То , ба кӣ хӯрд бибояд ғами доноӣӣ ро

تا، به کی خورد بباید غم دانائی را

То , ба кӣ пеша тавон кард шкибоӣӣ ро

تا، به کی پیشه توان کرد شکیبائی را

Назд арбоби басари лофи зи биноӣии зан

نزد ارباب بصر لاف ز بینائی زن

Пеши аъамӣ чаҳ кунӣ даъвии биноӣӣ ро

پیش اعمی چه کنی دعوی بینائی را

Малики Искандару дороӣии доро чун шуд ?

ملک اسکندر و دارائی دارا چون شد؟

Бош дарвешу макаши заҳмати дороӣӣ ро

باش درویش و مکش زحمت دارائی را

Ҷуз , ба занҷири сари зулфи ту гаштан побаст

جز، به زنجیر سر زلف تو گشتن پابست

Чора набӯд дили девонаи шидоӣӣ ро

چاره نبود دل دیوانه شیدائی را

Ҳар ки савдоӣ ту дорад сару сомон чаҳ кунад

هر که سودای تو دارد سر و سامان چه کند

Сар ва сомон набӯд ошиқии сўдоӣӣ ро

سر و سامان نبود عاشقی سودائی را

Пеши ноҳақи зи ҳақиқат чаҳ зании дами ҳушдор

پیش ناحق ز حقیقت چه زنی دم هشدار

Чун ба дарё фиканӣ ваҳшии сҳроӣӣ ро

چون به دریا فکنی وحشی صحرائی را

Юсуфон даст ндонанду туранҷ аз ҳасанат

یوسفان دست ندانند و ترنج از حسنت

Кардӣ афсонаи аҷаби ишқи злихоӣӣ ро

کردی افسانه عجب عشق زلیخائی را

Хуш ба гулзор , дро , то гул ва сарв омӯзанд

خوش به گلزار، درآ، تا گل و سرو آموزند

Аз қаду хати ту , ръноӣӣу зибоӣӣ ро

از قد و خط تو، رعنائی و زیبائی را

Наргис аз чашми ту мискин шуд ва бечора бимонад

نرگس از چشم تو مسکین شد و بیچاره بماند

То фаромӯш кунад шеваи шҳлоӣӣ ро

تا فراموش کند شیوه شهلائی را

Сӯфӣ софему содаи дилу содаи параст

صوفی صافیم و ساده دل و ساده پرست

Ки писандид чу ман олами рсўоӣиро ?

که پسندید چو من عالم رسوائی را؟

Хушк ва бе мағзи ҷавонӣ ки ба перӣ нарасед

خشک و بی مغز جوانی که به پیری نرسید

Чаҳ буд , не накунад хизмат агар ноӣӣ ро

چه بود، نی نکند خدمت اگر نائی را

Ҳар куҷо рӯй кунад қибла буд абрӯии ёр

هر کجا روی کند قبله بود ابروی یار

Ҳама ҷоёфт тавон он бут ҳар ҷоӣӣ ро

همه جا یافت توان آن بت هر جائی را

Бхдоӣӣ нарисӣ то нашӯй бандаи ҳақ

بخدائی نرسی تا نشوی بنده حق

эй писар ҷамъ кун асбоби худ ороӣӣ ро

ای پسر جمع کن اسباب خود آرائی را

Нест як тан ки зтнҳоӣии ман дам назанад

نیست یک تن که زتنهائی من دم نزند

То бидонади пас аз ин лиззати тнҳоӣӣ ро

تا بداند پس از این لذت تنهائی را

То ки якто нашӯй зоҳир ва ботин назанӣ

تا که یکتا نشوی ظاهر و باطن نزنی

Ҳамчу « ҳоҷиб » бФлки навбати иктоӣӣ ро

همچو «حاجب » بفلک نوبت یکتائی را