Барои сӯхтан як шуъла кофӣ нест доғам ро

برای سوختن یک شعله کافی نیست داغم را

Сад отшхонаҳ бояд то кунад равшани чароғам ро

صد آتشخانه باید تا کند روشن چراغم را

Баҳорами хуррамӣ аз тозаи рӯеҳои ӯ дорад

بهارم خرمی از تازه‌رویی‌های او دارد

Вагарнаи ғунча Эй дорад ба дили сомони боғам ро

وگرنه غنچه‌ای دارد به دل سامان باغم را

Ним гум гашта шавқи чароғу орзӯии гул

نیم گم‌گشته شوق چراغ و آرزوی گل

Чаро аз булбулу парвона май ҷӯии суроғам ро

چرا از بلبل و پروانه می‌جویی سراغم را

зи чашмам чанд ҷӯшад хӯни дил чун бодае соқӣ

ز چشمم چند جوشد خون دل چون باده ای ساقی

Ба рағми дидаи пурхӯни биё пар кун аёғм ро

به رغم دیده پرخون بیا پر کن ایاغم را

Парешон шуд димоғам эй насим субҳдам бархез

پریشان شد دماغم ای نسیم صبحدم برخیز

зи буии сунбули зулфаш муаттар кун димоғам ро

ز بوی سنبل زلفش معطر کن دماغم را

Диламро тоқати маҳрӯмии ғам кӣ буд қудсӣ ?

دلم را طاقت محرومی غم کی بود قدسی؟

Фироқи суҳбати парвона май сӯзади чароғам ро

فراق صحبت پروانه می‌سوزد چراغم را