Куҷо аз дӯзахи андешади танӣ каз меҳри ту сӯзад

کجا از دوزخ اندیشد تنی کز مهر تو سوزد

Чаро ёди биҳишти оради дилӣ каз меҳрати афрӯзад

چرا یاد بهشت آرد دلی کز مهرت افروزد

Гар афлотӯн шавад зинда шавад шайдо ва чун банда

گر افلاطون شود زنده شود شیدا و چون بنده

зи ишқи он лабу хандаи злФзш абҷад омӯзад

ز عشق آن لب و خنده زلفظش ابجد آموزد

Раво бошад ба ҷони ту ки дар даври замони ту

روا باشد به جان تو که در دور زمان تو

Дили номеҳрбони ту зи ҷонами воми кин ту зад

دل نامهربان تو ز جانم وام کین تو زد

Дили озорои ҷигари сўзои басои шабҳо басои рўзо

دل آزارا جگر سوزا بسا شبها بسا روزا

Дилам бо ишқи ҷони сўзо ба роҳати дида бар дузад

دلم با عشق جان سوزا به راهت دیده بر دوزد

зи васлат гар шавам хуррами магари икдми зи нам бе ғам

ز وصلت گر شوم خرم مگر یکدم ز نم بی غم

Басои шодӣ казон икдми дили пар дардам андӯзад

بسا شادی کزان یکدم دل پر دردم اندوزد

Манам каз ранҷи бедорӣ ба рӯзи орми шаби торӣ

منم کز رنج بیداری به روز آرم شب تاری

Бад-ӣни хории бад-ӣни зории дилат бар ман наме сӯзад

بدین خواری بدین زاری دلت بر من نمی‌سوزد