Пас аз чанде кунад як лаҳза бо ман ёри давронаш

پس از چندی کند یک لحظه با من یار دورانش

Ки доғи тозае бигузорадам бар дили зи ҳиҷронаш

که داغ تازه‌ای بگذاردم بر دل ز هجرانش

Пас аз умрӣ ки мегардад ба комами як нафаси гардун

پس از عمری که می‌گردد به کامم یک نفس گردون

намедонам ки месозад ? ҳамон соъати пушаймонаш

نمی‌دانم که می‌سازد همان ساعت پشیمانش

Чу аз ҳам ошён афтод мурғии давр ва танҳо шуд

چو از هم‌آشیان افتاد مرغی دور و تنها شد

Буд кунҷи қафаси хуштар зи парвози гулистонаш

بوَد کنج قفس خوش‌تر ز پرواز گلستانش

з бетобӣ ҳаме ҷӯям з ҳар каси чораи дардӣ

ز بی‌تابی همی‌ جویم ز هر کس چارهٔ دردی

Ки медонам фурӯ мемонад афлотӯни зи дирамонаш

که می‌دانم فرو می‌ماند افلاطون ز درمانش

Дилаш сахтасту паймони суст аз он бе меҳри сангини дил

دلش سخت است و پیمان سست از آن بی‌مهرِ سنگین‌دل

Набудам шикваегар чун дилаш май буд паймонаш

نبودم شکوه‌ای گر چون دلش می‌بود پیمانش

Ба ман гуфтӣ ки ҷаври ман ниҳон май дор аз мардум

به من گفتی که جور من نهان می‌دار از مردم

Ту ҳам навъе ҷафо мекун ки битавон дошт пинҳонаш

تو هم نوعی جفا می‌کن که بتوان داشت پنهانش

Тан ҳотиф назор аз дард даврӣ дидӣу дардо

تن هاتف نزار از درد دوری دیدی و دردا

Надонистӣ ки ҳиҷронат чҳо кардааст бо ҷонаш

ندانستی که هجرانت چه‌ها کرده‌ست با جانش