То кӣ равадам хӯни дил аз ҳар мижа чун ҷӯй

تا کی رودم خون دل از هر مژه چون جوی

То бӯ ки ту чун сарви хиромони бброӣӣ

تا بو که تو چون سرو خرامان بِبَرآئی

Бемори ғамати ҷон ба лабу дил нигарон аст

بیمار غمت جان به لب و دل نگران است

Шояд ки ба ойини табибони бадари оӣӣ

شاید که به آئین طبیبان بدر آئی

Ман шамъи сифати гиряи кунони ҷони даҳум аз шавқ

من شمع صفت گریه کنان جان دهم از شوق

Чун субҳи тугар бо лаби хандони бабри оӣӣ

چون صبح تو گر با لب خندان ببر آئی

Шак нест ки ҷамъият хотир диҳадам даст

شک نیست که جمعیت خاطر دهدم دست

Он шаб ки ту бо зулфи парешони бабри оӣӣ

آن شب که تو با زلف پریشان ببر آئی

Парвонаи сифати ҷомаи ҷони пеши ту сӯзам

پروانه صفت جامۀ جان پیش تو سوزم

Чун шамъ агар эй кавкаби рахшони бабри оӣӣ

چون شمع اگر ای کوکب رخشان ببر آئی

Мушкил битавон зист ба ҳиҷрони ту ҳар чанд

مشکل بتوان زیست به هجران تو هر چند

Бовар натавон кард ки осони бброиӣ

باور نتوان کرد که آسان ببرآیی