зи ишқ , шӯр ҷунун шуд , як аз ҳазор маро

ز عشق، شور جنون شد، یک از هزار مرا

Саводи сунбули хат , шуд сияҳи баҳори маро

سواد سنبل خط، شد سیه بهار مرا

Ба водӣӣ зада ишқи ту панҷа дар хӯнам

به وادیی زده عشق تو پنجه در خونم

Ки шамъ , дида шераст , бар мазори маро

که شمع، دیدهٔ شیر است، بر مزار مرا

Шикори бсмли ман зиндагии з сар гирад

شکار بسمل من زندگی ز سر گیرد

Агар расад ба сари он нозанини савори маро

اگر رسد به سر آن نازنین سوار مرا

Диёри ишқ буд ҷилваи гоҳи шоҳиди ҳасан

دیار عشق بود جلوه گاه شاهد حسن

Ба дида серума кашад хоки ин диёри маро

به دیده سرمه کشد خاک این دیار مرا

зи сайли ҳодиса , вайронаам чаҳ ғам дорад ?

ز سیل حادثه، ویرانه ام چه غم دارد؟

Ғубори хотир ман созад устувори маро

غبار خاطر من سازد استوار مرا

зи ҳасрати гули рухсораи самани бӯе

ز حسرت گل رخسارهٔ سمن بویی

Нигаҳ ба перҳани дида , гашта хори маро

نگه به پیرهن دیده، گشته خار مرا

Ҳазин агар халафии зеб дудмонам нест

حزین اگر خلفی زیب دودمانم نیست

Басаст ин ғазали тоза , ёдгори маро

بس است این غزل تازه، یادگار مرا