Лабат ба перҳани танги ғунча хор кунад

لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند

Абири хати ту хӯн дар дил баҳор кунад

عبیر خطّ تو خون در دل بهار کند

Хароби наргис шӯхат шудам ки аз нигаҳӣ

خراب نرگس شوخت شدم که از نگهی

Саросари ду ҷаҳонро киришма зор кунад

سراسر دو جهان را کرشمه زار کند

Равад чу мавҷи зи дасташ , Аннани худдорӣ

رود چو موج ز دستش، عنان خودداری

Хироми нози ту онро ки беқарор кунад

خرام ناز تو آن را که بی قرار کند

Гусаст дар хами зулфати каманди тадбирам

گسست در خم زلفت کمند تدبیرم

Туро ба ман кашиши дили магар дучор кунад

تو را به من کشش دل مگر دچار کند

Гиёҳи хушк , баҳору хазон чаҳ медонад ?

گیاه خشک، بهار و خزان چه می داند؟

Дигар чаҳ бо ман афсурда , рӯзгор кунад ?

دگر چه با من افسرده، روزگار کند؟

Ҳануз кӯтаҳии даст орзӯ боқӣаст

هنوز کوتهی دست آرزو باقیست

зи хӯни куштаи ман , теғаш ар нигор кунад

ز خون کشته من، تیغش ار نگار کند

зи хори хори гулии ошёни ман қафас аст

ز خار خارِ گلی آشیان من قفس است

Замона бо дили тангам , дигар чикор кунад ?

زمانه با دل تنگم، دگر چکار کند؟

Хуши он хазон зада булбул ки дар фироқи чаман

خوش آن خزان زده بلبل که در فراق چمن

зи чоки синаи худ гашти лола зор кунад

ز چاک سینهٔ خود گشتِ لاله زار کند

Сипеҳр бо ҳамаи сомони трктоз , ҳазин

سپهر با همه سامان ترکتاز، حزین

Ҳазари зи новаки он Тифли не савор кунад

حذر ز ناوک آن طفل نی سوار کند