Май софии талаби ҷоно ки дардии каш гронхўор аст

می صافی طلب جانا که دُردی کش گرانخوار است

Ту аз соқии нишонеи гӯ ки ӣнҷои маст бисёр аст

تو از ساقی نشانی گو که اینجا مست بسیار است

Аз ин савдои ишқи охири сарат бар бод хоҳӣ дод

از این سودای عشق آخر سرت بر باد خواهی داد

Сарат чун меравад хоҷа чаҳ ҷои фикр дастор аст

سرت چون می‌رود خواجه چه جای فکر دستار است

зи пари кӣсаи турои нақдии бурун май бояд овардан

ز پر کیسه ترا نقدی برون می‌باید آوردن

Чунин кор ояд аз дузди сбкдстӣ ки таррор аст

چنین کار آید از دزد سبکدستی که طرّار است

Дар дукон ҳар мардӣ мунодӣ кард шабгардӣ

در دکان هر مردی منادی کرد شبگردی

Ки шаб ғофил машав хоҷа , асас бо дузд ҳамёр аст

که شب غافل مشو خواجه، عَسَس با دزد همیار است

Чу султони ёр дуздон шуд бишорати даҳ ту дуздон ро

چو سلطان یار دزدان شد بشارت ده تو دزدان را

На даст ва пой мебаранд на зиндонаст вена дорост

نه دست و پای می‌برند نه زندانست و نه دار است

Бишорати додон султон матарсед эй тиҳии дастон

بشارت داد آن سلطان مترسید ای تهی دستان

Оҳи ганҷи раҳмати раҳмони нисор ҳар гунаҳ кор аст

که گنج رحمت رحمان نثار هر گنهکار است

Шаби андрхўркаҳ чун султон ба ҷосӯсӣ ҳаме гардад

شب اندر خود که چون سلطان به جاسوسی همی گردد

Касе воқиф шавад зини сирка ӯ шабгард айёр аст

کسی واقف شود زین سِر، که او شبگرد عیار است

Ба маҳшар чун шӯии ҳозир гноҳонт шавад зоҳир

به محشر چون شوی حاضر گناهانت شود ظاهر

Натарсӣ зон ту эй осии худованди ту саттор аст

نترسی زان تو ای عاصی خداوند تو ستار است

Чроӣии бандаи ғамгин чу аз лутфу орми охир

چرائی بنده غمگین چو از لطف و کرم آخر

Туро бо айбҳои ту худои ту харидор аст

ترا با عیب‌های تو خدای تو خریدار است

Худо мегуяд эй бандаи ман он султон бо лутфам

خدا می‌گوید ای بنده من آن سلطان با لطفم

Оҳ бар даргоҳи ман ҳар гуҳ ки май оеи туро бор аст

که بر درگاه من هرگه که می‌آیی ترا بار است

Брхгар зард шуд ошиқ на ирқон бошад венаи диқ

به رخ گر زرد شد عاشق نه یرقان باشد و نه دق

Табиб ошиқон донад ки аз баҳр чаҳ бемор аст

طبیب عاشقان داند که از بهر چه بیمار است

Шароби ишқи чандон хур ки срозпоӣ нашиносӣ

شراب عشق چندان خور که سر از پای نشناسی

Ки сармастони ҳазратро зҳшёрии басӣ ор аст

که سرمستان حضرت را ز هشیاری بسی عار است

Шутур чун маст мегардад даҳонаш аз алафи бандад

شتر چون مست می‌گردد دهانش از علف بندد

Агар масти хдоӣии ту чаро ҳирс тўбо хорост

اگر مست خدائی تو چرا حرص تو با خار است

Агар мастии ту покўбони ҳамеи парии биёбон ро

اگر مستی تو پاکوبان همی بُرّی بیابان را

Агар ҳӯшёр май тарсӣ ки роҳи каъба пар хорост

اگر هوشیار می‌ترسی که راه کعبه پر خار است

Турои як ҳаҷ буд солӣ вале дар кӯии ёри мо

ترا یک حج بود سالی ولی در کوی یار ما

Гузорад ҳар замони ҳаҷӣ касе кӯи ошиқ зор аст

گذارد هر زمان حجّی کسی کو عاشق زار است

Тавоф каъба кун ҳоҷӣ маро бигзор дар кӯяш

طواف کعبه کن حاجی مرا بگذار در کویش

Ки ҳаҷи Акбари ошиқи тавофи кӯй дилдор аст

که حجّ اکبر عاشق طواف کوی دلدار است

Шаҳидонро намешӯйанд шаҳид дун машав мҳиӣ

شهیدان را نمی‌شویند شهید دون مشو محیی

Ки андари мазҳаби риндон касе кӯи мард мурдор аст

که اندر مذهب رندان کسی کو مُرد مردار است