت، «هر بنایی که بنده کند در قیامت بر وی وبال است، الا آن که وی را از گرما و سرما نگاه دارد». و عمر رضی الله عنه در راه شام کوشکی دید از خشت پخته. گفت، «هرگز ندانستم که در این امت این بنا کنند که هامان کرد از بهر فرعون که خشت پخته او خواست». و گفت، «اوقدلی یا هامان علی الطین». و در اثر است که چون بنده بنا از شش گز زیادت بالا نهد فریشته ای منادی کند از آسمان که یا فاسق ترین همه فاسقان کجا می آیی؟ یعنی که تو را به زمین فرود می باید شد به گور، از جانب آسمان کجا می آیی؟»

Ва ҳасан мегуяд , « дар хонаҳои расӯл ( с ) ҳамаи даст ба сақф раседӣ » . Ва Фзил мегуяд , « аҷаб аз он надорам ки банно кунанд ва мегузоранд . Аз он аҷаб дорам ки май бенанд ва ибрат намегиранд » .

و حسن می گوید، «در خانه های رسول (ص) همه دست به سقف رسیدی». و فضیل می گوید، «عجب از آن ندارم که بنا کنند و می گذارند. از آن عجب دارم که می بینند و عبرت نمی گیرند».

Муҳими чаҳоруми хнўр хона аст

مهم چهارم خنور خانه است

Дараҷаи аъло дар он дараҷаи исо ( ъ ) бӯдааст ки ҳеҷ надошт магари шонаеу кӯзае . Якеро дид ки ба ангуштони маҳосин шона мекард шонаи биндохт . Яке дигарро дид ба даст мехӯрду кӯзаи биндохт . Ва миёнаи он ки аз ҳарчӣ муҳим буд яке дорад аз чӯбу суфол . Ва агар аз мису биринҷ буд на зуҳд буд ,у салаф ҷаҳд карданд то як чиз дар чанд чиз ба кор доранд . Ва расӯл ( с )ро болшӣ аз адим буду ҳшўи он лиФ буду фарши ваии гилӣмии ду ту карда . Ва умри разии аллоҳи анҳу як рӯзи паҳлавӣ вай дид нишони ҳасири хурмои гирифта . Бигирист . Гуфт , « чаро майгаре ? » гуфт , қайсару касрӣ дар неъматҳои худованди таъолӣу душманони вай ва ту расӯлу дӯсти худоӣ дар ин дшхўориҳо » . Гуфт , « хурсанд набошӣ бидон ки моро дар охират буд ва эшонро дар дунё ? » гуфт , « бошам » , гуфт , « пас бидон ки чунинаст » .

درجه اعلی در آن درجه عیسی (ع) بوده است که هیچ نداشت مگر شانه ای و کوزه ای. یکی را دید که به انگشتان محاسن شانه می کرد شانه بینداخت. یکی دیگر را دید به دست می خورد و کوزه بینداخت. و میانه آن که از هرچه مهم بود یکی دارد از چوب و سفال. و اگر از مس و برنج بود نه زهد بود، و سلف جهد کردند تا یک چیز در چند چیز به کار دارند. و رسول (ص) را بالشی از ادیم بود و حشو آن لیف بود و فرش وی گلیمی دو تو کرده. و عمر رضی الله عنه یک روز پهلوی وی دید نشان حصیر خرما گرفته. بگریست. گفت، «چرا می گریی؟» گفت، قیصر و کسری در نعمتهای خداوند تعالی و دشمنان وی و تو رسول و دوست خدای در این دشخواریها». گفت، «خرسند نباشی بدان که ما را در آخرت بود و ایشان را در دنیا؟» گفت، «باشم»، گفت، «پس بدان که چنین است».

Ва яке дар хона бўзр шуд ва дар ҳамаи хонаи ҳеҷ чиз набӯд . Гуфт , « дар ин хонаи ту ҳеҷ чиз нест ? » гуфт , « моро хона Эйаст ки ҳарчӣ ба даст ояд онҷо фиристем , яъне он ҷаҳон » . Гуфт , « то дар ин манзил бошед чора набошад аз матоъӣ » . Гуфт , « худованди хонаи моро ӣнҷо нахоҳад гузошт » .

