Илоҳӣ ба мисатони ҷоми шуҳуд
الهی به مستان جام شهود
Ба ақли офаринони базми вуҷӯд
به عقلآفرینان بزم وجود
Ба соғаркашони шароби азал
به ساغرکشان شراب ازل
Ба михўоргон май лами изл
به میخوارگان می لم یزل
Ба ононкаҳ бебода маст омаданд
به آنانکه بیباده مست آمدند
Нанӯшида май мепараст омаданд
ننوشیده می میپرست آمدند
Ба сӯзи дили сўзнокони ишқ
به سوز دل سوزناکان عشق
Ба олӯдагиҳои покони ишқ
به آلودگیهای پاکان عشق
Ба ҳасанӣ ки шуд аз азали ошкор
به حسنی که شد از ازل آشکار
Ба ишқӣ ки шуд ҳасанро пардаи дор
به عشقی که شد حسن را پردهدار
Ки аз хештани сӯй хешам бихон
که از خویشتن سوی خویشم بخوان
Аҷаб давр мондам ба пешам бихон
عجب دور ماندم به پیشم بخوان
Дилами миҷмари оташ тавр кун
دلم مجمر آتش طور کن
Гулами соғари об ангур кун
گلم ساغر آب انگور کن
Хам май дигарбора срҷўш зад
خُمِ می دگرباره سرجوش زد
Салое ба ринди қадаҳ нӯш зад
صلایی به رند قدحنوش زد
Суроҳе банушед чандон шароб
صراحی بنوشید چندان شراب
Ки афтод ва қӣ кард масту хароб
که افتاد و قی کرد مست و خراب
Каф май мау дард ӯ ҳола шуд
کف می مه و درد او هاله شد
Қадаҳро лаб аз бода тбхолаҳ шуд
قدح را لب از باده تبخاله شد
Ҷаҳон нарад дони таҳта ӯ сипеҳр
جهان نرد دان تخته او سپهر
Буд къбтини ваии ин моҳу меҳр
بود کعبتین وی این ماه و مهر
Ки ҳар рӯз чун бозӣ таҳта нарад
که هر روز چون بازی تخته نرد
Ба ком яке гардад ин кард кард
به کام یکی گردد این کرد کرد
Биё то ба миноаш санг афканем
بیا تا به میناش سنگ افکنیم
Хамашро ба миноӣ ме башиканем
خمش را به مینای می بشکنیم
Дилу дида бар давр соғар наҳем
دل و دیده بر دور ساغر نهیم
зи даврони ин чарх дун вораем
ز دوران این چرخ دون وارهیم
Чаҳ сари панҷа хасм бартофтӣ
چه سر پنجه خصم برتافتی
Ба мардӣ ба душман зафар ёфтӣ
به مردی به دشمن ظفر یافتی
Пас онгаҳ ба коми дили дӯстон
پس آنگه به کام دل دوستان
Бизан ҷом дар соҳати бӯстон
بزن جام در ساحت بوستان
Чу хӯрдӣ яке ҷуръа бар хоки рез
چو خوردی یکی جرعه بر خاک ریز
Дигар ҷуръа бар хами афлоки рез
دگر جرعه بر خم افلاک ریز
Ки чун хокро бошад аз май насиб
که چون خاک را باشد از می نصیب
Нишоед ки бебаҳра монад ҳабиб
نشاید که بیبهره ماند حبیب