Чун муддаӣ аз сар нанаҳй ин ман ва мо ро

چون مدعی از سر ننهی این من و ما را

Бигузар ту аз ин даъвии беҳудаи худо ро

بگذر تو از این دعوی بیهوده خدا را

Гар иззату азлат буду илму қаноат

گر عزت و عزلت بود و علم و قناعت

Аз шоҳӣ олам набӯд фарқи гадо ро

از شاهی عالم نبود فرق گدا را

Сардорӣу саркории олами ҳама аз мост

سرداری و سرکاری عالم همه از ماست

Кас бо сар впо нест ман бесару по ро

کس با سر وپا نیست من بی سر و پا را

Яксон бар дилдор буд шоҳу гадо , зонк

یکسان بر دلدار بود شاه و گدا، زانک

Яксон нигарад шамсу қамарроу само ро

یکسان نگرد شمس و قمر را و سما را

Дилдори ҳамон ҷавҳари фард ,аст ки дар мост

دلدار همان جوهر فرد، است که در ماست

Аз ӯст ман ва мо , ман бо сидқу сафо ро

از اوست من و ما، من با صدق و صفا را

Зоҳиди з дар майкада бигузар ки ба бўӣӣ

زاهد ز در میکده بگذر که به بوئی

Аз дасти диҳии нихвати дастору ъабо ро

از دست دهی نخوت دستار و عبا را

Беҳуда кунӣ лаън ба шайтон ва ндонӣ

بیهوده کنی لعن به شیطان و ندانی

Каз ҷаҳли ту нашинохтае нафаси дағо ро

کز جهل تو نشناخته ای نفس دغا را

Ин ҳастӣ олами ҳама бемасраф ва савдост

این هستی عالم همه بی مصرف و سوداست

Инсон накунад пеша агар меҳру вафо ро

انسان نکند پیشه اگر مهر و وفا را

Чун калаки гуҳари силки бенон ту бабўсад

چون کلک گهر سلک بنان تو ببوسد

Мӯсо кунад аз шарми ниҳони дасту Асо ро

موسی کند از شرم نهان دست و عصا را

Соқӣ макун андешаи з бе Меҳрии даврон

ساقی مکن اندیشه ز بی مهری دوران

Зўдо , ки зи дили давр , кунӣ ҷавру ҷафо ро

زودآ، که ز دل دور، کنی جور و جفا را

Неи паст буд муҳаррами асрор , на қосид

نی پست بود محرم اسرار، نه قاصد

Муҳаррам натавон хонд ба кӯии ту сабо ро

محرم نتوان خواند به کوی تو صبا را

Зон шамъи ҳидояти зи ҳидоят шуда « ҳоҷиб »

زان شمع هدایت ز هدایت شده «حاجب »

Хомаш накунад бод бидон , шамъи ҳудо ро

خامش نکند باد بدان، شمع هدی را