Баёни равшанӣ чун шамъ дорам хасми ҷони худ

بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود

Ман оташи нафас дар зери теғам аз забони худ

من آتش نفس در زیر تیغم از زبان خود

Шароб ғам надорад ҷилвае дар тангнои дил

شراب غم ندارد جلوه ای در تنگنای دل

Хморолўдм аз кам зарфии ратли гарони худ

خمارآلودم از کم ظرفی رطل گران خود

Ҷунунтар димоғами нози гулшан бар наме тобад

جنون تر دماغم ناز گلشن بر نمی تابد

Баҳорӣ дар назар дорам , зи чашм хӯн фишон худ

بهاری در نظر دارم، ز چشم خون فشان خود

Тапиданҳои дил дар роҳи шавқам музтариб дорад

تپیدنهای دل در راه شوقم مضطرب دارد

Биёбони маргам , аз бонг дароӣ корвони худ

بیابان مرگم، از بانگ درای کاروان خود

Хаёл дом мекардам шиканҷи зулфи сунбул ро

خیال دام می کردم شکنج زلف سنبل را

Ба дили фол асирӣ мезадам дар ошёни худ

به دل فال اسیری می زدم در آشیان خود

Мурувват нест каз захми дилам паҳлу кунад холӣ

مروت نیست کز زخم دلم پهلو کند خالی

Чаҳ мунтаҳо ки аз теғ ту наниҳодам ба ҷони худ

چِه منّتها که از تیغ تو ننهادم به جان خود

Чу шамъ аз ноби ғайрат май гудозами мғзҷони худ

چو شمع از ناب غیرت می گدازم مغزجان خود

эй ман қаноат мекунад бо устихони худ

همای من قناعت می کند با استخوان خود

Ҳазини ислом ва куфр афтод мадҳуш аз навой дил

حزین اسلام و کفر افتاد مدهوش از نوای دل

Бинозам нолаи ноқавсӣ лаббайк хон худ

بنازم نالهٔ ناقوسیِ لبّیک خوان خود