و یکی در خانه بوذر شد و در همه خانه هیچ چیز نبود. گفت، «در این خانه تو هیچ چیز نیست؟» گفت، «ما را خانه ای است که هرچه به دست آید آنجا فرستیم، یعنی آن جهان». گفت، «تا در این منزل باشید چاره نباشد از متاعی». گفت، «خداوند خانه ما را اینجا نخواهد گذاشت».

Ва чун умри бен саъди амири ҳмс буд бо наздик умр расед . Гуфт , « чист аз дунё бо ту ? » гуфт , Асое дорам ки бар ваии такяи занаму морро бидон бикашам ва анбонӣ дорам ки таом дар ваии нуҳуму коса Эй дорам ки аз онҷо об хӯрам ва таҳорат кунам , чаҳ ҳарчӣ ҷуз инаст аз дунёи ҳамаи табаъ инаст ки ман дорам » . Ва расӯл ( с ) аз сафарӣ боз омад . Ба дар хонаи Фотима ( с ) шуд . Парда Эй дид дар хонаи вайу ҳалқае симин дар дасти вай . Бозгардед аз кроҳити он , чун Фотима бидонаст он ҳалқаро ба дарме ва ним бФрўхту бози он парда ба ҳам ба садақа бидод . Пас расӯл ( с ) дил бар вай хуш кард ва гуфт , « некӯ кардӣ » .

و چون عمر بن سعد امیر حمص بود با نزدیک عمر رسید. گفت، «چیست از دنیا با تو؟» گفت، عصایی دارم که بر وی تکیه زنم و مار را بدان بکشم و انبانی دارم که طعام در وی نهم و کاسه ای دارم که از آنجا آب خورم و طهارت کنم، چه هرچه جز این است از دنیا همه تبع این است که من دارم». و رسول (ص) از سفری باز آمد. به در خانه فاطمه (س) شد. پرده ای دید در خانه وی و حلقه ای سیمین در دست وی. بازگردید از کراهیت آن، چون فاطمه بدانست آن حلقه را به درمی و نیم بفروخت و باز آن پرده به هم به صدقه بداد. پس رسول (ص) دل بر وی خوش کرد و گفت، «نیکو کردی».

Ва дар хонаи Оишаи пардае буд , расӯл ( с ) гуфт , « ҳаргоҳ ки чашми ман бар ин парда уфтад дунё бо ёд омадан гирад . Бибаред ва ба фалон кас диҳед » . Оишаи разии аллоҳ анҳу мегуяд ки расӯл ( с ) бар гилӣмӣ дўтў хуфтӣ . Як шаби фаррошии нав фурӯ кардам . Ҳамаи шаб бар хештани ҳамеи печид . Дигар рӯз гуфт , « дӯши хоб аз ман бабрад . Ҳамон гилӣми бозоўр » . Ва як роҳ зар оварда буданд ҳама қисмат кард . Шаш динор бимонад . Ҳамаи шаб бехоб буд то ба охири шаб . Он ба касе фиристод ва ба хоби хуши дршд . Онгоҳ гуфт , « чигуна будӣ ҳоли ман агар бамурдӣ ва ин шаш динор бо ман ? » ҳасан басарӣ мегуяд , « ҳафтод касро аз саҳоба дарёфтам ки ҳеҷ каси ҷуз аз як ҷома надошт ки пӯшида буду ҳаргизи миёни хешу хок ҳиҷоб накардандӣ . Паҳлу бар хоки нҳодндӣ ки бхФтндӣ ва он ҷома бар хештан афгандӣ » .

