Ҷузи дӯди муҳаббат ки буд нури чароғам

جز دود محبت که بود نور چراغم

Омӯхта буи дигар нест димоғам

آموخته بوی دگر نیست دماغم

Бе соғари андӯҳ , дилам тоза нагардад

بی ساغر اندوه، دلم تازه نگردد

То хӯн нашавад , во нашавад ғунчаи боғам

تا خون نشود، وا نشود غنچه باغم