эй ки бар оина аз рухи сӯрат ҷон карда Эй

ای که بر آینه از رخ صورت جان کرده‌ای

Обро аз рухи маҳали сӯрат осон карда Эй

آب را از رخ محل صورت آسان کرده‌ای

Хештани бинии магар эй ёр кандар оина

خویشتن بینی مگر ای یار کاندر آینه

Хештан байн гаштае то сӯрат ҷон карда Эй

خویشتن‌بین گشته‌ای تا صورت جان کرده‌ای

Чун наме ёрад касе гул чидан аз рухсори ту

چون نمی‌یارد کسی گل چیدن از رخسار تو

Пас барои зинати хеши он гулистон карда Эй

پس برای زینت خویش آن گلستان کرده‌ای

Мӯъҷизаст ин не ки саҳарӣ ошкор оварда Эй

معجز است این نی که سحری آشکار آورده‌ای

Кандар он сад сомриро беш ҳайрон карда Эй

کاندر آن صد سامری را بیش حیران کرده‌ای

Ошиқон аз дарду ҳасрати лаб ба дандон май газанд

عاشقان از درد و حسرت لب به دندان می‌گزند

То ту дар лаби коми Хизр аз ноз пинҳон карда Эй

تا تو در لب کام خضر از ناز پنهان کرده‌ای

Хизри хатат то қарини оби ҳайвони омадаи сет

خضر خطت تا قرین آب حیوان آمده‌ست

Баси Сикандарро косири дард ҳурмон карда Эй

بس سکندر را کاسیر درد حرمان کرده‌ای

Шуд дилам чун гӯии саргардони майдони ҳавас

شد دلم چون گوی سرگردان میدان هوس

То ту аз анбар ба гирди моҳ чавгон карда Эй

تا تو از عنبر به گرد ماه چوگان کرده‌ای

Бо чунин чавгон ба қасди сад ҳазорон дил чу гӯй

با چنین چوگان به قصد صد هزاران دل چو گوی

Бар сари майдони ҳасани оҳанг ҷавлон карда Эй

بر سر میدان حسن آهنگ جولان کرده‌ای

Бар лабат холӣаст ҳамчун донае коФкндаҳ Эй

بر لبت خالیست همچون دانه‌ای کافکنده‌ای

Бар рахти зулфӣ ки доми сад мусулмон карда Эй

بر رخت زلفی که دام صد مسلمان کرده‌ای

Ошиқами аҳли хуросонро бидон рағбат ки ту

عاشقم اهل خراسان را بدان رغبت که تو

Хештанро қиблаи аҳл хуросон карда Эй

خویشتن را قبله اهل خراسان کرده‌ای

Баси фурӯзони талъатӣ чун шамъи монои як шабӣ

بس فروزان طلعتی چون شمع مانا یک شبی

Хизмати хлўтгаҳи дастур Эрон карда Эй

خدمت خلوتگه دستور ایران کرده‌ای