Паноҳу қдўаҳи офоқи маҷди давлату дайн

پناه و قدوه آفاق مجد دولت و دین

Ки нест дар ҳамаи олам чу ту схндонӣ

که نیست در همه عالم چو تو سخندانی

зи рои равшани ту лмъаҳ эйу хуршедӣ

ز رای روشن تو لمعه ای و خورشیدی

зи ҷоми хотири ту ҷуръаеу сҳбонӣ

ز جام خاطر تو جرعه ای و سحبانی

Ба фазлу донишу тадбири осифи дгарӣ

به فضل و دانش و تدبیر آصف دگری

Ба ҳаламу ҳикмату дайни парварии сулаймонӣ

به حلم و حکمت و دین پروری سلیمانی

Камолу фазли турои васф чун тавонам гуфт

کمال و فضل ترا وصف چون توانم گفت

Ки фазлу ҷӯад туро нест ҳеҷ поёнӣ

که فضل و جود ترا نیست هیچ پایانی

Хдоигоно то ман шунидаам шеърат

خدایگانا تا من شنیده ام شعرت

Чаҳ ҷои шеъри ваҳйии чунонкии фарқоне

چه جای شعر وحیی چنانکه فرقانی

зи завқу лиззати алфози ту чунон шуда ам

ز ذوق و لذت الفاظ تو چنان شده ام

Ки мондаам ба таъаҷҷуби басони ҳайронӣ

که مانده ام به تعجب بسان حیرانی

Чаҳ чора чунки саодат намедиҳад ёрӣ

چه چاره چونکه سعادت نمی دهد یاری

Ки ман нивисам аз ашъори хоҷаи девонӣ

که من نویسم از اشعار خواجه دیوانی

Агар чаҳ ҳад раҳе нест лек ме гуяд

اگر چه حد رهی نیست لیک می گوید

Маро ба хат худоӣ орзӯаст девонӣ

مرا به خط خدای آرزوست دیوانی