зи чашмам бе ту шаби чандон сиришки лола гаван уфтад
ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لالهگون افتد
Ки ҳарҷо по наад андеша , дар дарёӣ хӯн уфтад
که هرجا پا نهد اندیشه، در دریای خون افتد
зи бас дил метапад дар синаи шаб дар кунҷи танҳоӣ
ز بس دل میتپد در سینه شب در کنج تنهایی
Мабодои дида , гоҳи гиря бо ашкам бурун уфтад
مبادا دیده، گاه گریه با اشکم برون افتد
Дили парвизро дар сина чун симоби ларзонд
دل پرویز را در سینه چون سیماب لرزاند
Садои тешаи Фарҳод чун дар бесутун уфтад
صدای تیشه فرهاد چون در بیستون افتد
Аҷалро низ аз ҷони бурдани ман нанг ме ояд
اجل را نیز از جانبردن من ننگ میآید
Мабодои ҳеҷ касро ин чунин толеъ забун уфтад
مبادا هیچکس را اینچنین طالع زبون افتد
Меӣ нӯшидаи қудсии дӯш аз майхонаи ишқат
میی نوشیده قدسی دوش از میخانه عشقت
Ки то субҳи қиёмат зон қадаҳ , маст ҷунун уфтад
که تا صبح قیامت زان قدح، مست جنون افتد