Биҳишти ҷовдонӣ нўрбоғ аст

بهشت جاودانی نورباغ است

Ки ин маъмураро чашм ва чароғ аст

که این معموره را چشم و چراغ است

Чанораши даст бар дил ме гузорад

چنارش دست بر دل می‌گذارد

Димоғи нози сарв ва гул надорад

دماغ ناز سرو و گل ندارد

Набошад лоларо пеши гули он ҳол

نباشد لاله را پیش گل آن حال

Ки пӯшад аз таҳи дил , ҷомаи ол

که پوشد از ته دل، جامه آل

Кафи токаши магари мағзи худ афшурд ?

کف تاکش مگر مغز خود افشرد؟

Ки ҳасани панҷаи хуршедро барад

که حسن پنجه خورشید را برد

Шксни шохро дил кӣ диҳад бор ?

شکسن شاخ را دل کی دهد بار؟

Ҳавои гӯи мумиёеро нигаҳи дор

هوا گو مومیایی را نگه دار

Насимаш каз рутӯбат нест холӣ

نسیمش کز رطوبت نیست خالی

Шикастаи шиша бе эътидолӣ

شکسته شیشه بی‌اعتدالی

Таъолии аллоҳ чаҳ боғ дилписандаст

تعالی الله چه باغ دلپسندست

Ки аз сурӯши қайиот ҳо баландаст

که از سروش قیمات‌ها بلندست

Буд хокаши абири турраи ҳур

بود خاکش عبیر طره حور

Азин гулзори бодои чашми бади давр

ازین گلزار بادا چشم بد دور