Дод гулбун дар чамани ёд аз гули афшонии маро

داد گلبن در چمن یاد از گل‌افشانی مرا

Булбулон карданд таълими ғазали хуонеи маро

بلبلان کردند تعلیم غزل‌خوانی مرا

Рози ман чун нақши пешонии зи кас пӯшида нест

راز من چون نقش پیشانی ز کس پوشیده نیست

Аз азал бозаст чун ойӣнаи пешонии маро

از ازل بازست چون آیینه پیشانی مرا

Ҳар тарафи ҳангомае гармаст аз ман ҳамчуи шамъ

هر طرف هنگامه‌ای گرم است از من همچو شمع

Ршинос анҷуман дорад сроФшонии маро

روشناس انجمن دارد سرافشانی مرا

Кӣ либос ман шавад пероҳани фонӯси чарх

کی لباس من شود پیراهن فانوس چرخ

Шуъла шамъам кунад гардани гиребонии маро

شعله شمعم کند گردن گریبانی مرا

Ҷавҳар зотам нахоҳад файзи абру офтоб

جوهر ذاتم نخواهد فیض ابر و آفتاب

Осмони мшноси гӯи дарёӣу конии маро

آسمان مشناس گو دریایی و کانی مرا

Кош ҳар мӯеи маро май буд чашми ҳайратӣ

کاش هر مویی مرا می‌بود چشم حیرتی

Дида танҳо барнаме ояд ба ҳайронии маро

دیده تنها برنمی‌آید به حیرانی مرا

Пайкарамро аз либоси офияти урёни мадон

پیکرم را از لباس عافیت عریان مدان

Перҳан чун ғунча дар бар карда зиндонии маро

پیرهن چون غنچه در بر کرده زندانی مرا

То гиребон , ғунчаи ин боғ дар дилбастагии сет

تا گریبان، غنچه این باغ در دلبستگی‌ست

Сарв дорад доғ дар бар чидаи домонеи маро

سرو دارد داغ در بر چیده دامانی مرا

Ашк ёқӯбам кунад девонаи байти алҳзн

اشک یعقوبم کند دیوانه بیت‌الحزن

Варна аз ҷои дрнёрди моҳи канъонии маро

ورنه از جا درنیارد ماه کنعانی مرا

Завқи барги сӯсан аз ханҷар наёбам ин замон

ذوق برگ سوسن از خنجر نیابم این زمان

Ёди он рӯзӣ ки кардӣ ғунчаи пайконеи маро

یاد آن روزی که کردی غنچه پیکانی مرا

Тарк дафтархона ам фармуд завқи шоирӣ

ترک دفترخانه‌ام فرمود ذوق شاعری

Ба буд девони шеър аз хати девонии маро

به بود دیوان شعر از خط دیوانی مرا

Зулф ҷонон нестам қудсӣ чаро бояд гирифт

زلف جانان نیستم قدسی چرا باید گرفت

Аз насиму шонаи таълими парешонеи маро

از نسیم و شانه تعلیم پریشانی مرا