Аз тағофули соқии сармаст бе пурвои ман

از تغافل ساقی سرمست بی پروای من

Хӯни дили резади биҷои бода дар минои ман

خون دل ریزد بجای باده در مینای من

Муфлисонрогар май ва мутриб набошад гӯ мабош

مفلسان را گر مِی و مطرب نباشد گو مباش

Синаи ман барбати ман ашки ман саҳбои ман

سینۀ من بربط من اشک من صهبای من

Сад ҳазорон сарвро помоли хок раҳ кунад

صد هزاران سرو را پامال خاک ره کند

Чун хиромад дар чамани сарви сеӣ болои ман

چون خِرامد در چمن سرو سهی بالای من

Соқиои соф ар надории дрдӣӣ каз тоби дӯд

ساقیا صاف ار نداری دُردِئی کز تاب دود

Хӯни дил полуда дорад чашми хӯни полои ман

خون دل پالوده دارد چشم خون پالای من

Чун нигарем аз ғамаши худ аз табассуми бишиканад

چون نگریم از غمش خود از تبسم بشکند

Он лаб чун лаъли нархи лؤлؤи лолои ман

آن لب چون لعل نرخ لؤلؤ لالای من

Солҳо деҳқони қудрат бўстонбонӣ кунад

سالها دهقان قدرت بوستانبانی کند

То тамошоро ба боғи оради самани симои ман

تا تماشا را به باغ آرد سمن سیمای من

Ломакон паймост Рахши ҳамтеми лекин чаҳ суд

لامکان پیماست رخش همّتم لیکن چه سود

Ланг шуд дар санглохи ғами ҷҳонпимои ман

لنگ شد در سنگلاخ غم جهانپیمای من

Оқибат донам ки дар майдони ҷонбозии ишқ

عاقبت دانم که در میدان جانبازی عشق

Дар срондозӣ сар андозад марои савдои ман

در سراندازی سر اندازد مرا سودای من

Қалби дил дар бутаи ҳиҷрон сияҳ гардид ва нест

قلب دل در بوتۀ هجران سیه گردید و نیست

Кимиёии васли ҷононро ҷӯии пурвои ман

کیمیای وصل جانان را جویی پروای من