و در خانه عایشه پرده ای بود، رسول (ص) گفت، «هرگاه که چشم من بر این پرده افتد دنیا با یاد آمدن گیرد. ببرید و به فلان کس دهید». عایشه رضی الله عنه می گوید که رسول (ص) بر گلیمی دوتو خفتی. یک شب فراشی نو فرو کردم. همه شب بر خویشتن همی پیچید. دیگر روز گفت، «دوش خواب از من ببرد. همان گلیم بازآور». و یک راه زر آورده بودند همه قسمت کرد. شش دینار بماند. همه شب بی خواب بود تا به آخر شب. آن به کسی فرستاد و به خواب خوش درشد. آنگاه گفت، «چگونه بودی حال من اگر بمردی و این شش دینار با من؟» حسن بصری می گوید، «هفتاد کس را از صحابه دریافتم که هیچ کس جز از یک جامه نداشت که پوشیده بود و هرگز میان خویش و خاک حجاب نکردندی. پهلو بر خاک نهادندی که بخفتندی و آن جامه بر خویشتن افگندی».

Муҳими панҷум никоҳ аст

مهم پنجم نکاح است

Саҳл тстрӣ гуяду Сафёни бен ъбинаҳ ва ҷамъӣ гуфтаанд ки дар никоҳ зуҳд нест , чаҳ зоҳидтарин халқи расӯл ( с ) буду занонро дӯст доштӣ ва на зан дошт . Ва алӣ ( ъ ) бо зуҳди ваии чаҳор зан дошт ва ду дувоздаҳ сарят ва бидон ки бад-ӣни он хоста бошад ки раво набӯд ки касе даст аз никоҳ бидорад то вайро лиззат мубошират набӯд бар тариқи зуҳд ки никоҳи сабаб фарзандаст ва дар ваии фоида бисёру бақоӣ насласт , ин ҳамчунон буд ки касе нон ва об нахурд Аслан то вайро лиззатӣ набошаду бад-ӣни вай ҳалок шавад ва бидон насл мунқатиъ шавад .

سهل تستری گوید و سفیان بن عبینه و جمعی گفته اند که در نکاح زهد نیست، چه زاهدترین خلق رسول (ص) بود و زنان را دوست داشتی و نه زن داشت. و علی (ع) با زهد وی چهار زن داشت و دو دوازده سریّت و بدان که بدین آن خواسته باشد که روا نبود که کسی دست از نکاح بدارد تا وی را لذت مباشرت نبود بر طریق زهد که نکاح سبب فرزند است و در وی فایده بسیار و بقای نسل است، این همچنان بود که کسی نان و آب نخورد اصلا تا وی را لذتی نباشد و بدین وی هلاک شود و بدان نسل منقطع شود.

Аммо агар касеро никоҳ аз худои таъолӣ бозхўоҳд дошт нокардани аввалитар ва агар шаҳвати ғолиб буд , зуҳди он буд ки занӣ хоҳад ки бо ҷамол набошаду шаҳват нишон бошад на шаҳвати ангез . Аҳмади бен ҳанбалро занӣ медоданд некӯ ва гуфтанд , « ин зан хоҳарӣ дорад аз ин оқилтар локини як чашм дорад » . Он оқилтарин бхўост . Ҷунайд мегуяд , « он дӯст тар медорам ки мурӣди мубтадии дил нигоҳ дорад аз се чиз : касбу никоҳу нбштни ҳадис » . Ва гуфт , « дӯст надорам ки сӯфӣ хонд ва нависад ки андеша пароганда шавад » .

اما اگر کسی را نکاح از خدای تعالی بازخواهد داشت ناکردن اولی تر و اگر شهوت غالب بود، زهد آن بود که زنی خواهد که با جمال نباشد و شهوت نشان باشد نه شهوت انگیز. احمد بن حنبل را زنی می دادند نیکو و گفتند، «این زن خواهری دارد از این عاقل تر لکن یک چشم دارد». آن عاقل ترین بخواست. جنید می گوید، «آن دوست تر می دارم که مرید مبتدی دل نگاه دارد از سه چیز: کسب و نکاح و نبشتن حدیث». و گفت، «دوست ندارم که صوفی خواند و نویسد که اندیشه پراگنده شود».

