Ҷоми заррини фалаки сим про кунад ба субҳ

جام زرین فلک سیم پرا کند به صبح

Ҷоми зркш ба сабӯҳии зкФи симброн

جام زرکش به صبوحی زکف سیمبران

Май хур аз коса ба ҳаддӣ ки агар хоки шӯй

می خور از کاسه به حدی که اگر خاک شوی

Маст гирданд зи буии гули ту кӯзаи гарон

مست گردند ز بوی گل تو کوزه‌گران

Шуълаи оташ майро чу Муғони саҷдаи гузор

شعلهٔ آتش می را چو مغان سجده گزار

Бошад , оҳӣ буд аз сина ӣ пурхӯни ҷгарон

باشد، آهی بود از سینه ی پرخون جگران

Қадаҳ май ҳама бар каф на ва , брдидаҳи буна

قدح می همه بر کف نه و،بردیده بنه

Ту чаҳ донеи магар аз ҷаври ҷаҳони гузарон ?

تو چه دانی مگر از جور جهان گذران؟

Хок дар чашми каш аз ибрати азирок даров

خاک در چشم کش از عبرت ازیراک دراو

Ризризаст чу серума , тани соҳиби басарон

ریزریز است چو سرمه، تن صاحب بصران

Шаккаринаст наботи замӣ аз бас ки мазид

شکرین است نبات زمی از بس که مزید

Лаби ширини суханони вдҳни лаби шукрон

لب شیرین سخنان ودهن لب شکران

Ҳунар акнӯн ҳама аз хоки талаб бояд кард

هنر اکنون همه از خاک طلب باید کرد

Зонка андари дил хоканд ҳамаи прҳнрон

زانکه اندر دل خاک اند همه پرهنران

Аз гронҷонии худ ҳамчуи қадаҳи срсбкм

از گرانجانی خود همچو قدح سرسبکم

Бар кафам на сабк эй соқӣ азон ратли гарон

بر کفم نه سبک ای ساقی ازان رطل گران

Даври ин гунбади гардон , чу мем кард хароб

دور این گنبد گردان، چو میم کرد خراب

Шаб шудаи рӯзи ман аз суҳбати ин бдгҳрон

شب شده روز من از صحبت این بدگهران