Набӯд раҳи берун шудани имрӯзи змшкўӣ

نبود ره بیرون شدن امروز ز مشکوی

Бигзор буруз дигар эй тарки такопуӣ

بگذار به روز دگر ای ترک تکاپوی

Аз равзани мшкўӣ назар кун , ки на бинӣ

از روزن مشکوی نظر کن، که نبینی

Ҷузи барф чу бинии басӯии равзани мшкўӣ

جز برف چو بینی به سوی روزن مشکوی

Аз кӯй нишоед шудани имрӯзи ббрзн

از کوی نشاید شدن امروز به برزن

Чўнонкаҳи з барзан натавон рафт сӯии кӯй

چونان که ز برزن نتوان رفت سوی کوی

Ҳар кас ки баҳри сӯй муқӣмаст чунин рӯз

هر کس که به هر سوی مقیم است چنین روز

Гомӣ натавонад зад аз онсӯи бадгари сӯй

گامی نتواند زد از آنسو بدگر سوی

Ҳаии тӯда симаст баҳри сӯ ки наҳй гом

هی توده سیم است به هر سو که نهی گام

Ҳаии хирмани кофури баҳри раҳ ки кунӣ рӯй

هی خرمن کافور به هر ره که کنی روی

эй кохи ман аз мӯии ту чун номаи Монӣ

ای کاخ من از موی تو چون نامه مانی

Ваии кӯии ман аз рӯй ту чун соҳати менави

وی کوی من از روی تو چون ساحت مینوی

Як чанги бсоғри зан ва як чанги бмино

یک چنگ به ساغر زن و یک چنگ به مینا

Вонгаҳ биншин ҳамчуи суроҳеи бадви зонуӣ

وانگه بنشین همچو صراحی بدو زانوی

Ҷўӣии замии ноб дар ин кох равон кун

جوئی ز می ناب در این کاخ روان کن

Аз кохи қадам чун натавон зад блби ҷӯй

از کاخ قدم چون نتوان زد به لب جوی

Гар сунбулу гули яксара дар барф ниҳон шуд

گر سنبل و گل یکسره در برف نهان شد

Ман сунбулу гули чинам аз онруӣ ва аз онмўӣ

من سنبل و گل چینم از آن روی و از آن موی

Дар боғ чу зулфат набӯд сунбули мишкӣн

در باغ چو زلفت نبود سنبل مشکین

Дар дашт чу рӯят набӯд лолаи худ рӯй

در دشت چو رویت نبود لاله خود روی

эй тарки тарозӣ чу брхи зулфи тарозӣ

ای ترک طرازی چو به رخ زلف طرازی

Аз сими тибқсозӣ ва аз машки тарозуӣ

از سیم طبق سازی و از مشک ترازوی

Аз чашми туу зулфи ту афтодаи марои дил

از چشم تو و زلف تو افتاده مرا دل

Якбораи бчнголи ду ҷодӯӣ ва ду ҳиндӯӣ

یکباره به چنگال دو جادوی و دو هندوی

Ду зулф ва ду мижгон ва ду чашми ту бикбор

دو زلف و دو مژگان و دو چشم تو به یکبار

Карданд ҳамаи рӯзи марои тираи зи шаш сӯй

کردند همه روز مرا تیره ز شش سوی

Имрӯз ки касро насазад ҳалқа бадар зад

امروز که کس را نسزد حلقه به در زد

Мо даст надорем аз он ҳалқаи гесуӣ

ما دست نداریم از آن حلقه گیسوی

Гуҳ бода хӯрем аз ду лабати гоҳи зи ду чашм

گه باده خوریم از دو لبت گاه ز دو چشم

Гуҳ бӯса занем аз ду рахти гуҳи зи ду абрӯӣ

گه بوسه زنیم از دو رخت گه ز دو ابروی

Имрӯз бибин боз ки чун сина боз аст

امروز ببین باز که چون سینه باز است

Он боғ ки дай дидӣ чун пари парастуӣ

آن باغ که دی دیدی چون پر پرستوی

Симин шавад аз соқ ва сарин то бсрриш

سیمین شود از ساق و سرین تا به سر ریش

Имрӯзи сӯии дашт наад гомгар оҳӯӣ

امروز سوی دشت نهد گام گر آهوی

Багушӯда даҳони Тифли шукуфаи зпии шер

بگشوده دهان طفل شکوفه ز پی شیر

Каз барф расад бар даҳанаши тири се паҳлавӣ

کز برف رسد بر دهنش تیر سه پهلوی

Гетии ҳамаи сарсабзу чамани нодаррау нағз

گیتی همه سرسبز و چمن نادره و نغز

Гулзор шудаи ранги брнг аз гули худ рӯй

گلزار شده رنگ به رنگ از گل خود روی

Монанди хат ёр бигард лабу рухсор

مانند خط یار به گرد لب و رخسار

Наврустаи басии сабзаи худ рӯи злби ҷӯй

نورسته بسی سبزه خود رو ز لب جوی

Мастонаи баҳри сӯии хиромону ғзлхўон

مستانه به هر سوی خرامان و غزلخوان

Хубони сияҳи чашми сияҳи холи сияҳи мӯӣ

خوبان سیه چشم سیه خال سیه موی

Ногоҳ зимистони зи камӣни гоҳи баромад

ناگاه زمستان ز کمین‌گاه برآمد

Зад брсФи фарвардин бо панҷау неруӣ

زد بر صف فروردین با پنجه و نیروی

Ончҳраҳи оростаи боғи бики бор

آن چهره آراسته باغ به یک بار

Ногоҳ фурӯи шасти зи холи хату абрӯӣ

ناگاه فرو شست ز خال خط و ابروی

На лолаи падедори бглзор на наргис

نه لاله پدیدار به گلزار نه نرگس

На сарви ҳувайдои бглстон ва на ножўӣ

نه سرو هویدا به گلستان و نه ناژوی

Як нимаи зи озори фузуни рафта дигар бор

یک نیمه ز آزار فزون رفته دگر بار

Баргашти спндори мау баҳмани ҷодӯӣ

برگشت سپندار مه و بهمن جادوی