Вақт онаст ки гулбунтар ва хандон гардад

وقت آنست که گلبن تر و خندان گردد

Гиряи абри ҳамаи зевар бустон гардад

گریه ابر همه زیور بستان گردد

Шакли авроқ бар ашҷор чу ханҷар бошад

شکل اوراق بر اشجار چو خنجر باشد

Сӯрати ғунчаи сероб чу пайкон гардад

صورت غنچه سیراب چو پیکان گردد

Қатрае кобри дроФшон ба баҳор ифшоанд

قطره ای کابر درافشان به بحار افشاند

Боз дар коми садаф дар дроФшон гардад

باز در کام صدف در درافشان گردد

Боди ойини дами исо Марям гирад

باد آئین دم عیسی مریم گیرد

То шукуфа чу кафи Мӯсо умрон гардад

تا شکوفه چو کف موسی عمران گردد

Хутба бар ном глсрх кунад булбули маст

خطبه بر نام گلسرخ کند بلبل مست

Ба чаҳ рухсат чу буд маст хтб хон гардад

به چه رخصت چو بود مست خطب خوان گردد

Чашми ?наргаш мутаҳайир нигарад ошиқи вор

چشم نرگش متحیر نگرد عاشق وار

Ба табассуми даҳани ғунча чу хандон гардад

به تبسم دهن غنچه چو خندان گردد

Чун хати сабз бунафша бидамад аз ғайрат

چون خط سبز بنفشه بدمد از غیرت

Турраи сунбули сероб парешон гардад

طره سنبل سیراب پریشان گردد

Дар чамани гирди саман чунки бунафша бидамад

در چمن گرد سمن چونکه بنفشه بدمد

Оризи ёри ман онро ба занах баргирад

عارض یار من آن را به زنخ برگیرد

Булбул аз минбари гулбун чунки даройад ба сухан

بلبل از منبر گلبن چونکه درآید به سخن

Сурхи гули ҷома дарон поя минбар гирад

سرخ گل جامه دران پایه منبر گیرد

Қамарӣ аз сарв чу оҳӣ бузанд сӯхтаи вор

قمری از سرو چو آهی بزند سوخته وار

Фохтаи нола ба оҳанг дигар даргирад

فاخته ناله به آهنگ دگر درگیرد

Базм дар боғи намӯдорӣ фирдавс кунад

بزم در باغ نموداری فردوس کند

Бода дар соғари хосият кавсар гирад

باده در ساغر خاصیت کوثر گیرد

Ҳар ки ошиқ буд ва бода хӯрд дарҳари ҷом

هر که عاشق بود و باده خورد درهر جام

Ёди назму сухани олӣ ҳамгар гирад

یاد نظم و سخن عالی همگر گیرد

Вақт онаст ки мисатон ба саҳар бархезанд

وقت آنست که مستان به سحر برخیزند

Май озргўн дар ҷом булӯрӣн резанд

می آذرگون در جام بلورین ریزند

Айши созанд ва май оранд ва самоъ оғозанд

عیش سازند و می آرند و سماع آغازند

Пой кубанд ба якбор ва нишот ангезанд

پای کوبند به یکبار و نشاط انگیزند

Гоҳи мастӣ чу сар аз хоб гарон оядашон

گاه مستی چو سر از خواب گران آیدشان

Ҳар яке дар сари зулф санамӣ овезанд

هر یکی در سر زلف صنمی آویزند

Шоҳидон чун талаби ҷом мева равад кунанд

شاهدان چون طلب جام می و رود کنند

Ошиқон аз сари ҷону ғам тан бархезанд

عاشقان از سر جان و غم تن برخیزند

Наварӯсони чаман ҳар саҳарӣ ҷилва кунанд

نوعروسان چمن هر سحری جلوه کنند

Нақшбандони сабои ранг баҳор омезанд

نقشبندان صبا رنگ بهار آمیزند

Ҳар саҳари абри гуҳарбору насими саҳарӣ

هر سحر ابر گهربار و نسیم سحری

Бар сари сабзау гули лўлў ва марҷон резанд

بر سر سبزه و گل لولو و مرجان ریزند

Лашкари булбули туркӣ лақаб оянд ба боғ

لشکر بلبل ترکی لقب آیند به باغ

Хайли зоғи ҳабашӣ рӯй ҳама бигурезанд

خیل زاغ حبشی روی همه بگریزند

Вақт онаст ки ёрон меравшан гиранд

وقت آنست که یاران می روشن گیرند

Базми оростаро дргл ва сӯсан гиранд

بزم آراسته را درگل و سوسن گیرند

Субҳдами бодаи хурони сӯй гулистон оянд

صبحدم باده خوران سوی گلستان آیند

Шомгаҳи масту хиромони раҳ гулшан гиранд

شامگه مست و خرامان ره گلشن گیرند

Шоҳидони майли ҳамаи сӯй дар дӯст кунанд

شاهدان میل همه سوی در دوست کنند

Ошиқон бар сари раҳи манзил ва маскан гиранд

عاشقان بر سر ره منزل و مسکن گیرند

Дилбарон чун мева раваду гул ва саҳро талабанд

دلبران چون می و رود و گل و صحرا طلبند

Бедилони тарки дилу ҷону сар ва тан гиранд

بیدلان ترک دل و جان و سر و تن گیرند

Қамарӣу сорӣ дар боғи втнгаҳи созанд

قمری و ساری در باغ وطنگه سازند

Булбулу фохта бар сарв нишеман гиранд

