Дар кӯҳу дашт , паҳн шавад то нишони ман

در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من

эй лолаи коши доғи ту будӣ азон ман

ای لاله کاش داغ تو بودی ازان من

Аз бас ки ҳарфи теғ батон шуд забонзадам

از بس که حرف تیغ بتان شد زبانزدم

Шуд решаи реша чун қалами мӯ , забони ман

شد ریشه ریشه چون قلم مو، زبان من

Гар паҳлуем чу шамъ намедошт , чарбе

گر پهلویم چو شمع نمی‌داشت، چربیی

Кӣ сӯхтӣ ба иллат , мағзи устихони ман ?

کی سوختی به علت، مغز استخوان من؟

Дар ғайритем ки соя чаро бо ту ҳамраҳ аст

در غیرتم که سایه چرا با تو همره است

Дунбол кас мабод дили бадгумони ман

دنبال کس مباد دل بدگمان من

Чашми ҳасуд , бар дил чокам хӯрд ҳануз

چشم حسود، بر دل چاکم خورد هنوز

Рашкӣ ки бар қафас нахурд ошёни ман

رشکی که بر قفس نخورد آشیان من

Болидаам зи шавқ , ки мӯе наме занад

بالیده‌ام ز شوق، که مویی نمی‌زند

Мӯии миён ӯ зи тани нотавони ман

موی میان او ز تن ناتوان من

Ҳар нола каз барои тубошад тавон шинохт

هر ناله کز برای تو باشد توان شناخت

ё раб мабод гӯш касе бар фиғони ман

یا رب مباد گوش کسی بر فغان من

Сарриштаи муҳаббат агар оядам ба даст

سررشته محبت اگر آیدم به دست

Сӯзад чу шамъ бар сари он ришта , ҷони ман

سوزد چو شمع بر سر آن رشته، جان من