Бидон ки дунё манзилӣаст аз манозили роҳи дайн ва роҳгзорӣаст мусофиронро ба ҳазрати ҳақи таъолӣ ва бозорӣаст ороста бар сари бодияи ниҳода то мусофирӣн аз ваии зод худ баргиранд .

بدان که دنیا منزلی است از منازل راه دین و راهگذاری است مسافران را به حضرت حق تعالی و بازاری است آراسته بر سر بادیه نهاده تا مسافرین از وی زاد خود برگیرند.

Ва дунёу охират иборатаст аз ду ҳолат : ончии пеш аз маргаст ва он наздиктараст , онро « дунё » гӯйанду ончии пас аз марг , онро « охират » гӯйанду мақсӯд аз дунёи зод охиратаст ки одамиро дар ибтидои офариниши сода офарӣдаанду ноқис , влкни шоистаи он камол ҳосил кунаду сӯрати малакӯтро нақши дил хеш гирданд , чунон ки шоистаи ҳазрат илоҳят гардад , бидон маънӣ ки роҳ ёбад ё яке аз нзоргёни ҷамол ҳазрат бошаду мунтаҳии саодати вай инасту биҳишти вай инасту вайро барои ин офарӣдаанду назорагии натавонад буд то чашми вай боз нашавад ва он ҷамолро идрок накунад ва он ба маърифат ҳосил ояду маърифати ҷамоли илоҳятро калиди маърифати аҷоиби сунъ илоҳӣасту сунъи илоҳиро калиди аввали ин ҳавос одамӣаст ва ин ҳавос мумкин набӯд ало дар ин колбуди мураккаб аз обу хок , пас бад-ӣни сабаб ба олами об ва хок афтод то ин зод баргираду маърифати ҳақи таъолӣ ҳосил кунад ба калиди маърифати нафаси хешу маърифати ҷумлаи офоқ ки мадракаст ба ҳавос то ин ҳавос бо вай мебошаду ҷосӯсӣ вай мекунад , гӯйанд вайро ки дар дунёст ва чун ҳавосро видоъ кунад ва вай бимонаду ончии сифати зот вайаст пас гӯйанд вай ба охират рафт пас сабаб бӯдани одамӣ дар дунё инаст .

و دنیا و آخرت عبارت است از دو حالت: آنچه پیش از مرگ است و آن نزدیکتر است، آن را «دنیا» گویند و آنچه پس از مرگ، آن را «آخرت» گویند و مقصود از دنیا زاد آخرت است که آدمی را در ابتدای آفرینش ساده آفریده اند و ناقص، ولکن شایسته آن کمال حاصل کند و صورت ملکوت را نقش دل خویش گرداند، چنان که شایسته حضرت الهیت گردد، بدان معنی که راه یابد یا یکی از نظارگیان جمال حضرت باشد و منتهی سعادت وی این است و بهشت وی این است و وی را برای این آفریده اند و نظارگی نتواند بود تا چشم وی باز نشود و آن جمال را ادراک نکند و آن به معرفت حاصل آید و معرفت جمال الهیت را کلید معرفت عجایب صنع الهی است و صنع الهی را کلید اول این حواس آدمی است و این حواس ممکن نبود الا در این کالبد مرکب از آب و خاک، پس بدین سبب به عالم آب و خاک افتاد تا این زاد برگیرد و معرفت حق تعالی حاصل کند به کلید معرفت نفس خویش و معرفت جمله آفاق که مدرک است به حواس تا این حواس با وی می باشد و جاسوسی وی می کند، گویند وی را که در دنیاست و چون حواس را وداع کند و وی بماند و آنچه صفت ذات وی است پس گویند وی به آخرت رفت پس سبب بودن آدمی در دنیا این است.