эй вақфи шаҳидони ту саҳрои қиёмат

ای وقف شهیدان تو صحرای قیامت

Овозае аз кӯии ту ғавғои қиёмат

آوازه ای از کوی تو غوغای قیامت

эй силсилаи зулфи ту бар пои қиёмат

ای سلسلهٔ زلف تو بر پای قیامت

Савдоеи холи ту , сувидои қиёмат

سودایی خال تو، سویدای قیامت

Бе доғи таманнои ту як сина надидам

بی داغ تمنّای تو یک سینه ندیدم

Ҳар чанд ки гаштам ба саропои қиёмат

هر چند که گشتم به سراپای قیامت

Аз ҷилваи қиёмат ба ҷаҳони афкан ва магузор

از جلوه قیامت به جهان افکن و مگذار

Дар хоки баради хок , таманнои қиёмат

در خاک برد خاک، تمنای قیامت

Бар турбати ман ҷилва кун аз нозука хоҳам

بر تربت من جلوه کن از نازکه خواهم

Сармасти нуҳуми рӯ ба тамошои қиёмат

سرمست نهم رو به تماشای قیامت

Ҳам чашми тубраами зани ҳангома ӣ маҳшар

هم چشم توبرهم زن هنگامه ی محشر

Ҳам қади ту срФтнҳءи ғавғои қиёмат

هم قد تو سرفتنهء غوغای قیامت

Аз майкадаи чашми ту ҳар кас ки хӯрд май

از میکدهٔ چشم تو هر کس که خورد می

Ҳушёр нагардад , ба тақозои қиёмат

هشیار نگردد، به تقاضای قیامت

Зон ваъда ба фардои диҳӣ амрўзкаҳ бошад

زان وعده به فردا دهی امروزکه باشد

Фардои туро , ваъдаи фардои қиёмат

فردای تو را، وعدهٔ فردای قیامت

Чун чашми ту , мастонаи сар аз хоби برارد

چون چشم تو، مستانه سر از خواب برآرد

Бихўд шуда ӣ ишқи ту фардои қиёмат

بیخود شده ی عشق تو فردای قیامت

Андешае аз ҳашари ндорбм ки саҳл аст

اندیشه ای از حشر نداربم که سهل است

Бо оташи ҳиҷрони ту гармои қиёмат

با آتش هجران تو گرمای قیامت

Даркор ҳазин кун нигаҳии гарм , ки фардо

درکار حزین کن نگهی گرم، که فردا

Беҳуш буд бодияи паймои қиёмат

بی هوش بود بادیه پیمای قیامت