Имрӯзи яке хуши суханӣ назд ман омад

امروز یکی خوش سخنی نزد من آمد

Каз омаданаши ҷон дигар дар бадан омад

کز آمدنش جان دگر در بدن آمد

Ширини суханӣ буд чунон чуст ки гўӣӣ

شیرین سخنی بود چنان چست که گوئی

Хойид чу тӯтии шукр ва дар сухан омад

خایید چو طوطی شکر و در سخن آمد

Чашми бад аз он давр ки чун он сухан ӯ

چشم بد از آن دور که چون آن سخن او

Дар гӯши ман шефта мумтаҳан омад

در گوش من شیفته ممتحن آمد

Чун гули бшкФтми зи тараб гарчи аз ин беш

چون گل بشکفتم ز طرب گرچه از این بیش

Чун лолаи ҳамеи хӯни дилам дар даҳан омад

چون لاله همی خون دلم در دهن آمد

Гуфтам ки изоин пас ману мадҳи ту азирок

گفتم که ازاین پس من و مدح تو ازیراک

Булбули бсроид чу гули андар чаман омад

بلبل بسراید چو گل اندر چمن آمد

Аввали сухани ин буд ки ин ёри дили ором

اول سخن این بود که این یار دل آرام

Бас тохтау бохта аз тохтан омад

بس تاخته و باخته از تاختن آمد

Гар хоҳам маъшӯқ худ ӣнҷост дили ором

گر خواهم معشوق خود اینجاست دل آرام

Вар ҷӯям мамдуҳи худованд ман омад

ور جویم ممدوح خداوند من آمد

эй бар сифати Юсуфяти ҳасани гувоҳӣ

ای بر صفت یوسفیت حسن گواهی

Монандаи Юсуф шуда дар ғурбати шоҳӣ

ماننده یوسف شده در غربت شاهی

Ҳасани ту туро бе бхбрии барда ба Тахтӣ

حسن تو ترا بی بخبری برده به تختی

Меҳри ту маро бегунаҳӣ карда ба чоҳӣ

مهر تو مرا بی گنهی کرده به چاهی

Аз лаъли ту як ханда ва аз ақли ҷаҳонӣ

از لعل تو یک خنده و از عقل جهانی

Аз ҷазаъи ту як новак ва аз сабри сипоҳӣ

از جزع تو یک ناوک و از صبر سپاهی

Дилро зи хати оризи ту обу гёӣӣ

دل را ز خط عارض تو آب و گیائی

Зон дар хами зулф ту гирифтаст паноҳӣ

زان در خم زلف تو گرفت است پناهی

Айбаш натавон кард ки ноед бар ман ҳеҷ

عیبش نتوان کرد که ناید بر من هیچ

Онҷо накунад хира на обӣу гиёҳӣ

آنجا نکند خیره نه آبی و گیاهی

Гўбоши ҳамонҷоу буриш беш наёяд

گوباش همانجا و برش بیش نیاید

Аз бандагии садр аҷал монад ба ҷоҳӣ

از بندگی صدر اجل ماند به جاهی

Ман худ кӣм аз ҳастӣу зи нестии дил

من خود کیم از هستی و ز نیستی دل

Дил донаду зулфи ту ва ман донаму оҳӣ

دل داند و زلف تو و من دانم و آهی

Имсоли зи ҳиҷрони ту эй хуши писари ман

امسال ز هجران تو ای خوش پسر من

Ёрб чаҳ ъно буд ки омад ба сари ман

یارب چه عنا بود که آمد به سر من

Хӯнам чу ҷигар баста шуд аз дарду аҷаби онк

خونم چو جگر بسته شد از درد و عجب آنک

Аз дида ту бикшодӣ хӯни ҷигари ман

از دیده تو بگشادی خون جگر من

Гар зини сафарат дайртар оварадӣ гардун

گر زین سفرت دیرتر آوردی گردون

Будӣ ки з гардун бигузаштӣ сафари ман

بودی که ز گردون بگذشتی سفر من

Дар кори дилами Зуҳра ҳамоно назарӣ кард

در کار دلم زهره همانا نظری کرد

КоФтоди барон рӯй чу Зуҳраи назари ман

کافتاد برآن روی چو زهره نظر من

намегуфт турои хез ки назд ту расад ёр

می گفت ترا خیز که نزد تو رسد یار

Алмнаҳи ллаҳ ки аён шуд хабари ман

المنة لله که عیان شد خبر من

Дидӣ ки бар андохт бар фурқати ту об

دیدی که بر انداخت بر فرقت تو آب

Аз ғояти сӯзи ҷигари ин чашмтар ман

از غایت سوز جگر این چشم تر من

Худ буд дилами равшан аз баҳри худованд

خود بود دلم روشن از بهر خداوند

Кандар шаби ғами васл ту бошад саҳари ман

کاندر شب غم وصل تو باشد سحر من

Имрӯз агарам ҳамчуи фалаки дида ҳазор аст

امروز اگرم همچو فلک دیده هزار است

Пеши рух чун моҳи ту эй дӯст бакор аст

پیش رخ چون ماه تو ای دوست بکار است

Каз хуррамӣу тозагии ту дилу ҷонам

کز خرمی و تازگی تو دل و جانم

Бо хуррамӣу тозагии боғ ва баҳор аст

با خرمی و تازگی باغ و بهار است

Аз машки хатати вақтам чу анбар Соро аст

از مشک خطت وقتم چو عنبر سارا است

Вази сими ?бирти корам чун зар айёр аст

