Мезанад рӯзу шаби ҷараси фарёд

میزند روز و شب جرس فریاد

намеравад корвон ба ишқи обод

می رود کاروان به عشق آباد

Ҳамаи тани икдҳону андари вай

همه تن یکدهان و اندر وی

Як забони андар ӯ ду сад фарёд

یک زبان اندر او دو صد فریاد

Ҳеҷ доне ки чист бонг ноқавс аст

هیچ دانی که چیست بانگ ناقوس است

Кини дам аз пер дайр дорад бод

کین دم از پیر دیر دارد باد

Роҳ ишқасту боди кибру ғурур

راه عشق است و باد کبر و غرور

Бояд аз сари бхоки роҳи ниҳод

باید از سر بخاک راه نهاد

То ту мӯрии бпои аҷзи бпўӣ

تا تو موری بپای عجز بپوی

Чун сулаймон шудӣ бмснди бод

چون سلیمان شدی بمسند باد

Бодби гом на ки дар раҳи ишқ

بادب گام نه که در ره عشق

Аввалин манзиласт баҳри обод

اولین منزل است بحر آباد

Манзили саъду хоки саъди аддӣн

منزل سعد و خاک سعد الدین

Каз ҳақаши сад ҳазор раҳмати бод

کز حقش صد هزار رحمت باد