Таманно чун насузад дар замири ман ? ки ме бошад

تمنا چون نسوزد در ضمیر من؟ که می باشد

Туфи саҳрои маҳшар , синаҳои дили фигорон ро

تف صحرای محشر، سینه های دل فگاران را

Ним кӯтаҳи назар каз норасоӣҳои худ санҷам

نیم کوته نظر کز نارساییهای خود سنجم

Ба он зулфи мусалсал , имтидоди рӯзгорон ро

به آن زلف مسلسل، امتداد روزگاران را

Тиҳии каф рафтан беқисматон аз ман бидон монад

تهی کف رفتن بی قسمتان از من بدان ماند

Ки бози оранд аз майхонаи холӣ , ҳӯшёрон ро

که باز آرند از میخانه خالی، هوشیاران را

Гули хуррами дилӣ бенакҳат ӯ ншкФд ҷое

گل خرم دلی بی نکهت او نشکفد جایی

Баҳори аҳд ҷамшедаст ҷом майгусорон ро

بهار عهد جمشید است جام می گساران را

Сарояд як Нитсаатон ноларо ҳар устихони ман

سراید یک نیستان ناله را هر استخوان من

Дар он водӣ ки чун мӯранд шерон , неи саворон ро

در آن وادی که چون مورند شیران، نی سواران را

Шикваии ошиқони роъшқи бахшидаи сет каз ваҳшат

شکوهی عاشقان راعشق بخشیده ست کز وحشت

Паланг оҳӯ шавад нахҷӣргоҳи доғдорон ро

پلنگ آهو شود نخجیرگاه داغداران را

Замин синаам аз оби пайкони ту гулшан шуд

زمین سینه ام از آب پیکان تو گلشن شد

Нахоҳад хоки ин омоҷгаҳ , ҷузи тири борон ро

نخواهد خاک این آماجگه، جز تیر باران را

Гиребон чок бошад далқи мо трдомнон то кӣ ?

گریبان چاک باشد دلق ما تردامنان تا کی؟

Ба май олӯдаи гардони хирқаи парҳезгорон ро

به می آلوده گردان خرقهٔ پرهیزگاران را

Ҳазин , аз хомаи мишкӣни саводам чун рақами резад

حزین ، از خامه مشکین سوادم چون رقم ریزد

Варақ монад ба дастам , оризи нўхти узрон ро

ورق ماند به دستم، عارض نوخط عذران را