Гар шарм висолат набӯд қуфли забонам

گر شرم وصالت نبود قفل زبانم

Гӯям ки фироқи ту чҳо кард ба ҷонам

گویم که فراق تو چها کرد به جانم

Ҳангоми шикояти зи ту , аз бас ки гузидам

هنگام شکایت ز تو، از بس که گزیدم

Чун бори санавбар шуда сад пораи забонам

چون بار صنوبر شده صد پاره زبانم

Ларзад чу ҷарас бар сар ҳар нолаи марои дил

لرزد چو جرس بر سر هر ناله مرا دل

Гуё ки ба ғамҳои ту пайвастаи фиғонам

گویا که به غمهای تو پیوسته فغانم

Гар бар варақи дили нуҳуми ангушт , зи гармӣ

گر بر ورق دل نهم انگشت، ز گرمی

Чун хомаи мӯ дӯд барояд зи бнонм

چون خامه مو دود برآید ز بنانم

Имрӯзи ним рондаи зи базми ту чу қудсӣ

امروز نیم رانده ز بزم تو چو قدسی

Умрии сет ки аз давр ба ҳасрати нигаронам

عمری‌ست که از دور به حسرت نگرانم