بلبل و فاخته بر سرو نشیمن گیرند

Булбулон чун ба саҳари замзама ва нола кунанд

بلبلان چون به سحر زمزمه و ناله کنند

Ҳамаи оҳанги зи оҳи саҳар ман гиранд

همه آهنگ ز آه سحر من گیرند

Пхтгонӣ ки ба ҳар ҷом мехом хуранд

پختگانی که به هر جام می خام خورند

Ҳама бар ёди ман сӯхта хирман гиранд

همه بر یاد من سوخته خرمن گیرند

Вақт онаст ки булбул ба гулистон ояд

وقت آنست که بلبل به گلستان آید

Ҳар ки ошиқ буд аз хона ба бустон ояд

هر که عاشق بود از خانه به بستان آید

Ғунча дар пӯст нагунҷад зи нишот мева равад

غنچه در پوست نگنجد ز نشاط می و رود

То ки аз тарафи гулистон ба шабистон ояд

تا که از طرف گلستان به شبستان آید

Ростии гул ба вафои ёр маро ме монад

راستی گل به وفا یار مرا می ماند

Ки висолаш ба яке ҳафта ба поён ояд

که وصالش به یکی هفته به پایان آید

Гул ба базми ҳамаи кас айш кунад чун бути ман

گل به بزم همه کس عیش کند چون بت من

То чу ман булбули бечора ба афғон ояд

تا چو من بلبل بیچاره به افغان آید

Булбули хаста чу ман аз паии икҳФтаҳи висол

بلبل خسته چو من از پی یکهفته وصال

Ранҷ яксола кашад чун гуҳ ҳиҷрон ояд

رنج یکساله کشد چون گه هجران آید

Ҳамаи шаб нола кунам бар сифати булбул лек

همه شب ناله کنم بر صفت بلبل لیک

Нолаи булбул ва ман ҳарду на яксон ояд

ناله بلبل و من هردو نه یکسان آید

Нолаи булбули маст аз тараби гули хезад

ناله بلبل مست از طرب گل خیزد

Нолаи ман ҳама аз сӯзи дил ва ҷон ояд

ناله من همه از سوز دل و جان آید

Вақт онаст ки бар дашт тамошо бошад

وقت آنست که بر دشت تماشا باشد

Боғро зинату зеб аз гул раъно бошад

باغ را زینت و زیب از گل رعنا باشد

Ҳар ки ӯ ҷонвараст орзӯӣ ёр кунад

هر که او جانور است آرزوی یار کند

Ҳар киро ҳаст дилии ошиқ ва шайдо бошад

هر که را هست دلی عاشق و شیدا باشد

Зарраи санги ҳамаи лаъл Бадахшон гардад

ذره سنگ همه لعل بدخشان گردد

Қатраи абри ҳамаи лўлў лоло бошад

قطره ابر همه لولو لالا باشد

Субҳдами сӯии гулистон ба тамошо бингар

صبحدم سوی گلستان به تماشا بنگر

Ки ба ҳргўшаҳи яке айш муҳайё бошад

که به هرگوشه یکی عیش مهیا باشد

Ман мискини ҳазинам ки надорам ин бахт

من مسکین حزینم که ندارم این بخت

Ки ба саҳро шуданами Зуҳра ва ёро бошад

که به صحرا شدنم زهره و یارا باشد

Меҳнати фурқати ёрам чу бад-ӣни рӯзи нишонд

محنت فرقت یارم چو بدین روز نشاند

Гар нишотӣ кунам он аз сар савдо бошад

گر نشاطی کنم آن از سر سودا باشد

Бо чунин хотири ошуфта ва ин дил ки марост

با چنین خاطر آشفته و این دل که مراست

Кӣ марои хотири боғу сар саҳро бошад

کی مرا خاطر باغ و سر صحرا باشد

Вақт онаст ки шӯридаи сиррӣ пеша кунам

وقت آنست که شوریده سری پیشه کنم

Боз бар қоидаи бихўобу хурӣ пеша кунам

باز بر قاعده بیخواب و خوری پیشه کنم

Чун дили ман ба ҷуз аз ишқ надорад пеша

چون دل من به جز از عشق ندارد پیشه

Ба ҷуз он нест ки он пешаи варӣ пеша кунам

به جز آن نیست که آن پیشه وری پیشه کنم

Тарабу айш чу бо бодаи хурон май байнам

طرب و عیش چو با باده خوران می بینم

То тавонам тарабу бодаи хурӣ пеша кунам

تا توانم طرب و باده خوری پیشه کنم

Чун зи эҳдоси ҷаҳони бихброни бихбрнд

چون ز احداث جهان بیخبران بیخبرند

Ман бакӯшам ки ҳамаи бихбрӣ пеша кунам

من بکوشم که همه بیخبری پیشه کنم

Ҳамчуи булбул ки ба гулзор бинолад бар гул

همچو بلبل که به گلزار بنالد بر گل

Ман бар дилбари худ лобагарӣ пеша кунам

من بر دلبر خود لابه گری پیشه کنم

Вагар аз ман бути ман лоба гарӣ напасандад

وگر از من بت من لابه گری نپسندد

Гӯшае гираму хунобагарӣ пеша кунам

گوشه ای گیرم و خونابه گری پیشه کنم

Расми маддоҳӣу ойини тахаллус чу намонад

رسم مداحی و آئین تخلص چو نماند

Дар ғазали парварӣу шърўрӣ пеша кунам

در غزل پروری و شعروری پیشه کنم