Майро чу об , лаъли ту бар худ ҳалол кард

می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد

Гуё ки хӯн бегунаҳонаш хаёл кард

گویا که خون بی‌گنهانش خیال کرد

Ҳоле надоштам ки тавон гуфт , бе шароб

حالی نداشتم که توان گفت، بی شراب

Соқӣ ба як пиёлаам аз аҳл ҳол кард

ساقی به یک پیاله‌ام از اهل حال کرد

Булбули дам аз хусумат тӯтӣ занад , магар

بلبل دم از خصومت طوطی زند، مگر

Ойӣнаро зи акси рахти гул хаёл кард ?

آیینه را ز عکس رخت گل خیال کرد؟

Дар болшими рӯз ба рӯз аз ҳавои ту

در بالشیم روز به روز از هوای تو

Охири ҳавои сарви ту моро ниҳол кард

آخر هوای سرو تو ما را نهال کرد

Маҷнӯн чаро ҳавои саҳро буд , магар

مجنون چرا هوایی صحرا بود، مگر

Лайлӣ бар ӯ киришма ба чашм ғизол кард ?

لیلی بر او کرشمه به چشم غزال کرد؟

Бар сафҳаи замона , суханро з бе касе

بر صفحه زمانه، سخن را ز بی‌کسی

Ҳар сари бурӣдаи ҳамчуи қалам поймол кард

هر سر بریده همچو قلم پایمال کرد

Қудсӣ касе ки дӯстӣ аз халқ чашм дошт

قدسی کسی که دوستی از خلق چشم داشت

Авқоти хеши сарфи хаёл маҳол кард

اوقات خویش صرف خیال محال کرد