Зон рӯз ки зоҳид ба риёи паии бардаи сет

زان روز که زاهد به ریا پی برده‌ست

Чун субҳ , дилаши гарму нафаси афсурдаи сет

چون صبح، دلش گرم و نفس افسرده‌ست

Шаби зинда басӣ дошт , валикин ба сухан

شب زنده بسی داشت، ولیکن به سخن

Дилро накунад зиндаи дамаш ,гар мурдаи сет

دل را نکند زنده دمش، گر مرده‌ست