Омад нафас ба охири як ҳам нафас надорам

آمد نفس به آخر یک هم نفس ندارم

Ҳам камтарами зи ҳеҷ ва ҳам ҳечкас надорам

هم کمترم ز هیچ و هم هیچکس ندارم

Ҷузи сӯии тоби зулфат аз дил асар наёбам

جز سوی تاب زلفت از دل اثر نیابم

Ҷузи васли хоки пояти дрср ҳавас надорам

جز وصل خاک پایت درسر هوس ندارم

Бидодгари нигоро раҳмӣ бикун чу доне

بیدادگر نگارا رحمی بکن چو دانی

Кандар ҷаҳон ба ҷузи ту фарёд рас надорам

کاندر جهان به جز تو فریاد رس ندارم

Аз шом то саҳаргаҳ гирдам бигард Кувайт

از شام تا سحرگه گردم بگرد کویت

Чун ҳаст шаҳнаи ишқати бим асас надорам

چون هست شحنه عشقت بیم عسس ندارم

Гоҳ аз нафас бисӯзам дарёу кӯҳ гоҳе

گاه از نفس بسوزم دریا و کوه گاهی

Гирдами чунонкии гўӣии дрхўд нафас надорам

گردم چنانکه گوئی درخود نفس ندارم

Шояд ки нест гирдам то солу моҳи борӣ

شاید که نیست گردم تا سال و ماه باری

Дил дар қафас набинам ҷон дар ҳрс надорам

دل در قفس نبینم جان در حرس ندارم

эй ақл чанд гўӣӣ кохр куҷост сабрат

ای عقل چند گوئی کاخر کجاست صبرت

Гар ту ббўии сабрии ман сабр пас надорам

گر تو ببوی صبری من صبر پس ندارم