Солҳо бар каф гирифтам сбҳаҳи сад дона ро

سالها بر کف گرفتم سبحه صد دانه را

То бабандам зини фусуни пои дили девона ро

تا ببندم زین فسون پای دل دیوانه را

Сбҳаҳи сад дона чун кори маро осон накард

سبحه صد دانه چون کار مرا آسان نکرد

Кард бояд ҷустуҷӯи он гавҳари икдонаҳ ро

کرد باید جستجو آن گوهر یکدانه را

Сахти сусту нотавони гаштами магар неру диҳад

سخت سست و ناتوان گشتم مگر نیرو دهد

Қӯти бозуии мардони ҳиммати мардона ро

قوت بازوی مردان همت مردانه را

БрФрўз аз май чароғӣ , ман зи масҷиди нимаи шаб

برفروز از می چراغی، من ز مسجد نیمه شب

Омадами берун ва гум кардам раҳи майхона ро

آمدم بیرون و گم کردم ره میخانه را

Соқӣ аз дарди қадаҳи моро насибии бахш низ

ساقی از درد قدح ما را نصیبی بخش نیز

Чун расад навбати бпоёни гардиши паймона ро

چون رسد نوبت بپایان گردش پیمانه را

Мо гдоёнрои туфайли хеш аз ин хон карам

ما گدایانرا طفیل خویش از این خوان کرم

Қисматии даҳ , мешиносигар ту соҳибхона ро

قسمتی ده، میشناسی گر تو صاحبخانه را

Каъбаро бтхонаҳ кардам ман , ту эй дасти худо

کعبه را بتخانه کردم من، تو ای دست خدا

Остинии барфашон ва каъба кун бтхонаҳ ро

آستینی برفشان و کعبه کن بتخانه را

Воъзои афсонаи камтари гӯ ки ман аз доя низ

واعظا افسانه کمتر گو که من از دایه نیز

Дар замон кӯдакӣ бишунидам ин афсона ро

در زمان کودکی بشنیدم این افسانه را