Ману ойӣнаи ҳасанӣ ки тобишро бисӯзанд

من و آیینه حسنی که تابش را بسوزاند

Диламро саҷдаҳои гарм ӯ абрӯ бисӯзанд

دلم را سجده‌های گرم او ابرو بسوزاند

Димоғам пар шуд аз савдои отшпораҳ эй чандон

دماغم پر شد از سودای آتشپاره‌ای چندان

Ки шаб дар кунҷи танҳои серум зону бисӯзанд

که شب در کنج تنهایی سرم زانو بسوزاند

Диламро кард буии нофаи саргардон ба саҳройӣ

دلم را کرد بوی نافه سرگردان به صحرایی

Ки реги дашташ аз гармии сам оҳӯ бисӯзанд

که ریگ دشتش از گرمی سم آهو بسوزاند

Ҳамон хокистарам чун гирд аз дунбол ӯ уфтад

همان خاکسترم چون گرد از دنبال او افتد

Гарми сад раҳ ба ранги он ғамза ҷодӯ бисӯзанд

گرم صد ره به رنگ آن غمزه جادو بسوزاند

Чу қудсии баъди азин дасти ману домони ғамнокӣ

چو قدسی بعد ازین دست من و دامان غمناکی

Диламро бистари осӯдагӣ , паҳлу бисӯзанд

دلم را بستر آسودگی، پهلو بسوزاند