Муҳими шашуми мол ва ҷоҳ аст

مهم ششم مال و جاه است

Влкн дар мӯҳликот бигуфтаем ки ин ҳар ду заҳр қотиласт ва он қадар ки ҳоҷатаст трёқаст , ва он дунё нест , балки ҳарчӣ лобуд дайнаст ҳам аз дайнаст . Халил ( ъ ) аз дӯстии вомии хост . Ваҳй омад ки чаро аз халил худ нахостӣ ? гуфт , « борхдоё ! донистам ки дунёи душмани дорӣ . Тарсидам ки аз ту дунё хоҳам » . Гуфт , « ҳарчӣ бидон ҳоҷат буд аз дунё набӯд » .

ولکن در مهلکات بگفته ایم که این هر دو زهر قاتل است و آن قدر که حاجت است تریاق است، و آنِ دنیا نیست، بلکه هرچه لابدِ دین است هم از دین است. خلیل (ع) از دوستی وامی خواست. وحی آمد که چرا از خلیل خود نخواستی؟ گفت، «بارخدایا! دانستم که دنیا دشمن داری. ترسیدم که از تو دنیا خواهم». گفت، «هرچه بدان حاجت بود از دنیا نبود».

Ва дар ҷумла чун шаҳавоту зёдтҳо дар боқӣ кард ва аз молу ҷоҳ ба қадари лобуд кифоят карду дили вай аз он гусаста буд , дунёро дӯст надошта бошад . Ва мақсӯд инаст ки чун бидон ҷаҳон шавад сараш нигунсор набӯд ва рӯй бозпас набӯд ки бо дунё менигарад , ва касе бознагард ки дунёи осоишгоҳ вай бӯда бошад , аммо чун дар ҳақи вай ҳамчун таҳорат ҷой бошад ки ҷуз ба вақти ҳоҷати вайро нахоҳад , ки вай ба марг аз ин ҳоҷат гоҳ бараст , куҷо ба вай илтифот кунад ?

و در جمله چون شهوات و زیادتها در باقی کرد و از مال و جاه به قدر لابد کفایت کرد و دل وی از آن گسسته بود، دنیا را دوست نداشته باشد. و مقصود این است که چون بدان جهان شود سرش نگونسار نبود و روی بازپس نبود که با دنیا می نگرد، و کسی بازنگرد که دنیا آسایشگاه وی بوده باشد، اما چون در حق وی همچون طهارت جای باشد که جز به وقت حاجت وی را نخواهد، که وی به مرگ از این حاجت گاه برست، کجا به وی التفات کند؟

Аммо касе ки дил дар дунё май бандад , мисли вай чун касе бошад ки ҷое ки вайро нахоҳанд гузошт силсилаҳо аз онҷо бар гардани хеш муҳкам мекунад ё мӯии сари хеш бар онҷо май бандаду муҳкам тар мекунад . То чун аз онҷо баргирад ба мӯии хеш овехта бимонад . То онгоҳ ки ҳама аз бех канда наёяд аз онҷо нараҳад . Ва онгоҳи ҷароҳати он бо вай бимонад . Ҳасан мегуяд , « қавмиро дарёфтам ки эшон ба балои шодтар аз он буданд ки шумо ба неъмат . Ва агар шуморо дидандӣ гуфтанд : неанд алои шайтон ва агар шумо эшонро дидед : гуфтед : наанд алои девонагон ва ин қавми рағбат дар бало аз он мекарданд то дили эшон аз дунёу хоста гусаста шавад то ба вақти марг ба ҳеҷ овехта набошанд » .

اما کسی که دل در دنیا می بندد، مثل وی چون کسی باشد که جایی که وی را نخواهند گذاشت سلسله ها از آنجا بر گردن خویش محکم می کند یا موی سر خویش بر آنجا می بندد و محکم تر می کند. تا چون از آنجا برگیرد به موی خویش آویخته بماند. تا آنگاه که همه از بیخ کنده نیاید از آنجا نرهد. و آنگاه جراحت آن با وی بماند. حسن می گوید، «قومی را دریافتم که ایشان به بلا شادتر از آن بودند که شما به نعمت. و اگر شما را دیدندی گفتند: نی اند الا شیطان و اگر شما ایشان را دیدید: گفتید: نه اند الا دیوانگان و این قوم رغبت در بلا از آن می کردند تا دل ایشان از دنیا و خواسته گسسته شود تا به وقت مرگ به هیچ آویخته نباشند».