Ин хоҷа гар раҳад зи ғаму ҳасрати аҷал

این خواجه گر رهد ز غم و حسرت اجل

Шояд ки номи худ бунаади ҳазрати аҷал

شاید که نام خود بنهد حضرت اجل

Бар даст хоҷагӣ бинишаста ки ногаҳон

بر دست خواجگی بنشسته که ناگهان

Маргаши з дар даройад ва гуяд ки алъҷл

مرگش ز در درآید و گوید که العجل

Гуфт он сутӯдаи шоҳ , ки дунёи парасти мард

گفت آن ستوده شاه، که دنیا پرست مرد

Чун пер шуд , ҷавон шавадаш ҳирс бо амл

چون پیر شد، جوان شودش حرص با امل

Некӯи сурӯд эй бФдои суханаши ҷон

نیکو سرود ای بفدای سخنش جان

Чун бе самари дарахт буд илм бе амал

چون بی ثمر درخت بود علم بی عمل

Чндонкаҳи хоҷаи кишту дарав ду бурид ва дӯхт

چندانکه خواجه کشت و درو دو برید و دوخت

Охир бигӯ чаҳ барад аз ин ранҷ , моҳасал

آخر بگو چه برد از این رنج، ماحصل

Беҳуда хоҷа мефиканд хешро биринҷ

بیهوده خواجه میفکند خویش را برنج

Ҳаргизи фузун ва кам нашавад қисмати азал

هرگز فزون و کم نشود قسمت ازل

Ҳарчати з даст рафт бадал метавон гирифт

هرچت ز دست رفت بدل میتوان گرفت

Умраст гўҳрикаҳ набошад варои бадал

عمر است گوهریکه نباشد ورا بدل

Бар лавҳи ҳикмати азалӣ бар навишта анд

بر لوح حکمت ازلی بر نوشته اند

Толоизол ҳар чаҳ барояд зулами изл

تالایزال هر چه برآید زلم یزل