Фарёд ки оташи ниҳонам

فریاد که آتش نهانم

Афтод ба мағзи устихонам

افتاد به مغز استخوانم

Сӯзи дилу оташи дарунам

سوز دل و آتش درونم

Афкандаи шарар ба хонимонам

افکنده شرر به خانمانم

Чун заврақ агар рӯм ба дарё

چون زورق اگر روم به دریا

Ҳаст оташу оҳи бодбонам

هست آتش و آه بادبانم

Чун оташи аўФтодаҳ дар об

چون آتش اوفتاده در آب

Овозаи марг шудаи фиғонам

آوازۀ مرگ شده فغانم

Ганҷи ғами ту ба сина дорам

گنج غم تو به سینه دارم

Шуд хонаи дили хароб аз онам

شد خانۀ دل خراب از آنم

Гар баҳри ғами ту бекарон аст

گر بحر غم تو بیکران است

Ман моҳии баҳри бекаронам

من ماهی بحر بیکرانم

Хӯн ҷигарасту пораи дил

خون جگر است و پارۀ دل

Бар суфраи ишқи обу нонам

بر سفرۀ عشق آب و نانم

Коҳидаҳи зи бскаҳи пери гардун

کاهیده ز بسکه پیر گردون

Аз дарду балои тани ҷавонам

از درد و بلا تن جوانم

Монанди камони шикастаи муштӣ

مانند کمان شکسته مشتی

Бепорау хиради устихонам

بی پاره و خرد استخوانم

Бозои нафасӣ ки бе ту чун не

بازا نفسی که بی تو چون نی

Дар синаи гиреҳ шудаи фиғонам

در سینه گره شده فغانم

То кӣ хасу хори ошиёна

تا کی خس و خار آشیانه

Маҳҷӯр кунад зи гулистонам

مهجور کند ز گلستانم

Вақтаст ки барқи хонимони сӯз

وقت است که برق خانمان سوز

Ояд ба тавофи ошёнам

آید به طواف آشیانم