وز سیم برت کارم چون زر عیار است

Бо ман сухани ту ҳама аз лоба ва рию аст

با من سخن تو همه از لابه و ریو است

Боту сухани ман ҳама аз бӯс ва канор аст

باتو سخن من همه از بوس و کنار است

Бории рухи зарринами ашкстаҳ чу сим аст

باری رخ زرینم اشکسته چو سیم است

Бории дили пари хӯнами хандон чу анор аст

باری دل پر خونم خندان چو انار است

Май хост ки ботил кунадам ҳиҷр ба бедод

می خواست که باطل کندم هجر به بیداد

Аз адли қавоми аддӣни ҳқо ки наёраст

از عدل قوام الدین حقا که نیارست

Садрӣ ки чунон ҳаргизи як род набошад

صدری که چنان هرگز یک راد نباشد

Шодяши мабодо ки бадв шод набошад

شادیش مبادا که بدو شاد نباشد

Фаръии надиҳади умр казу моя нагирад

فرعی ندهد عمر کزو مایه نگیرد

Аслӣ накунад теғ чу пӯлод набошад

اصلی نکند تیغ چو پولاد نباشد

Фарёди раси халқ ҷаҳонасту зи ҷўдш

فریاد رس خلق جهان است و ز جودش

Як ганҷ набинӣ ки ба фарёд набошад

یک گنج نبینی که به فریاد نباشد

БрФрқи аҷали бأсши ҷуз хок набошад

برفرق اجل بأسش جز خاک نباشد

Дар дасти амл бе ӯ ҷуз ёд набошад

در دست امل بی او جز یاد نباشد

Аз наргиси зари дору забоновар сӯсан

از نرگس زر دار و زبان آور سوسن

Дар дасту дилаши ҷуз ба мисли бод набошад

در دست و دلش جز به مثل باد نباشد

Бенеъмат ӯ наргистар чашм нагардад

بی نعمت او نرگس تر چشم نگردد

Бехизмат ӯ сӯсан озод набошад

بی خدمت او سوسن آزاد نباشد

Инсоф бидиҳ кўкни кӯи Таҳамтани рӯзи набард ӯ аст

انصاف بده کوکن کو تهمتن روز نبرد او است

Мадҳи арнаҳ чунин гӯям аз дод набошад

مدح ارنه چنین گویم از داد نباشد

эй зоти ту мари зоти хирадро зи равон ба

ای ذات تو مر ذات خرد را ز روان به

Назд ту яке роҳати халқ аз ду ҷаҳон ба

نزد تو یکی راحت خلق از دو جهان به

Аз бод наҳайбат чу дили хасм сабк шуд

از باد نهیبت چو دل خصم سبک شد

Аз бодаи ҷавдати сари умеди гарон ба

از باده جودت سر امید گران به

Аз хома чун тирати хасмат чу камон шуд

از خامه چون تیرت خصمت چو کمان شد

Ҳар кас ки гунаҳ дорад дар дил чу камон ба

هر کس که گنه دارد در دل چو کمان به

Зон то ҳамаи дарди худ аз иқбол ту бинад

زان تا همه درد خود از اقبال تو بیند

Ҳамвора бидонадяши ту бо заҳмати ҷон ба

همواره بداندیش تو با زحمت جان به

Девӣ ки сари оташи фитнаи ҳама ӯ дид

دیوی که سر آتش فتنه همه او دید

Аз пеши ту берун чаҳ дар малики ҷаҳон ба

از پیش تو بیرون چه در ملک جهان به

Дар санг ниҳон шуд зи ту чун оташ алҳақ

در سنگ نهان شد ز تو چون آتش الحق

Ҳар кас ки буд хасми ту дар санги ниҳон ба

هر کس که بود خصم تو در سنگ نهان به

Гар кӯҳи яке бади гуҳар аз шарм ниҳон кард

گر کوه یکی بد گهر از شرم نهان کرد

Оварад ба ту сад гуҳари дигар аз он ба

آورد به تو صد گهر دیگر از آن به

Онӣ ки ба ту дидаи давлат нигарон аст

آنی که به تو دیده دولت نگران است

Зоти ту писандидаи султон ҷаҳон аст

ذات تو پسندیده سلطان جهان است

Ҳастӣ ту ҷаҳонро ба кифоят чу Уторид

هستی تو جهان را به کفایت چو عطارد

Шояд ки турои маркази маъмур нишон аст

شاید که ترا مرکز معمور نشان است

Каз сунбулаи махсӯси шарафи гашти Уторид

کز سنبله مخصوص شرف گشت عطارد

Чун банигарӣ ӯро худ хона ҳамон аст

چون به نگری او را خود خانه همان است

эй онкӣ ба ту сӯрати иқбол яқин аст

ای آنکه به تو صورت اقبال یقین است

Вази ҷӯади ту дар ҳастӣ худ кон ба гумон аст

وز جود تو در هستی خود کان به گمان است

Май хости раҳе то ки ҳаводории худ ро

می خواست رهی تا که هواداری خود را

Тақрир кунад худ яке аз сад натавон аст

تقریر کند خود یکی از صد نتوان است

Бо ин ҳамаи бнгошт дар ин шеър чу дебо

با این همه بنگاشت در این شعر چو دیبا

Дибоҷаи он меҳр ки дар даст ниҳон аст

دیباجه آن مهر که در دست نهان است