Гарчи сахти афтода дар доми табиати мурғи ҷонам

گرچه سخت افتاده در دام طبیعت مرغ جانم

Ҳаргиз аз хотир нахоҳад шуд ҳавои ошёнам

هرگز از خاطر نخواهد شد هوای آشیانم

Раҳравони кӯии ҷононро зи раҳмат боз гуед

رهروان کوی جانان را ز رحمت باز گویید

К-эии рафиқони ман ҳам охири мардуми ин корвонам

کای رفیقان من هم آخر مردم این کاروانم

Ҳолиё маъзӯрам аз рафтан ки чанде маслиҳат ро

حالیا معذورم از رفتن که چندی مصلحت را

ё ба торӣ баста поем ё ба хории хастаи ҷонам

یا به تاری بسته پایم یا به خاری خسته جانم

Ғӯта дар дарёии ҳайрати мизнми кохри зи раҳмат

غوطه در دریای حیرت میزنم کاخر ز رحمت

ё худо ё нохудои бандад ба киштии бодбонам

یا خدا یا ناخدا بندد به کشتی بادبانم

Ман ба гандум хӯрдан аз хулди барин берун нарафтам

من به گندم خوردن از خلد برین بیرون نرفتم

Донаи холи ту рахти афканд дар ин хокдонам

دانۀ خال تو رخت افکند در این خاکدانم

Ғамза ханҷар мезанад мижгон ба нашутур михрошд

غمزه خنجر میزند مژگان به نشتر میخراشد

Бо тамошои ту ман фориғи зи кори ин ва онам

با تماشای تو من فارغ ز کار این و آنم

Кошкӣ пероҳани солуси беруни орм аз бар

کاشکی پیراهن سالوس بیرون آرم از بر

То эй ишқ биншинад магар бар устихонам

تا همای عشق بنشیند مگر بر استخوانم

Бориши ғами боми дилро зӯдтар вайрон намӯдӣ

بارش غم بام دل را زودتر ویران نمودی

Гар набӯдӣ чашми хӯни поло ба ҷои новдонам

گر نبودی چشم خون پالا به جای ناودانم

Аз насими оҳ кам кам оташи дил муштаал шуд

از نسیم آه کم کم آتش دل مشتعل شد

То зи бедодат ба гардун рафт дӯд аз дудмонам

تا ز بیدادت به گردون رفت دود از دودمانم

Соқио май даҳ ки тоби оташ дил ме насузад

ساقیا می ده که تاب آتش دل می نسوزد

Рахти ман каз мепаёпай мерасад ашки равонам

رخت من کز می پیاپی میرسد اشک روانم

Микшми бори балоро бо тании лоғартар аз мӯ

میکشم بار بلا را با تنی لاغر تر از مو

То асири зулфи он сангини дили лоғари миёнам

تا اسیر زلف آن سنگین دل لاغر میانم

Гар сабои хоки ғубор аз кӯй ҷонон барнадорад

گر صبا خاک غبار از کوی جانان برندارد

Фориғ аз айши ҷаҳон ва аз ҳаёти ҷовдонам

فارغ از عیش جهان و از حیات جاودانم