Ҳайф аз ҳадяи он гули раъно

حیف از هدیه آن گل رعنا

Ки парии чеҳра буду ҳури сиришт

که پری چهره بود و حور سرشت

Ҳайф аз он тозаи гул ки бар шохаш

حیف از آن تازه گل که بر شاخش

Дасти гулчин рӯзгор наҳашт

دست گلچین روزگار نهشت

Аз ҳарираши либос буд охир

از حریرش لباس بود آخر

Бистараши хоки гашту болини хишт

بسترش خاک گشت و بالین خشت

Риштаи умри он ягонаи гуҳар

رشتهٔ عمر آن یگانه گهر

Гардиши чархи байн чигуна буришат

گردش چرخ بین چگونه برشت

Буд то мазраъи ҷаҳонаши ҷой

بود تا مزرع جهانش جای

Тухми хайроти ҷовдонии кишт

تخم خیرات جاودانی کشت

Ҳама некӣ гузид ва некӣ кард

همه نیکی گزید و نیکی کرد

Оре аз хуби брнёиди зишт

آری از خوب برنیاید زشت

Алғрз чун азин ҷаҳони хароб

الغرض چون ازین جهان خراب

Сӯии гулзор хулд рафт навишт :

سوی گلزار خلد رفت نوشت:

Ҳотифи хастаи дил ба таърихаш

هاتف خسته‌دل به تاریخش

Аз ҷаҳон ҳадя шуд ба сӯии биҳишт

از جهان هدیه شد به سوی بهشت